Een groep volwassenen had er nu zelf een besluit over genomen.
“Ik was het niet…” begon hij.
Nathan wachtte.
“Ik deed het niet om een andere gitaar te krijgen.”
“Dat weten we,” zei Cooper.
Deze geruststelling leek Alejandro bijzonder belangrijk. Hij wilde niet dat Elena zou denken dat zijn rolstoel was verwisseld.
Ze observeerde hem aandachtig.
‘Dat weet ik ook,’ zei ze.
Hij keek haar aan, zichtbaar ontspannen.
Jillian pakte een kopje op en zette het weer neer. Haar handen leken iets anders te willen doen.
“Toen je het ons gisteren vertelde,” zei ze tegen me, “wist ik niet wat ik moest zeggen.”
“Ik ook niet, toen hij het me vertelde.”
Ze lachte zachtjes, haar stem trilde.
“Ik kon maar niet ophouden met aan hem te denken, terwijl ik thuis zat zonder hem.”
Daar had ik ook al aan gedacht. Trots had me er niet van weerhouden de stilte buiten zijn kamer op te merken.
Ik wilde haar geruststellen door te zeggen dat Alejandro deze keuze vrijwillig had gemaakt, dat ze ons geen excuses verschuldigd was en dat het accepteren van hulp de genegenheid van haar ouders voor Elena geenszins verminderde. Maar het was hun huis, hun dankbaarheid en hun reactie.
Dus ik heb gewoon de waarheid verteld.
“Hij meende het echt.”
“Ik weet.”
Nathan draaide zich weer naar Alejandro om.
“U heeft mijn dochter geholpen.”
Alejandro bewoog zich ongemakkelijk. Hij had bijna geen geduld meer met al die oprechte aandacht die hem werd gegeven terwijl hij volkomen stil bleef zitten.
Elena merkte het eerder op dan wie dan ook.
Ze kwam dichterbij in haar nieuwe rolstoel en draaide de wielen met een vloeiende beweging van haar handen. Deze simpele beweging gaf een diepere betekenis aan al onze gesprekken.
Ze kon naar haar vriendin toe lopen zonder zich tegen haar stoel te hoeven verzetten.
De gitaarkoffer bleef gesloten tegen de muur staan.
Alejandro wierp er nog een blik op, dit keer met minder twijfel. Hij begon te accepteren dat het echt van hem was.
Maar de ochtend was nog niet voorbij. Een jong meisje naast hem maakte zich al klaar om hem te beschermen tegen de dankbare blikken van de volwassenen.
Hoofdstuk 4/5
“En je kunt die gitaar maar beter langer dan vierentwintig uur bewaren!”
Elena sprak met een vastberaden glimlach.
Alejandro lachte, zijn eerste echt ontspannen lach sinds er op onze deur was geklopt.
“Ik beloof niets, Elena.”
“Maak er één.”
“Goed.”
Ze wierp hem een blik toe die suggereerde dat ze er persoonlijk voor zou zorgen dat deze afspraak werd nageleefd. Ondanks het aanvankelijke verzet van de dertienjarigen tegen het advies van hun moeder, accepteerden ze blijkbaar zonder aarzeling de regels betreffende gitaarbezit die werden opgelegd door een jong meisje dat in een gloednieuwe rolstoel zat.
Agent Cooper pakte de aktentas en plaatste die binnen het bereik van Alejandro.
Mijn zoon knielde naast haar neer.
Hij maakte voorzichtig alle sluitingen los en opende het deksel. Binnenin lag een gloednieuwe gitaar.
Hij dacht er even over na voordat hij zijn hand uitstak.
Ik herinner me nog de verjaardag waarop we hem zijn eerste gitaar gaven. Hij had toen dezelfde peinzende uitdrukking: blijdschap vermengd met het besef van de verantwoordelijkheid die gepaard ging met het ontvangen van een kostbaar voorwerp dat hij zou gebruiken en koesteren.
Deze keer speelde er een andere emotie mee.
Hij keek naar Nathan.
“BEDANKT.”
Nathan knikte.
“Graag gedaan.”
Alejandro wendde zich tot Daniels en Cooper.
“Bedankt iedereen.”
“Dat gaan we doen,” zei Daniels.
Er volgden geen woorden meer. Mijn zoon had bijna al zijn woorden opgebruikt, en de politieagenten begrepen dat. Cooper bleef in de buurt terwijl Alejandro het instrument uit de koffer haalde.
Elena boog zich voorover om het te bewonderen.
“Dat is een geweldig idee.”
“Ja,” zei hij zachtjes.
Hij streek met zijn vingers over de gitaar en onderzocht de lak en de snaren. Voor het eerst die ochtend had de gitaar zijn oorspronkelijke uiterlijk teruggekregen.
Jillian drong er bij iedereen op aan om te ontbijten voordat het eten koud werd.
Ik was opgelucht. Soms hebben mensen genoeg gepraat en is het fijn als de borden even worden doorgegeven.
We verzamelden ons rond de tafel. De politieagenten die er op de stoep zo intimiderend hadden uitgezien, schoven nu hun stoelen recht en dronken hun koffie. Nathan zette zijn hoed af, terwijl Jillian ervoor zorgde dat Alejandro at voordat hij eindelijk plaatsnam met zijn nieuwe gitaar.
Elena ging naast hem zitten.
Ze begonnen te praten in het vertrouwde, synchrone ritme van kinderen die elkaar goed kennen. Hun stemmen stelden iedereen meer op zijn gemak.
Ik luisterde terwijl ik mijn ontbijt inschonk. De dag ervoor was ik in dit huis gebleven om Elena te observeren, die worstelde met haar reactie op een buitengewoon cadeau. Nu keek Alejandro naar zijn eigen verbazing en wist niet goed hoe hij iedereen op de juiste manier moest bedanken.
Geen van beide kinderen leek er een grootse gebeurtenis van te willen maken.
Hierdoor konden de volwassenen zich ontspannen.
Nathan zat tegenover me. Hij keek naar zijn dochter en straalde niet langer het zelfvertrouwen van een agent in uniform uit. Hij was gewoon een vader die haar met gemak zag bewegen en luisterde naar hoe ze de jongen plaagde die de moeilijkheden had opgemerkt die ze probeerde te verbergen.
