Na veel wikken en wegen, en na gesprekken met vrienden en familie, besloot ze het katje terug te brengen naar het asiel. “Het was een van de moeilijkste knopen die ik heb doorgehakt,” zegt ze met zachte stem. “De medewerkers waren erg begripvol. Ze zeiden dat het soms gewoon geen match is tussen mens en dier.”
Die stap gaf haar ook helderheid. “Sommigen om me heen zeiden dat het goed was om terug te gaan als het niet goed voelt, maar er waren ook mensen die vroegen of ik niet wat langer had moeten proberen,” herinnert ze zich. “Dat maakte het lastig.”
Ze denkt nog vaak aan het katje en hoopt dat hij inmiddels een liefdevol thuis heeft gevonden. “Ik gun hem een plek waar hij echt alle aandacht krijgt die hij nodig heeft,” zucht ze. “Ik weet dat het niet alleen aan mij ligt, maar toch voelt het soms schuldig. Waarom vond ik het niet gewoon leuk genoeg?”
Toch leverde de ervaring haar waardevolle inzichten op. “Wat ik heb geleerd, is dat eerlijk zijn over wat je kunt geven superbelangrijk is. Huisdieren zijn geen speelgoed; je moet er echt goed over nadenken,” zegt ze. “Neem de tijd voordat je een dier adopteert.”
Mandy sluit niet uit dat er later weer een dier in haar leven komt, maar dan bewuster. “Misschien moet ik eerst rustig bekijken wat ik echt wil,” zegt ze. “En uitzoeken welk dier echt bij me past.” Het werd haar duidelijk dat het niet alleen om liefde gaat, maar ook om de juiste match en timing.
“Het heeft me dichter bij mezelf gebracht,” zegt Mandy. “Soms betekent liefde dat je ook kunt loslaten, hoe lastig dat ook is.” Ze glimlacht en laat haar blik door de kamer glijden. “Voor nu wacht ik liever, totdat ik zeker weet dat ik klaar ben voor een nieuw dierenvriendje.”
