‘Nee.’
Ze keek alsof iemand haar zojuist een cadeau had gegeven.
‘Dat is het juist.’
Voor het eerst sinds ik kind was, zag ik mijn moeder huilen omdat iets géén pijn deed.
Een paar maanden later kocht ze nieuwe beha’s.
Niet online.
Niet na uren vergelijken.
Ze liep een winkel binnen, paste er drie en kwam twintig minuten later weer naar buiten.
‘Is dat alles?’ vroeg pap.
‘Dat is alles.’
‘We hoeven niet nog vier winkels?’
‘Nee.’
Pap keek naar mij.
‘Ik weet niet wie deze vrouw is.’
Mam gaf hem een tik tegen zijn arm.
Helen werd ondertussen langzaam onderdeel van ons leven.
Niet onmiddellijk.
Niemand probeerde zeventig jaar gemiste tijd in zeven weken in te halen.
Ze belden elkaar eerst één keer per week.
Toen vaker.
Ze ontdekten overeenkomsten.
Allebei een hekel aan rozijnen.
Allebei bang voor diep water.
Allebei de neiging om tijdens het lezen het einde van een boek alvast te bekijken.
‘Dat heb ik nooit gedaan,’ zei mam.
Ik keek haar aan.
‘Mam, je doet dat altijd.’
‘Dat is efficiënt.’
Helen lachte zo hard dat ze bijna haar koffie omgooide.
Maar er waren ook verschillen.
Helen hield van tuinieren.
Mam doodde zelfs cactussen.
Helen stond iedere ochtend om zes uur op.
Mam vond alles vóór acht uur een persoonlijke belediging.
Het mooiste was dat ze niet probeerden zussen te spelen.
Ze leerden het gewoon te worden.
Langzaam.
Op hun eigen manier.
Een jaar na de operatie werd mam 71.
We vierden het klein.
Ik.
Robert.
Mijn man.
Onze dochter.
Pap.
En Helen.
Aan het einde van het diner bracht pap een groot, plat pakket de kamer in.
Mam keek wantrouwend.
‘Als dit een weegschaal is, vraag ik een scheiding aan.’
‘Open het.’
Ze scheurde het papier weg.
Een spiegel.
De oude grote spiegel die ooit boven hun dressoir had gehangen.
Maar pap had het houten frame laten restaureren.
Onderaan zat een klein messing plaatje.
Niet met een romantische tekst.
Niet met een datum.
Alleen:
Kijk wanneer jij wilt.
Mam staarde ernaar.
Toen naar pap.
‘Dat is beter.’
‘Beter dan wat?’
