‘Je brengt me in verlegenheid.’
“Dat is letterlijk mijn werk.”
Lily keek me aan.
‘Papa?’
“Ja?”
‘Was het goed?’
Ik dacht aan het bange meisje dat tegen haar slaapkamermuur werd gedrukt.
Het meisje dat nauwelijks drie woorden had kunnen fluisteren.
Kijk eens in haar tas.
Nu had ze voor een heel klaslokaal gestaan en gesproken zonder dat iemand haar vertelde wat ze mocht zeggen.
‘Ja,’ zei ik.
‘Het was goed.’
Ze glimlachte.
Toen rende ze vooruit richting de auto.
Claire gleed haar hand in de mijne.
We hebben onze dochter zien gaan.
En voor het eerst, toen ik me die middag herinnerde, hoorde ik de stem van Marlene niet.
Ik hoorde Lily’s.
Duidelijk.
Gestaag.
Onverborgen.
En niemand bedekte haar mond meer.
