Waarom Linda Toch Blijft
Dat Linda blijft, heeft veel te maken met haar behoefte aan zekerheid en houvast. Op hun leeftijd is uit elkaar gaan geen simpele stap. Ze wil haar fijne huis niet opgeven om alleen in iets kleins te belanden. De angst voor eenzaamheid weerhoudt haar ervan om knopen door te hakken. Ze noemt zichzelf misschien materialistisch, maar comfort en vertrouwdheid geven haar rust.
Er is ook nog een sprankje hoop. Linda gelooft dat Martins humeur met wat tijd en ruimte kan bijtrekken en dat het thuis weer wat lichter wordt. Met genoeg geduld, denkt ze, slijten de scherpe randjes misschien.
Ondertussen dringen de kinderen aan op meer respect voor haar, en vriendinnen zeggen dat ze nog steeds de koers kan verleggen. Maar Linda kijkt anders naar de toekomst. In plaats van te focussen op wat ontbreekt, hecht ze aan wat wél goed voelt en bekend is.
De vrees dat een nieuw hoofdstuk alleen maar zwaarder wordt, speelt daarin een grote rol. Alleen zijn en accepteren dat het misschien niet beter wordt, voelt als een te grote sprong. Daarom kiest ze ervoor de risico’s van verandering te mijden en haar welzijn te zoeken binnen het leven dat ze nu kent.
