‘Dat is niet mijn handschrift.’
De woorden kwamen eruit voordat agent Jansen iets anders kon zeggen.
Aan de andere kant van de lijn bleef het stil.
‘U weet het zeker?’
‘Mijn naam staat misschien op die papieren beneden. Mijn handtekening misschien ook. Maar die envelop heb ik nooit geschreven.’
Laura keek scherp naar me.
‘Raak hem alsjeblieft niet meer aan,’ zei ik.
‘Dat doen we niet. We behandelen wat hier ligt als mogelijk bewijsmateriaal.’
‘Waar is Michael?’
‘Nog steeds niet aangetroffen.’
Ik keek naar de klok aan de muur. Michael had het ziekenhuis verlaten met één doel: iets uit de kelder halen. Zijn auto stond thuis. De voordeur was open.
Maar hij was verdwenen.
‘Er is nog iets,’ zei agent Jansen. ‘We zien aanwijzingen dat er recent spullen zijn weggehaald. Er liggen lege plekken in het stof en bij de achterdeur staan twee lege kunststof bakken.’
Mijn gedachten gingen onmiddellijk naar de foto's op Emily's telefoon.
‘Mijn dochter heeft donderdag foto's gemaakt.’
‘Kunt u die bewaren?’
‘Ja.’
‘Niet verwijderen of bewerken. We willen ze later veiligstellen.’
Toen de verbinding werd verbroken, voelde ik voor het eerst hoe groot dit geworden was.
Het ging niet langer alleen om wat Michael tegen ons zei wanneer niemand luisterde.
Nu luisterden mensen.
Ik opende Emily's fotogalerij.
De foto's van donderdag begonnen om 19.42 uur.
De eerste was wazig: een halfopen metalen kast.
De tweede was scherp genoeg om stapels documenten te zien. Bankafschriften. Een map met mijn naam.
De derde liet een vel papier zien met een handtekening onderaan.
Mijn handtekening.
Of iets dat erop leek.
Ik zoomde niet verder in. Ik wilde niets veranderen.
Daarna kwam een foto van een rekeningoverzicht.
Laura boog iets dichterbij.
‘Herkent u dat?’
Ik voelde mijn mond droog worden.
‘Die bank wel. Die rekening niet.’
Op de volgende foto stond een bedrag dat groot genoeg was om mijn adem te laten stokken.
Maar belangrijker was de naam erboven.
Sarah Bennett.
Daaronder stond Michaels naam.
‘Ik heb deze rekening nooit geopend.’
De volgende afbeeldingen waren haastiger genomen. Scheef. Bewogen. Alsof Emily wist dat iemand eraan kwam.
Toen verscheen een foto van een document waarop bovenaan een datum van bijna vier jaar geleden stond.
Laura wees nergens naar. ‘Lees alleen wat u zelf kunt zien.’
Ik zag mijn naam.
Een lening.
En een adres dat niet het onze was.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
‘Ik ken dat adres niet.’
De laatste foto was bijna volledig onscherp, behalve één hoek van een bruine envelop.
Op de voorkant stond:
Voor Emily — alleen openen als er iets met mij gebeurt.
Dezelfde envelop die de politie zojuist had gevonden.
‘Dus Emily heeft hem donderdag gezien,’ zei ik.
Laura knikte langzaam. ‘Dat lijkt zo.’
‘Maar waarom zou Michael iets maken dat eruitziet alsof het van mij komt?’
‘Dat weten we nog niet.’
Ik keek opnieuw naar de foto's.
Er ontbrak iets.
Op de eerste foto waren meerdere dikke mappen zichtbaar. Op de laatste lag de envelop boven op een stapel papieren.
Waarom had Emily juist die envelop gefotografeerd?
Mijn telefoon trilde.
Dit keer was het ziekenhuis.
Een verpleegkundige vertelde dat Emily voldoende wakker was om terug naar haar kamer te gaan.
Ik stopte onmiddellijk alles weg.
Toen ik binnenkwam, keek Emily naar mijn gezicht.
‘Je hebt geluisterd.’
Het was geen vraag.
Ik ging naast haar zitten.
‘Ja.’
Ze draaide haar hoofd weg.
‘Het spijt me.’
‘Waarvoor?’
‘Dat ik naar beneden ging.’
Ik pakte haar hand.
‘Nee. Daar ga jij geen schuld voor dragen.’
Ze begon te huilen.
Niet luid. Tranen liepen gewoon langs haar slapen het kussen in.
‘Hij zei dat jij alles kwijt zou raken.’
‘Wat bedoelde hij?’
‘Ik weet het niet helemaal.’
‘Vertel alleen wat je weet.’
Emily ademde voorzichtig in.
‘Donderdag zocht ik mijn oplader. Ik zag licht onder de kelderdeur. Papa was boven aan het bellen, dus ik dacht dat hij het licht had laten branden.’
Ze sloot haar ogen.
‘De kast stond open.’
‘En toen?’
‘Ik zag jouw naam overal.’
‘Waarom maakte je foto's?’
‘Omdat ik iets zag wat niet klopte.’
Mijn hart bonsde.
‘Wat?’
Emily keek naar de deur voordat ze antwoordde.
‘Een formulier van jouw werk.’
Ik verstijfde.
‘Wat voor formulier?’
‘Ik weet het niet. Er stond iets over je salaris. En er waren kopieën van je identiteitsbewijs.’
Dat verklaarde nog steeds niet de envelop.
‘Emily, waarom fotografeerde je dat briefje voor jou?’
Ze keek me eindelijk aan.
‘Omdat ik die woorden kende.’
‘Hoe?’
‘Omdat jij ze ooit echt hebt geschreven.’
Ik voelde mijn adem stoppen.
‘Nee.’
‘Niet op die envelop.’
Emily slikte.
‘In mijn verjaardagskaart, toen ik twaalf werd. Je schreef: “Voor Emily — alleen openen als je ooit vergeet hoeveel ik van je hou.”’
Ik herinnerde het me.
Plotseling volledig.
Mijn eigen zin.
Mijn eigen letters.
Michael had dus niet alleen mijn handtekening nagebootst.
Hij had mijn handschrift als voorbeeld gehad.
Mijn telefoon ging opnieuw.
Agent Jansen.
‘Mevrouw Bennett, we hebben camerabeelden van een woning aan de overkant.’
‘En?’
‘Uw man is ongeveer tien minuten vóór onze aankomst via de achterdeur vertrokken met een zwarte tas.’
‘Weet u waar hij heen ging?’
‘Nog niet.’
Hij zweeg.
‘Maar we hebben de envelop onder toezicht geopend.’
Mijn vingers werden koud.
‘Wat zat erin?’
‘Een brief die lijkt te zijn geschreven door u. Daarin staat dat u vrijwillig afstand doet van bepaalde financiële aanspraken en dat uw dochter bij haar vader moet blijven als u niet meer in staat bent voor haar te zorgen.’
Ik kon nauwelijks ademhalen.
‘Dat heb ik nooit geschreven.’
‘Er zat nog iets bij.’
‘Wat?’
‘Een kopie van een levensverzekeringspolis.’
Ik keek naar Emily.
‘Van wie?’
Agent Jansen antwoordde:
‘Van u, mevrouw Bennett.’
Mijn stem verdween.
‘En uw man staat vermeld als begunstigde.’
