‘Het doosje misschien. Maar het medaillon niet.’
Ze opende haar tas.
Daaruit haalde ze een tweede vel papier.
‘Thomas schreef in een van zijn brieven dat hij Daniel dit gaf nadat Daniel hem bij dat ongeluk had gered.’
Ik keek naar het medaillon.
‘Waarom?’
‘Het was van onze vader.’
Thomas en Marieke hadden hun vader jong verloren.
Het medaillon was jarenlang van Thomas geweest.
Na het ongeluk had hij het aan Daniel gegeven.
Daniel had geweigerd.
Thomas had erop gestaan.
‘Hij zei dat hij Daniel niets anders kon geven.’
Mijn keel trok dicht.
‘Daniel heeft mij nooit verteld dat het van Thomas kwam.’
‘Misschien wilde hij het later teruggeven.’
‘En toen stierven ze allebei.’
Marieke knikte.
Lily fluisterde:
‘Daarom dacht ik dat het van Annie was.’
Nu begreep ik waarom ze de dag ervoor huilend was thuisgekomen.
‘Wat is er gisteren op school gebeurd?’
Annie keek naar Lily.
‘Ik opende het doosje.’
‘En?’
‘Mijn moeder had me ooit een foto van papa met dat medaillon laten zien.’
Marieke knikte.
‘Een van de weinige foto’s die we nog hebben.’
‘Ik herkende het.’
Annie begon opnieuw te huilen.
‘Ik vroeg Lily waar ze het vandaan had.’
‘En toen?’
‘Ze vertelde me alles.’
De jurk.
De brief.
Daniel.
Thomas.
Het ongeluk.
Het medaillon.
Twee meisjes van zestien hadden in een schooltoilet gestaan en ontdekt dat hun vaders twaalf jaar eerder een verhaal waren begonnen waarvan geen van hun moeders wist dat het nog bestond.
‘Waarom kwam Lily zo overstuur thuis?’
Annie keek naar haar.
‘Omdat ik het medaillon niet wilde houden.’
Lily veegde boos haar tranen weg.
‘Het hoort bij jou.’
‘Nee.’
‘Het was van je vader.’
‘En hij gaf het aan jouw vader.’
‘Omdat mijn vader hem redde.’
‘Dus?’
‘Dus het hoort terug naar jou.’
Annie schudde haar hoofd.
‘Mijn vader gaf het weg omdat hij dankbaar was. Als ik het terugneem, is het alsof zijn cadeau nooit iets betekende.’
De twee meisjes keken elkaar aan.
Zelfs nu waren ze het er niet over eens.
Ik keek naar Marieke.
Zij glimlachte door haar tranen heen.
‘Daar hebben ze gisteren blijkbaar bijna een uur ruzie over gemaakt.’
Voor het eerst die ochtend lachten we allemaal.
Een klein beetje.
Ik hield het medaillon omhoog.
‘Dan beslissen wij niet voor hen.’
Lily keek verbaasd.
‘Wat?’
‘Dit is jullie verhaal nu ook.’
‘Maar van wie is het dan?’
Ik dacht na.
Toen keek ik naar Annie.
‘Wat als het van niemand hoeft te zijn?’
‘Hoe bedoelt u?’
‘Wat als het iets is wat tussen twee families wordt bewaard?’
Marieke begreep het als eerste.
‘Voor de meisjes.’
Ik knikte.
‘Niet als schuld. Niet als betaling. Niet omdat Daniel Thomas heeft gered of Thomas Daniel iets gaf.’
Ik keek naar Lily.
‘Maar omdat ze elkaar kenden.’
Annie keek naar het medaillon.
‘Kunnen we dat doen?’
‘Waarom niet?’
Lily glimlachte voor het eerst sinds ze de trap af was gekomen.
‘Dan bewaren we het samen.’
‘Waar?’
‘Niet in jouw schooltas,’ zei ik.
Ze lachte.
‘Oké.’
Die avond was het schoolconcert.
Tot die ochtend had ik bijna vergeten dat het nog moest plaatsvinden.
Annie wilde ineens niet meer gaan.
‘Iedereen gaat naar me kijken.’
Lily stond in haar slaapkamer achter haar en ritste de jurk dicht.
‘Dat is het idee van een concert.’
‘Je weet wat ik bedoel.’
‘Ja.’
De jurk was donkerblauw.
Niet perfect.
Ik zag kleine foutjes in de naden.
Eén zoom was een paar millimeter hoger dan de andere.
Maar toen Annie zich omdraaide, vergat je dat allemaal.
Lily had de taille precies goed gemaakt.
De rok bewoog licht wanneer Annie liep.
Geen overdreven glitter.
Geen goedkope versieringen.
Alleen een eenvoudige jurk die leek te zeggen:
Kijk naar het meisje.
Niet naar wat ze kan betalen.
Annie staarde naar zichzelf in de spiegel.
‘Ik zie er anders uit.’
Lily ging naast haar staan.
‘Nee.’
‘Wel.’
‘Je ziet eruit als jezelf.’
Annie keek haar aan.
Lily glimlachte.
‘Alleen zonder het gordijn.’
