Ze wordt elke week instabieler. De klant uit Harrington belde me vandaag weer rechtstreeks op omdat ze een terugbelverzoek had gemist. Dit werkt perfect. Hoeveel langer hebben we nog nodig?
Thatcher tegen Claudine:
Nog zes weken. Blijf de premium accounts stilletjes doorschakelen naar je privélijn. Als ze nog twee belangrijke contactmomenten met klanten mist, kan ik wettelijk gezien een bekwaamheidsbeoordeling starten op basis van de standaardbepalingen in de partnerschapsovereenkomst. Zodra die beoordeling is gestart, hoeft ze zelfs niets meer te ondertekenen. De ontbinding vindt automatisch plaats vanwege medische onbekwaamheid.
Claudine tegen Thatcher:
En hoe zit het met de ochtendroutine?
Thatcher tegen Claudine:
Het gaat nog steeds door. Ze denkt echt dat het haar chronische angststoornis is die opspeelt. Ze zal er niet achter komen wat het is.
Ik las die laatste twee regels tot de letters vervaagden tot betekenisloze vormen. De ochtendroutine.
Ik schoof mijn stoel naar achteren, de poten schuurden luid over de houten vloer, en rende naar de keuken. Ik gooide de voorraadkastdeuren open en duwde verwoed dozen pasta en rijst opzij tot ik het vond. Een strak, matzwart blik met losse kruidenthee. De thee die ik al vier maanden lang elke ochtend trouw had gezet.
Het blik dat Thatcher me in oktober had gegeven, drukte hij me op een frisse zondagochtend in de handen, zijn ogen vol met de tedere bezorgdheid van een echtgenoot die niets liever wilde dan dat zijn overwerkte vrouw wat rust zou vinden.
Mijn maag draaide zich om. Ik durfde het blik niet open te maken. In plaats daarvan pakte ik een stevige Ziploc-zak, deed de hele inhoud erin, pakte een Sharpie en kraste de datum in het plastic. Ik propte het diep in mijn oversized handtas. Daarna liep ik terug naar zijn kantoor, pakte mijn telefoon en fotografeerde elke pagina, elke vervalste handtekening, elke belastende tijdstempel.
Ik dacht dat ik de bodem van de rotte appel had bereikt, maar toen ik de map sloot, zag ik een submap erachter, met de titel ‘ Estate Dependencies’ .
Ik trok het open, mijn handen trilden. Binnenin zat een tijdlijn – een stapsgewijs aftellen naar mijn absolute ondergang. En de laatste stap betrof een notaris, een donkere weg en een angstaanjagend vage zin: “Voltooi de verwijdering als er verzet optreedt.”
