“Er zit een meisje in mijn klas dat Millie heet,” zei ze. “Ze is in remissie, maar haar haar is nog steeds niet goed teruggegroeid. Vandaag lachten de jongens haar uit tijdens natuurwetenschappen. Ze huilde op het toilet, mam. Ik hoorde haar.”
Letty hield het haar met het lint omhoog.
“Ik heb het opgezocht. Van echt haar kunnen ze pruiken maken. Mijn haar is alleen niet genoeg, maar misschien helpt het.”
“Lieverd…”
“Ik weet dat het er vreselijk uitziet.”
“Alsof je met een heggenschaar hebt gevochten en maar net hebt gewonnen,” zei ik.
Ze lachte even en veegde daarna haar gezicht af met de rug van haar hand.
“Was het dom?”
Jonathans haar was in plukken op zijn kussensloop gevallen. Letty was dat nooit vergeten. Ik ook niet.
Ik liep naar haar toe, nam de schaar uit haar hand en trok haar in mijn armen.
“Nee,” fluisterde ik. “Nee, lieverd. Je vader zou zo trots op je zijn geweest. En ik ben dat ook.”
Ze huilde even tegen mijn schouder en trok zich toen terug.
“Kunnen we mijn haar nog repareren? Ik zie eruit als een van de grondleggers van het land.”
Een uur later waren we in de kapsalon van Teresa. Letty zat met een kapperscape om terwijl Teresa de schade bekeek en zachtjes zuchtte.
Teresa’s man Luis kwam midden in alles binnen en bleef staan toen hij de paardenstaart op de toonbank zag.
“Wat is dit allemaal?” vroeg hij.
Voordat ik kon antwoorden, zei Letty:
“Een meisje uit mijn klas heeft een pruik nodig.”
Hij keek goed naar haar en glimlachte toen naar mij in de spiegel.
“Hé, Piper. Dat is echt Jonathans dochter.”
Mijn dochter ging iets rechter zitten onder de cape.
“Ken jij mijn vader?”
Luis knikte.
“Ja, lieverd. Ik heb acht jaar met hem gewerkt.”
Ze raakte de ongelijke haarpunten aan.
“Zou hij dit kapsel mooi hebben gevonden?”
Teresa snoof.
“Geen fatsoenlijke man zou een badkamerkapsel hebben gesteund, meisje.”
Toen verzachtte haar stem.
“Maar hij zou de reden geweldig hebben gevonden.”
Luis leunde tegen de werkplek en keek naar Letty.
“Je vader kon het niet verdragen om mensen alleen te zien lijden. Daar werd hij gek van.”
Letty keek naar haar handen.
“Millie deed alsof het haar niets kon schelen, maar dat deed het wel.”
Teresa bleef tot laat. Tussen het herstellen van het haar van mijn dochter en het klaarmaken van haar dat al apart was gelegd voor kinderpruiken, wist ze de volgende ochtend een pruik af te krijgen.
Voor school haalden we de pruik op.
“Zie ik er raar uit, mam?”
“Je ziet eruit als jezelf,” zei ik. “Alleen met minder onderhoud.”
Dat bracht een glimlach op haar gezicht.
Toen tilde ze de doos een beetje op.
“Denk je dat Millie hem echt zal dragen?”
