Niemand zei iets.
Nathan keek me aan alsof ik een vreemde was die het gezicht van zijn vrouw had gestolen.
“Wat doe jij hier?”
Ik sloot de map voor me.
En voor het eerst in ons huwelijk zag ik Nathan beseffen dat er dingen over mij waren die hij nooit de moeite had genomen om te achterhalen.
### Deel 5
Nathan lachte.
Het was een kort, zenuwachtig geluid.
“Dat is belachelijk.”
Niemand was het ermee eens.
Hij keek naar Andrew.
“Is dit een soort grap?”
Andrews uitdrukking bleef onverstoorbaar.
“Nee.”
Nathan draaide zich weer naar mij om.
“Jij werkt hier?”
Ik ontmoette zijn blik.
“Ja.”
“In welke hoedanigheid?”
Ik had van het moment kunnen genieten.
Ik had het kunnen rekken.
Dat deed ik niet.
“Ik heb Meridian opgericht.”
Zijn gezicht bevroor.
“Ik ben ook de meerderheidsaandeelhouder.”
De ruimte om hem heen leek te krimpen.
Hij keek naar de mensen die naast mij zaten, zoekend naar iemand die het met mij oneens zou zijn.
Niemand deed dat.
“Dat is onmogelijk.”
“Dat is het wel.”
“Je vertelde me dat je aan consultancy doet.”
“Ik vertelde je dat ik vanuit huis werk.”
“Je zei -”
“Ik zei erg weinig, Nathan. De rest heb je zelf bedacht.”
Hij opende zijn mond.
Sloot hem weer.
Toen wees hij naar de documenten met betrekking tot de overname van Meridian.
“Heb jij Harrington gekocht?”
“Meridian heeft Harrington overgenomen.”
“Wist je dat?”
“Ja.”
“Sinds wanneer?”
“Lang genoeg.”
Zijn gezicht werd rood.
“Dus, mijn promotie…”
Ik wist wat hij dacht.
“Je hebt de aanbeveling van je meerderen verdiend.”
“Maar jij hebt die goedgekeurd?”
“Ja.”
Zijn blik was bijna gekwetst.
“Heb jij mijn promotie goedgekeurd?”
“Dat heb ik.”
“Waarom?”
Deze vraag onthulde meer over ons huwelijk dan al het andere daarvoor.
Waarom zou een vrouw haar man steunen?
Waarom zou iemand die hij als inferieur beschouwde succes willen hebben?
“Ik vond dat je het verdiend had.”
Nathan keek naar beneden op de tafel.
Gedurende een vreemde seconde zag ik de man die hij jaren daarvoor was geweest.
Toen stak trots weer de kop op.
“En wat gebeurt er nu? Ontsla je me omdat we gaan scheiden?”
“Nee.”
Hij knipperde met zijn ogen.
“Nee?”
“Jouw prestatiebeoordeling heeft niets te maken met ons huwelijk.”
Ik knikte naar de complianceofficer.
De directeur opende Nathans dossier.
Zijn zelfvertrouwen slonk pagina voor pagina terwijl zij de onregelmatigheden in de uitgaven toelichtte.
Nathan ging meteen in de verdediging.
“De reisupgrades waren goedgekeurd.”
“Sommige wel.”
“De diners waren met klanten.”
“Verschillende wel.”
“De richtlijnen voor dienstwagens waren onduidelijk.”
“Dat waren ze niet.”
Toen bereikte ze de promotieceremonie.
Nathans gezichtsuitdrukking veranderde.
“Dat kan ik uitleggen.”
“Hier ben je.”
“Het was een leiderschapsevenement.”
Ik keek hem aan.
“Mijn tante was er.”
Zijn lippen werden een dunne lijn.
“Jouw neven en nichten ook.”
Stilte.
“En de buurvrouw van je moeder.”
Hij haalde zijn hand door zijn haar.
“Brooke, toe nou.”
Ik haatte die woorden.
Niet omdat ze wreed waren.
Maar omdat ze zo vertrouwd voor me waren.
Toe nou.
De zin die Nathan altijd gebruikte als hij wilde dat ik iets ongemakkelijks negeerde.
Kom op, het was maar een grapje.
Toe nou, mama bedoelde dat niet zo.
Toe nou, je bent de hele dag thuis toch.
Toe nou, maak er niet zo’n groot probleem van.
Ik leunde achterover.
“Praat in deze kamer niet tegen mij zoals je tegen je vrouw zou praten.”
Zijn gezicht verhardde.
“Leuk.”
Andrew ging verder.
Nathan zou voor de duur van de financiële audit van zijn taken worden geschorst.
Zijn bedrijfsauto moest worden ingeleverd.
De toegang tot zakelijke onkosten is geblokkeerd.
De nieuwe extra voordelen op directieniveau die bij zijn promotie hoorden, zijn bevroren.
Nathan keek verbluft.
Toen boos.
Toen plotseling bang.
“Hoe zit het met mijn huisvestingsvergoeding?”
