DEEL 2 — DE VIDEO VAN MEVROUW DE GROOT
Ik ging niet midden in de nacht naar mevrouw De Groot.
Dat wilde ik wel.
Mijn lichaam zat vol adrenaline.
Mijn hoofd maakte van iedere seconde een vraag.
Wie bedoelde Sanne met we?
Waar zouden zij over twee weken naartoe gaan?
Waarom hoefde ik niets te weten?
Maar Fenna lag in een ziekenhuisbed.
Ik bleef.
Voor het eerst in lange tijd liet ik werk, antwoorden en mijn behoefte aan controle wachten.
Om half zeven werd Fenna wakker.
‘Pap?’
‘Ik ben hier.’
Ze keek om zich heen.
‘Is mama geweest?’
‘Nee.’
‘Boos?’
‘Dat weet ik niet.’
Ze dacht.
‘Mag ik haar missen?’
Die vraag vernietigde iedere simpele versie van dit verhaal.
‘Natuurlijk.’
‘Ook als ze me duwde?’
‘Ja.’
‘Is dat raar?’
‘Nee.’
Ik streek niet over haar haar totdat zij zelf dichterbij schoof.
‘Je kunt van iemand houden en toch weten dat iets wat die persoon deed niet goed was.’
Ze knikte langzaam.
Later die ochtend kwam een medewerker van Veilig Thuis, samen met medisch maatschappelijk werker.
Ze spraken eerst met mij.
Daarna met Fenna, zonder mij.
Dat vond ik moeilijk.
Maar noodzakelijk.
Ik moest leren dat beschermen niet betekende dat ik ieder gesprek beheerste.
Toen Fenna klaar was, kreeg ik alleen hoofdlijnen.
Geen kruisverhoor.
Geen transcript.
‘Ze heeft consistent verteld wat er gisteren is gebeurd,’ zei maatschappelijk werker.
‘En ze vertelt dat haar moeder vaker heel boos wordt wanneer u weg bent.’
Mijn maag draaide.
‘Fysiek?’
‘Ze noemt hard vastpakken, schreeuwen en één keer in haar kamer opsluiten. We onderzoeken zorgvuldig wat feitelijk bedoeld wordt.’
‘Heeft zij mij nooit—’
Ik stopte zelf.
Verkeerde vraag.
Niet:
waarom vertelde ze mij niets?
Beter:
waarom voelde ze dat ze het niet kon?
‘Wat gebeurt er nu?’
‘We maken veiligheidsafspraken. Gezien u beschikbaar bent en Fenna bij u wil blijven, hoeft er geen crisisplaatsing te zijn. Contact met moeder moet voorlopig worden afgestemd.’
‘Moet Sanne weg uit huis?’
‘Dat is geen beslissing die wij zomaar nemen. U kunt zelf tijdelijk elders verblijven met Fenna, of via familierecht aanvullende maatregelen vragen.’
Ik dacht aan mijn huis.
Aan Sanne.
Aan Fenna die daar iedere hoek kende.
‘Ik heb een appartement in Rotterdam dat mijn bedrijf gebruikt voor buitenlandse gasten.’
‘Is dat geschikt?’
‘Twee slaapkamers.’
‘Dan kan dat tijdelijk.’
Goed.
Geen kind uit veiligheid halen om vervolgens in hotel te zetten.
Rond tien uur werd Fenna ontslagen.
Mevrouw De Groot wachtte bij appartement.
Niet omdat ik haar had gevraagd.
Omdat ze zei dat video niet via WhatsApp mocht verdwijnen tussen familieberichten.
Ze had haar dochter meegenomen, die als juridisch medewerker werkte.
‘Ik wil het goed doen.’
We zaten aan eettafel.
Fenna keek televisie in slaapkamer.
De deur stond open.
Mevrouw De Groot legde haar telefoon neer.
‘Gisteren om kwart over vijf hoorde ik geschreeuw.’
Ze wreef haar handen.
‘Ik was boven. Mijn raam stond open.’
‘Waarom filmde u?’
‘Omdat ik eerst dacht dat er werd ingebroken.’
Dat was geloofwaardig.
‘Toen zag ik Sanne.’
De video begon.
Beeld vanuit slaapkamerraam van overkant.
Niet perfect.
Geen bioscoopkwaliteit.
Een deel van onze woonkamer was zichtbaar doordat schuifdeuren naar terras open stonden.
Fenna stond bij tafel.
Een glas op grond.
Sanne liep op haar af.
Geen geluid eerst.
Toen mevrouw De Groot dichter bij haar eigen raam kwam, werd audio duidelijker.
‘…altijd als hij weg is!’
Sanne.
Fenna zei iets onverstaanbaars.
Sanne pakte haar arm.
Hard genoeg dat Fenna probeerde los te komen.
Daarna een beweging.
Geen enorme worp.
Geen filmische aanval.
Een korte, harde duw.
Fenna verloor evenwicht.
Haar rug raakte hoek van lage kast.
Ik hoorde doffe klap.
Mijn handen klemden tafel.
Fenna zakte op grond.
Sanne bevroor.
‘O, god.’
Ze knielde.
Fenna huilde.
‘Mijn rug.’
Sanne keek richting raam.
Daarna pakte telefoon van tafel.
Ze belde iemand.
‘Leni?’
Haar moeder.
‘Er is iets gebeurd.’
Stilte.
‘Nee, ik heb haar niet geslagen.’
Nog stilte.
‘Ze heeft sap over die documenten gegooid.’
Ik voelde mijn hart bonzen.
Toen:
‘Ze heeft die schoolpapieren gezien.’
Schoolpapieren.
Sanne liep weg van Fenna terwijl kind nog op grond zat.
‘Ik weet het. Nog twee weken. Daarna zijn we weg en hoeft Lucas helemaal niets meer te weten.’
Stilte.
‘Nee, hij denkt dat het pas na zomer speelt.’
Mijn adem stopte.
Daarna kwam zin die mij nog jaren zou bijblijven.
Sanne keek naar Fenna.
‘Sta op.’
Fenna zei:
‘Het doet pijn.’
‘Niet zo aanstellen.’
‘Pap bellen?’
‘Nee.’
‘Maar—’
‘Als jij dit aan papa vertelt, maak jij ons gezin kapot. Begrijp je?’
Fenna huilde.
‘Ja.’
‘En op school zeg je dat je gevallen bent tijdens spelen.’
Video stopte.
Ik zat doodstil.
Mevrouw De Groot huilde.
‘Het spijt me.’
Ik keek naar telefoon.
Niet naar haar.
‘Heeft iemand deze video nog?’
‘Mijn dochter heeft veilige kopie gemaakt.’
Haar dochter zei:
‘En ik raad u aan hem niet rond te sturen. Geef hem via advocaat of politie.’
Ik knikte.
Goed advies.
‘Waarom kwam u gisteren niet naar binnen?’
Mevrouw De Groot keek naar handen.
‘Ik heb mezelf dat de hele nacht gevraagd.’
‘Mevrouw De Groot—’
‘Ik belde twintig minuten later bij jullie aan.’
Ik keek op.
‘Sanne deed open.’
‘En?’
‘Ze zei dat Fenna op bed lag en dat alles goed was.’
‘U geloofde haar?’
‘Niet helemaal.’
‘Waarom belde u niemand?’
Tranen.
‘Omdat ik bang was dat ik me bemoeide met iets wat me niets aanging.’
Daar was bekende fout.
Familiegeweld leeft vaak lang omdat iedereen denkt:
privé.
Niet mijn zaken.
‘U bent nu hier.’
‘Te laat.’
‘Niet te laat.’
Ik meende het.
Diezelfde middag gaf ik video via mijn advocaat aan politie en Veilig Thuis.
Niet aan familie.
Niet online.
Niet als wapen.
Als bewijs.
Sanne belde opnieuw.
Ik nam voor het eerst op.
‘Waar is Fenna?’
‘Veilig.’
‘Dat is geen antwoord.’
‘Bij mij.’
‘Je ontvoert mijn kind.’
‘We hebben gezamenlijk gezag. Zij is niet ontvoerd. Advocaten regelen tijdelijke afspraken.’
‘Lucas, dit is krankzinnig.’
‘Mevrouw De Groot heeft video.’
Stilte.
Niet één seconde.
Veel langer.
‘Welke video?’
‘Je weet welke.’
Haar adem veranderde.
‘Zij filmt ons huis?’
‘Dat bespreekt mijn advocaat.’
‘Lucas—’
‘Wie is “we”?’
‘Wat?’
‘Nog twee weken en we zijn weg.’
Stilte.
‘Wie is we?’
Ze hing op.
Dat antwoordde genoeg.
Maar nog niet alles.
