Het was een druilerige dinsdagmiddag in oktober toen ik besloot om langs te gaan bij het verzorgingshuis De Zonnehof. Eigenlijk had ik er niets te zoeken. Mijn scheiding van Lisa was al drie jaar geleden afgerond, en contact met haar familie was volledig verbroken. Maar iets bleef aan me knagen.
Ik had gehoord dat haar vader, meneer Van der Meer, al een paar maanden in het huis zat. Geen bezoek, geen familie, alleen een oude man van 78 jaar die langzaam wegkwam in een kamer met uitzicht op een grijze parkeerplaats. Lisa woonde inmiddels in Australië met haar nieuwe man en twee kinderen. Ze had haar vader blijkbaar compleet losgelaten.
Ik parkeerde mijn auto en liep met een ongemakkelijk gevoel naar binnen. De geur van gekookte groenten en ontsmettingsmiddel sloeg me tegemoet. Een vriendelijke verpleegster bracht me naar kamer 214.
Daar zat hij.
Meneer Van der Meer – of gewoon Gerard, zoals ik hem vroeger noemde – zat in een versleten fauteuil bij het raam. Zijn ooit zo krachtige postuur was gekrompen. Zijn handen trilden licht toen hij de krant probeerde vast te houden. Toen hij opkeek en mij zag, werden zijn ogen groot van verbazing.
“Jij…?” zei hij schor. “Wat kom jij hier doen?”
Ik haalde mijn schouders op. “Ik hoorde dat u hier zat. Dacht dat u misschien wel een bekend gezicht kon gebruiken.”
Hij lachte bitter. “Een bekend gezicht van de man die zijn dochter niet meer gelukkig kon maken. Mooi.”
We zwegen een tijdje. Ik ging zitten op de rand van het bed. Langzaam begon het gesprek op gang te komen. Eerst over koetjes en kalfjes, daarna over echte dingen. Over hoe Lisa en ik uit elkaar waren gegroeid. Over zijn vrouw die zes jaar eerder aan kanker was overleden. Over hoe zijn zoon, Lisa’s broer, al tien jaar in Canada woonde en zelden belde.
“Ze zijn allemaal weg,” zei hij zacht. “Ik heb alleen nog de verpleegsters en de televisie.”
Ik kwam daarna vaker. Eerst één keer per week, later twee keer. We speelden schaak. Ik bracht appeltaart mee van de bakkerij waar hij vroeger zo van hield. We praatten over vroeger: over de vakanties in de Ardennen, over hoe hij me had leren vissen, over de keer dat we samen zijn oude Mercedes hadden gerepareerd in de garage.
Op een dag, na ongeveer zes weken, was hij anders. Rustelozer. Hij vroeg de verpleegster om ons alleen te laten.
“Luister,” zei hij terwijl hij mijn hand vastpakte. Zijn greep was verrassend sterk. “Ik heb niet lang meer. De dokter praat eromheen, maar ik voel het. Voor ik ga, moet ik je iets geven.”
Uit het laatje van zijn nachtkastje haalde hij een kleine, oude, koperen sleutel. Hij was versleten, met een ingewikkeld patroon op de kop.
“Deze sleutel,” zei hij, “opent een opslagruimte aan de rand van de stad. Nummer 47 bij Opslag de Veiligheid. Je mag hem hebben.”
Ik keek hem niet-begrijpend aan. “Gerard… waarom geef je hem aan mij? Niet aan Lisa of je zoon?”
Hij schudde zijn hoofd. “Omdat jij de enige bent die nog om me geeft. En omdat wat daar ligt… niet voor hen bestemd is.”
Hij vertelde me het hele verhaal.
Vijfenveertig jaar geleden, toen hij net getrouwd was, had Gerard een groot bedrag geërfd van een oom die in de diamanthandel zat. In plaats van het geld op de bank te zetten, had hij het grotendeels geïnvesteerd in kunst, oude munten en een paar heel bijzondere stukken. Hij had alles stiekem opgeslagen, zonder dat zijn vrouw of kinderen het wisten. Hij wilde een appeltje voor de dorst, een veiligheidsnet voor als het ooit mis zou gaan.
