Maar om te laten voelen dat hij dacht eigenaar van mij te zijn.
“Ga naar boven,” zei hij. “Verzorg die hand. Daarna kom je terug en bied je mijn ouders je excuses aan.”
Ik liet een zachte snik horen.
Niet voor hem.
Niet uit angst.
Maar omdat de camera elk woord moest registreren.
“Alsjeblieft… ik moet naar het ziekenhuis.”
Patricia draaide met haar ogen.
“Voor zo’n klein brandwondje? Doe niet zo dramatisch.”
“Mijn hand…”
Daniels vingers sloten zich nog steviger om mijn pols.
Een nieuwe schreeuw ontsnapte aan mijn lippen.
Hij boog zich naar voren. Het charmante masker dat hij altijd droeg, maakte plaats voor iets kils en afstotelijks.
“Een bezoek aan het ziekenhuis zou alleen maar lastige vragen oproepen,” zei hij zacht.
Daar was de waarheid.
Onverbloemd.
Onmiskenbaar.
Vernietigend.
Mijn telefoon trilde.
Twee keer achter elkaar.
Iemand had de livestream geopend.
Nog een trilling.
En nog één.
Daniel trok me mee naar de gootsteen en duwde mijn verbrande hand onder het ijskoude water. De plotselinge verlichting was zo intens dat ik begon te huilen.
“Zie je?” zei hij tevreden. “Niets aan de hand.”
Patricia kwam dichterbij en draaide met haar wijnglas in haar hand.
“Daniel, ik heb je altijd gezegd dat een huwelijk met iemand uit een lagere kring vroeg of laat problemen zou opleveren.”
Ik keek haar recht aan.
“Een lagere kring?” vroeg ik langzaam.
Een neerbuigende glimlach verscheen op haar gezicht.
“Lieve schat, jij was gewoon een meisje met een studiebeurs, een aantrekkelijk uiterlijk en geen enkele invloedrijke familie achter je.”
Bijna moest ik lachen.
Geen invloedrijke familie.
