Geen moeder.
Geen zus.
Geen vriendinnen.
Geen vrouwelijke familieleden.
Alleen mannen.
Hannah keek nog eens goed om zich heen, alsof ze misschien iets over het hoofd had gezien.
Daar zat haar vader.
Verder zag ze ooms, neven en andere familieleden.
Aan de andere kant van de kerk zaten de familieleden van Luke.
Maar de vrouwen waren nergens te bekennen.
Hannah voelde haar hart sneller kloppen.
Waar was haar moeder?
Waar was haar zus?
Waarom waren haar beste vriendinnen niet aanwezig bij haar eigen huwelijk?
Ze zocht de blik van Luke’s vader.
De man keek haar rustig aan en glimlachte alsof er helemaal niets bijzonders aan de hand was.
Toen zei hij kalm:
„Dit is onze familietraditie. De mannen wonen de ceremonie bij. De vrouwen vieren het ergens anders.”
Hannah kon nauwelijks geloven wat ze hoorde.
De vrouwen vieren het ergens anders?
Op háár bruiloft?
Een bruiloft die zij samen met Luke zou moeten beginnen?
Toen begreep ze waarom Luke zo geheimzinnig was geweest
Op dat moment viel alles op zijn plaats.
De geheimzinnigheid.
De weigering om uitleg te geven.
De woorden „je zult het op de dag zelf begrijpen”.
Luke had haar niet gewoon een romantische verrassing willen geven.
Hij had haar bewust niet verteld dat haar moeder, haar zus en haar vriendinnen niet bij de huwelijksceremonie zouden mogen zijn.
Hannah voelde zich niet verrast.
Ze voelde zich buitengesloten.
Alsof iemand anders zonder haar toestemming had besloten hoe haar trouwdag eruit moest zien.
Ze draaide zich om en liep de kerk uit.
Buiten trilden haar handen.
Ze pakte haar telefoon en belde onmiddellijk haar moeder.
Haar moeder nam vrijwel direct op.
„Lieverd?”
Hannah hoorde aan haar stem dat ook zij overstuur was.
„Mam, waar ben je?”
Even was het stil.
Toen antwoordde haar moeder:
„We zijn in een andere zaal. Ze zeiden dat alle vrouwen daarheen moesten. We begrijpen zelf niet wat er gebeurt.”
