De naam bleef tussen ons hangen.
Dr. Mercer.
Ik kende hem nog.
David Mercer had destijds de stem gehad van iemand die gewend was dat mensen hem geloofden. Rustig, precies, bijna afstandelijk. Hij had onze testresultaten op zijn bureau gelegd en gezegd dat Elena’s waarden laag waren, dat zwanger worden moeilijk kon worden, dat we geduld nodig hadden.
Hij had nooit gezegd dat het onmogelijk was.
Maar Beatrice had na die afspraak maar één woord onthouden.
Onvruchtbaar.
En uiteindelijk had ik dat woord van haar overgenomen.
Ik keek opnieuw naar de e-mail op mijn telefoon.
Voor de andere kwestie wacht ik op jouw bevestiging na het gesprek met Dr. Mercer.
“Elena,” zei ik, “heb jij hem na onze scheiding nog gesproken?”
“Nee.”
“Helemaal niet?”
“Niet persoonlijk.”
Ze dacht even na.
“Ik heb zijn praktijk gebeld toen ik zwanger bleek. Ik wilde weten of er iets in mijn eerdere onderzoeken stond dat belangrijk kon zijn voor de zwangerschap.”
“En?”
“De assistente zei dat mijn dossier was afgesloten.”
“Dat is normaal.”
“Misschien.”
Ze trok haar jas dichter om zich heen.
“Maar toen ik later een kopie opvroeg, kreeg ik maar een deel.”
Ik keek haar aan.
“Wat ontbrak?”
“De laatste twee laboratoriumrapporten.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Heb je daar ooit naar gevraagd?”
“Natuurlijk.”
“Wat zeiden ze?”
“Dat er mogelijk een administratieve fout was geweest.”
Ik lachte kort en bitter.
“Blijkbaar waren er zes jaar geleden opvallend veel administratieve fouten.”
Elena antwoordde niet.
Ik belde Richard opnieuw.
Hij nam vrijwel meteen op.
“Heb je de e-mail gezien?”
“Ja. Ik wil weten of er nog communicatie is tussen Martin, Beatrice en Mercer.”
“Mijn team zoekt.”
“Zoek ook op Mercer persoonlijk, zijn praktijk en elke afkorting die ermee verbonden is.”
“Dat doen we al.”
“En Richard?”
“Ja?”
“Als Martin medische informatie over Elena ontving zonder haar toestemming, wil ik weten hoe.”
Richard zweeg een fractie te lang.
“Dat kan juridisch ingewikkeld worden.”
“Het was mijn vrouw.”
“Dat maakt haar medische informatie nog steeds niet van jou.”
“Ik zeg niet dat ik er recht op had. Ik vraag waarom mijn advocaat die informatie blijkbaar met mijn moeder besprak.”
Ditmaal had hij geen antwoord.
“Bel me zodra je iets hebt.”
Ik hing op.
Elena keek naar me.
“Je gaat naar Mercer.”
Het was geen vraag.
“Ja.”
“Niet vanavond.”
“Waarom niet?”
“Omdat als hij iets te verbergen heeft, jij hem precies genoeg tijd geeft om het te laten verdwijnen zodra hij weet dat je vragen stelt.”
Ik keek haar aan.
Zes jaar geleden zou ik die waarschuwing waarschijnlijk dramatisch hebben gevonden.
Nu klonk ze verstandig.
“Wat stel je voor?”
“Eerst bewijs.”
“Waar?”
Ze aarzelde.
“Bij mij.”
Ik voelde mijn adem even stokken.
Elena zag het.
“Niet voor de kinderen.”
“Ik heb niets gezegd.”
“Je dacht het.”
Ze draaide zich om.
“Kom.”
We reden afzonderlijk naar Cambridge.
Haar huis stond in een rustige straat met oude bomen en smalle voortuinen. Niet groot. Niet opzichtig. Maar warm.
Aan het raam hingen vier papieren sterren.
Ik bleef er te lang naar kijken.
Elena merkte het.
“Ze slapen.”
Ik knikte.
“Begrijp ik.”
Binnen rook het naar hout, koffie en iets zoets dat eerder die avond gebakken moest zijn.
Op een lage kast stonden foto’s.
Ik probeerde niet te kijken.
Ik faalde.
Vier baby’s in couveuses.
Vier peuters met taart op hun gezichten.
Vier kinderen in identieke regenjassen.
Mijn borst trok samen.
“Elena…”
“Niet nu.”
Ze liep naar een kast in de eetkamer en haalde een grijze archiefdoos tevoorschijn.
“Ik heb bijna alles bewaard.”
Ze zette hem op tafel.
Brieven.
Retourenveloppen.
Medische facturen.
Kopieën van verzoeken om dossiers.
Ik ging zitten.
“Waarom?”
“Omdat ik op een gegeven moment niet meer wist wie de waarheid vertelde.”
Ze haalde een dunne map uit de doos.
Op het etiket stond:
MERCER FERTILITY ASSOCIATES
Mijn vingers werden koud.
Binnenin zat een kopie van Elena’s oorspronkelijke vruchtbaarheidsonderzoek.
De cijfers zeiden me weinig.
Maar op de laatste pagina stond een handgeschreven aantekening.
Elena schoof hem naar me toe.
“Die zat niet in de kopie die ik destijds van Mercer kreeg.”
“Hoe kwam je eraan?”
“Een verpleegkundige stuurde hem me maanden later privé.”
Ik keek naar de notitie.
Resultaten lager dan gemiddeld, maar spontane conceptie blijft reëel mogelijk. Geen medische indicatie om zwangerschap als onwaarschijnlijk te presenteren zonder aanvullend onderzoek.
Ik las hem twee keer.
“Dus Mercer wist dat het niet zo hopeloos was als wij dachten.”
“Blijkbaar.”
“Waarom zei hij dat niet duidelijker?”
“Elena.”
Ze keek naar me.
“Misschien deed hij dat.”
Die woorden waren erger.
Omdat ik me die afspraak herinnerde.
Mercer had voorzichtig gesproken.
Beatrice zat die middag niet eens in de kamer.
Maar ze had me later tientallen keren verteld wat de diagnose volgens haar betekende.
Misschien had ze niet alleen mijn angst versterkt.
Misschien had ze hem doelbewust gevormd.
Mijn telefoon trilde.
Richard.
Ik nam op.
“Zeg het.”
Zijn stem klonk anders.
Strakker.
“We hebben nog een e-mail gevonden.”
“Van Martin?”
“Ja.”
“Aan Beatrice?”
“Niet alleen aan haar.”
Mijn maag trok samen.
“Wie nog meer?”
Richard ademde hoorbaar uit.
“Dr. Mercer.”
Elena stond doodstil tegenover me.
“Lees hem.”
“Alex…”
“Lees hem.”
Papier ritselde.
Toen begon Richard.
“David, Beatrice wil voorkomen dat aanvullende medische interpretatie Alex van gedachten doet veranderen voordat de procedure is afgerond. Bevestig alleen wat reeds met de familie is besproken en stuur verdere correspondentie rechtstreeks naar mij.”
Ik voelde mijn hart bonzen tegen mijn ribben.
“Datum?”
“Drie weken vóór jij de scheiding aanvroeg.”
Ik keek naar Elena.
Drie weken vóór de scheiding.
Dat betekende dat Martin en Beatrice al met Mercer spraken voordat ik officieel had besloten ons huwelijk te beëindigen.
“Richard,” zei ik langzaam, “hoe wist Martin drie weken vóór mijn aanvraag dat er überhaupt een procedure zou komen?”
Aan de andere kant werd het stil.
Toen antwoordde hij:
“Dat is precies wat we nu proberen uit te zoeken.”
Ik hing op.
Elena keek me aan.
“Alex…”
Maar ik hoorde haar nauwelijks.
Want voor het eerst sinds ik haar op televisie had gezien, begreep ik dat Beatrice misschien niet alleen had verhinderd dat ik hoorde over mijn kinderen.
Misschien had ze geholpen ervoor te zorgen dat er überhaupt een scheiding kwam.
