Ze zag me via de spiegel.
‘Ja.’
‘Wat doe je?’
‘Kijken.’
‘Waarnaar?’
Ze haalde haar schouders op.
‘Naar mezelf.’
Ik liep naar haar toe.
‘En?’
Ze draaide zich naar me om.
‘Ik ben zeventig.’
‘Dat wist ik.’
‘Ik heb littekens.’
‘Dat wist ik ook.’
‘Mijn borsten zien er anders uit.’
‘Ja.’
Ze glimlachte.
‘En mijn rug doet geen pijn.’
Daar was het.
Niet jonger.
Niet perfecter.
Niet mooier.
Vrijer.
Mam keek nog één keer naar haar spiegelbeeld.
Toen zei ze:
‘Ik had dit twintig jaar eerder moeten doen.’
Vanuit de gang riep pap:
‘Ik zei dat je altijd perfect was!’
Mam rolde met haar ogen.
‘En ik zei dat het nooit om perfect ging!’
Helen, die die ochtend bij ons koffie kwam drinken, begon vanuit de keuken te lachen.
En ik stond daar tussen hen in en dacht aan hoe vreemd het leven soms is.
Een borstverkleining.
Een telefoontje van een chirurg.
Een oude schoenendoos.
Een foto.
Een spiegel uit een tweedehandswinkel.
Een zus die zeventig jaar te laat kwam.
En een echtgenoot die uit pure paniek iedere spiegel uit een slaapkamer verwijderde.
Mam kreeg voor haar 70e verjaardag uiteindelijk veel meer dan de operatie waarvoor ze had gekozen.
Ze kreeg verlichting van een pijn die ze tientallen jaren had gedragen.
Ze kreeg antwoorden over waar ze vandaan kwam.
Ze kreeg een zus.
En pap leerde eindelijk dat van iemand houden niet betekent dat je voorkomt dat diegene moeilijke dingen ziet.
Soms betekent het dat je naast haar blijft staan terwijl ze kijkt.
De oude spiegel van Elizabeth staat nog steeds op mijn moeders dressoir.
Naast de grote spiegel die pap had weggehaald en later terughing.
En iedere ochtend ziet mijn moeder daarin precies wat mijn vader die eerste dag zo wanhopig probeerde te beschermen.
Niet een beschadigde vrouw.
Niet een oude vrouw.
Niet een patiënt.
Gewoon Margaret.
Zeventig jaar geschiedenis.
Een paar nieuwe littekens.
Een lichaam dat eindelijk minder pijn doet.
En een leven waarin ze voortaan zelf beslist wanneer ze wil kijken.
