Wren gaf me een envelop. Daarin zaten papieren en een sleutelhanger voor een gloednieuwe vrachtwagen.
‘Ik weet dat je dit niet zomaar hebt gedaan,’ zei ze. ‘Maar je hebt het leven van mijn dochter gered. Je hebt me de kans gegeven om haar moeder te zijn. Grijp die kans alsjeblieft.’
Ik probeerde tegenspraak te bieden, maar ze schudde haar hoofd.
‘Noelle hield van je,’ fluisterde ze. ‘Ze hield ook van mij. Dit is het minste wat ik kan doen.’
Ik keek naar Luna, toen naar Ezra die naar de baby toe waggelde, en ik knikte met een brok in mijn keel.
Soms breekt het universum je hart open op manieren die je nooit had verwacht.
Ik probeerde die ochtend gewoon naar mijn werk te gaan.
In plaats daarvan droeg ik een ijskoude baby naar huis, warmde haar op, gaf haar te eten en hielp haar, en haar moeder, op de een of andere manier een toekomst te geven.
Misschien was dat wel precies wat Noelle altijd al gewild had.
Misschien is dat wel hoe de liefde voortleeft, zelfs wanneer degene die haar koestert er niet meer is.
