Laura stak haar hand uit.
‘Zet hem op luidspreker.’
Ik deed wat ze vroeg.
‘Meneer Walsh,’ zei Laura, ‘mijn naam is Laura Bennett. Ik vertegenwoordig Emily Lawson vanaf dit moment. U zegt dat zij haar aanwezigheid heeft bevestigd. Hoe precies?’
Aan de andere kant klonk geritsel.
‘Een telefonische bevestiging gisterenmiddag, gevolgd door een e-mail.’
Emily keek me aan en schudde onmiddellijk haar hoofd.
‘Dat was ik niet,’ zei ze.
Walsh zweeg.
Laura boog zich dichter naar de telefoon.
‘Vanaf welk nummer is er gebeld?’
‘Dat kan ik niet telefonisch verstrekken zonder verificatie.’
‘Prima. Noteer dan onmiddellijk dat uw cliënt de afspraak betwist en dat Emily Lawson geen toestemming geeft om vandaag documenten namens haar te ondertekenen, te verifiëren of te verwerken.’
‘Ik zal de afspraak blokkeren.’
‘Niet verwijderen,’ zei Laura scherp. ‘Bewaar alles. E-mails, telefoongegevens, aangeleverde documenten en identificatiemateriaal.’
Walsh klonk nu veel voorzichtiger.
‘Begrepen.’
Laura keek naar Emily.
‘Is Charles Mercer bij die afspraak betrokken?’
Er viel een stilte die net iets te lang duurde.
‘Zijn naam staat als contactpersoon in het dossier.’
Mijn maag draaide om.
‘En Daniel?’ vroeg ik.
‘Mevrouw, daar kan ik—’
‘Niet beantwoorden,’ onderbrak Laura hem. ‘We begrijpen het.’
Ze beëindigde het gesprek.
Emily ging langzaam zitten.
‘Dus iemand heeft zich als mij voorgedaan.’
‘Dat weten we nog niet,’ zei Laura. ‘We weten alleen dat jij die bevestiging niet hebt gegeven.’
Ik dacht aan Emily's telefoon.
Daniel had hem afgepakt.
‘Kan hij haar telefoon hebben gebruikt?’
Laura knikte langzaam. ‘Mogelijk. Maar we gaan niets aannemen voordat we de gegevens hebben.’
Emily keek naar de tafel.
‘Hij kent mijn toegangscode.’
Ik voelde de woede in me opkomen, maar Laura bleef praktisch.
‘Dan beginnen we nu met het afsluiten van alles waar hij toegang toe kan hebben.’
De volgende twee uur veranderden in een inventarisatie van Emily's leven. E-mailaccounts. Bankrekeningen. Verzekeringen. Identiteitsdocumenten. Laura liet haar contact opnemen met de bank via een nummer dat we onafhankelijk controleerden. De bank blokkeerde digitale toegang totdat Emily zich persoonlijk kon identificeren.
Daar kwam de volgende verrassing.
Een medewerker vertelde dat er drie dagen eerder een verzoek was ingediend om een nieuw extern rekeningnummer toe te voegen.
Emily staarde naar de telefoon.
‘Welk rekeningnummer?’
De medewerker mocht telefonisch nauwelijks details geven, maar bevestigde wel dat het verzoek nog niet volledig was verwerkt.
‘Ik heb dat nooit gedaan,’ zei Emily.
Na het gesprek legde ze haar hoofd in haar handen.
‘Hoe lang is hij hiermee bezig?’
Niemand antwoordde.
Om kwart over elf stuurde Peter Walsh een beveiligd bericht naar Laura. Niet het hele dossier, maar voldoende om te bevestigen dat de afspraak was stilgelegd.
Er zat één document bij dat Emily nog nooit had gezien.
Een kopie van haar identiteitskaart.
‘Die lag in onze slaapkamer,’ zei ze.
Laura keek naar haar.
‘Waar precies?’
‘In een map in mijn nachtkastje.’
‘Kon Daniel erbij?’
Emily lachte kort, zonder humor.
‘Daniel kon overal bij.’
Onderaan de kopie stond een handgeschreven notitie.
Identiteit gecontroleerd door C. Mercer.
Laura leunde achterover.
‘Dat is een probleem.’
‘Voor ons?’ vroeg Emily.
‘Voor degene die beweert dat hij jou heeft gecontroleerd.’
Voor het eerst sinds gisteren zag ik iets anders dan angst in de ogen van mijn dochter.
Woede.
‘Ik wil mijn telefoon terug.’
‘Niet zelf,’ zei ik.
‘Daar staat alles op. Berichten. Foto's. Misschien bewijs.’
Laura knikte. ‘En daarom gaan jullie dat toestel niet bij Daniel ophalen. Als het relevant wordt, doen we dit via de juiste weg.’
Op dat moment kwam er een nieuw bericht binnen.
Niet bij mij.
Bij Laura.
Peter Walsh.
Hij had nog iets gevonden.
Een scan van een formulier dat bij het dossier was aangeleverd.
Emily stond naast Laura terwijl ze het opende.
Bovenaan stond haar naam en adres. Daaronder gegevens over de woning. Helemaal onderaan stond een vak met de woorden:
Contact bij afwezigheid eigenaar.
Daar stond Daniel.
Maar naast zijn naam stond nog een tweede naam.
Patricia Cole.
‘Cole?’ zei ik.
Emily fronste.
‘Patricia heet geen Cole.’
‘Hoe heet ze officieel?’
‘Patricia Miller. Voor zover ik weet tenminste.’
Laura keek naar mij.
Dat ene detail veranderde de richting opnieuw.
Waarom gebruikte Patricia een andere achternaam in documenten die betrekking hadden op Emily's huis?
Laura noteerde de naam.
‘Ik ga uitzoeken wie Patricia Cole is.’
‘En Mercer?’ vroeg ik.
‘Ook.’
Mijn telefoon trilde.
Een bericht van Daniel.
Je denkt dat je gewonnen hebt omdat de afspraak is geannuleerd.
Daaronder verscheen meteen een tweede.
Je begrijpt niet wat je hebt tegengehouden.
Ik liet het aan Laura zien.
‘Niet antwoorden,’ zei ze.
Toen kwam het derde bericht.
Een foto.
Mijn hart sloeg een slag over.
Op de foto lag een open dossier op Daniels bureau. Naast een stapel documenten lag Emily's telefoon.
Maar dat was niet waar ik naar keek.
Onder de telefoon lag een oude envelop.
Linksboven stond het logo van de Lawson Family Trust.
Emily wees naar het scherm.
‘Dat is hem.’
‘Wat?’
‘De brief die Daniel een maand geleden voor mij heeft geopend.’
Ik zoomde in op de foto.
Daniel had waarschijnlijk alleen willen laten zien dat hij nog steeds over Emily's spullen beschikte.
Maar zonder het te beseffen had hij ons iets veel belangrijkers laten zien.
Op de envelop stond een retouradres.
Laura las het hardop.
Daarna werd ze stil.
‘Wat is er?’ vroeg ik.
Ze draaide haar laptop naar zich toe en typte de naam uit het retouradres in haar dossierzoekprogramma.
Na enkele seconden verscheen er een oud bedrijfsrecord.
Laura keek eerst naar Emily.
Toen naar mij.
‘Charles Mercer heeft die brief niet verstuurd.’
Ze wees naar het scherm.
‘Het bedrijf op dit adres is twaalf jaar geleden opgericht door iemand anders.’
Mijn ogen gingen naar de naam.
Patricia Cole.
Emily fluisterde:
‘Dus Patricia heeft die brief gestuurd?’
Laura schudde haar hoofd.
‘Dat kunnen we nog niet zeggen.’
Ze scrolde verder.
Toen stopte ze opnieuw.
Het bedrijf was jaren geleden opgeheven.
Maar voordat dat gebeurde, had het nog één geregistreerde bestuurder gehad.
Charles Mercer.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
Ditmaal kwam er geen bericht van Daniel.
Het was een onbekend nummer.
Eén zin.
Als u wilt weten wat Daniel vrijdag werkelijk zou krijgen, vraag dan waarom Charles Mercer vijftien jaar geleden bij de Lawson Family Trust is ontslagen.
