Marcus stuurde me de naam van het bedrijf nog dezelfde avond door. Ik las hem drie keer voordat ik mijn telefoon neerlegde. Het was een kleine onderneming, nauwelijks een jaar oud, met een kantooradres in dezelfde stad waar Natalie en de kinderen woonden. Op papier leek er niets bijzonders aan. Geen groot personeel, geen opvallende omzet, geen reden waarom ik er aandacht aan zou moeten besteden.
Maar toen Marcus me de namen van de betrokken personen stuurde, veranderde dat.
Brett kwam voor in een van de documenten.
Niet als eigenaar.
Als adviseur.
Ik voelde hoe mijn wantrouwen zich opnieuw verplaatste. Eerst had ik gedacht dat Natalie simpelweg haar huwelijk verraadde. Daarna had ik gedacht dat ze misschien een leven leidde waar ik niets van wist. Nu begon het erop te lijken dat er iets georganiseerds achter zat.
Ik belde Marcus.
“Hoe zeker ben je hiervan?”
“Zeker genoeg om voorzichtig te zijn.”
“Wat betekent dat?”
“Dat ik denk dat je niet alleen naar Natalie moet kijken.”
Ik bleef stil.
“Heb je iets gevonden over geld dat naar dat bedrijf gaat?”
“Niet rechtstreeks. Maar er zijn betalingen die ermee in verband kunnen staan.”
“Hoeveel?”
“Dat weet ik nog niet.”
Ik keek naar de bankafschriften op mijn laptop.
“Blijf zoeken.”
“Dat doe ik.”
Na het gesprek liep ik een paar minuten heen en weer in mijn kamer. Ik had geleerd om onder druk niet te handelen voordat ik alle informatie had. Tijdens mijn uitzending had die gewoonte me meer dan eens geholpen.
Nu moest ik diezelfde discipline gebruiken om mijn eigen gezin te beschermen.
Ik opende het financiële overzicht opnieuw en begon de transacties chronologisch naast elkaar te zetten. Hotel Rosewood. De andere hotels. De restaurants. De kledingwinkels. Daarna de overschrijvingen naar de onbekende rekening.
Langzaam begon ik iets te zien.
De bedragen waren niet willekeurig.
Ze verschenen meestal kort nadat mijn salaris of een extra toelage was binnengekomen.
Dat betekende dat Natalie niet zomaar geld uitgaf.
Ze leek te wachten tot er nieuw geld beschikbaar was.
Ik voelde mijn kaak aanspannen.
Ik dacht terug aan alle keren dat ik haar had verteld hoeveel extra ik tijdens mijn uitzending had verdiend.
“Dat zetten we gewoon opzij,” had ik gezegd.
“Voor de kinderen.”
Ze had altijd geknikt.
Ik wilde niet weten hoe vaak ze op dat moment al wist dat het geld ergens anders zou eindigen.
Toch besloot ik haar nog steeds niet te bellen.
Ik moest weten hoeveel ze wist over mijn ontdekking.
En vooral moest ik weten of iemand anders wist dat ik eerder naar huis kwam.
Ik controleerde mijn militaire reisgegevens. De wijziging van mijn terugkeer was officieel verwerkt, maar slechts een beperkt aantal mensen had toegang tot die informatie. Natalie zou mijn oorspronkelijke schema kennen. Niet het nieuwe.
Dat gaf me een voordeel.
Een klein voordeel, maar op dat moment was ieder voordeel belangrijk.
De volgende ochtend stuurde Marcus opnieuw een bericht.
“Heb iets gevonden over de derde man.”
Ik opende het meteen.
Zijn naam was Daniel.
Marcus had ontdekt dat Daniel meerdere keren in dezelfde omgeving was geweest als Brett en dat zijn naam voorkwam in documenten rond hetzelfde bedrijf.
“Wat doet hij daar?” vroeg ik.
“Dat weet ik nog niet.”
“En Natalie?”
“Daar wordt het ingewikkeld.”
Ik wachtte.
“Er is geen officieel document waarin Natalie als eigenaar voorkomt.”
“Maar?”
“Maar er zijn meerdere aanwijzingen dat ze toegang heeft tot informatie van het bedrijf.”
Ik las die zin opnieuw.
Toegang tot informatie.
Dat was iets anders dan vreemdgaan.
Ik belde Emily die avond niet. Ik wilde haar zo lang mogelijk buiten dit deel van het onderzoek houden. Ze had me al genoeg verteld.
In plaats daarvan schreef ik haar een kort bericht.
“Hoe gaat het met jou en Evan?”
Ze antwoordde bijna meteen.
“Evan is oké. Mam is vandaag veel weg geweest.”
Mijn vingers stopten boven het toetsenbord.
“Waarheen?”
Ze typte even niets.
Toen kwam er een antwoord.
“Ik weet het niet. Maar er kwam vanmiddag een man langs. Niet Brett.”
Mijn hart sloeg harder.
“Heb je zijn naam gehoord?”
“Volgens mij Daniel.”
Ik legde de telefoon langzaam op tafel.
Marcus had Daniel pas enkele uren geleden genoemd.
Nu had Emily hem in ons huis gezien.
Ik voelde geen woede meer.
Alleen concentratie.
Ik stuurde Emily één bericht terug.
“Blijf in je kamer als je je ongemakkelijk voelt. Je hoeft niemand vragen te stellen. Ik regel de rest.”
Daarna belde ik Marcus.
“Daniel was vandaag bij mijn huis.”
Aan de andere kant bleef het enkele seconden stil.
“Ben je zeker?”
“Emily heeft hem gezien.”
Marcus zuchtte.
“Dan moeten we aannemen dat hij een directe rol heeft.”
Ik keek naar de datum van mijn terugvlucht.
Nog geen drie weken.
Ik had oorspronkelijk gedacht dat ik naar huis zou komen om mijn vrouw met haar affaire te confronteren.
Nu wist ik dat ik iets veel ingewikkelders aan het onderzoeken was.
En toen Marcus enkele minuten later een nieuw document naar me stuurde, zag ik op de eerste pagina een naam die ik helemaal niet had verwacht.
Natalie stond vermeld als contactpersoon voor het bedrijf.
