„Sophie.”
„Emma kent haar nauwelijks.”
„Het is Emmas bruiloft. Laat Emma de situatie afhandelen.”
Sophie keek naar haar zus aan de andere kant van de zaal.
Emma was Kristen al aan het uitleggen waar ze kon zitten.
„Precies dát is het probleem”, mompelde Sophie. „Emma regelt altijd alles.”
Ik had beter naar die woorden moeten luisteren.
Kristen deed niet bepaald haar best om onopgemerkt te blijven.
Toen de fotograaf de ouders van de bruid naar voren vroeg, deed Tom een stap naar voren.
Kristen volgde hem.
De fotograaf liet zijn camera zakken.
„Alleen mama en papa op deze foto.”
Kristen begon zich meteen terug te trekken.
Tom pakte haar bij de arm.
„Het is goed.”
Kristen keek naar Emma.
Bijna alsof ze haar goedkeuring zocht.
Emma aarzelde.
Toen glimlachte ze.
„Het is goed.”
Klik.
Sophie stond naast me.
„Ongelooflijk.”
Toen de weddingplanner de tafelindeling doornam, zei Kristen tegen haar dat Tom dichter bij de bruid moest zitten.
Emma hoorde het.
„Het is prima waar hij zit”, zei ze.
Kristen glimlachte.
„Ik probeerde alleen maar te helpen.”
Later zag ik Kristen met de dj praten.
Ze hield een opgevouwen vel papier in haar hand.
„Wat is dat?” vroeg Sophie.
Ik wist het al.
Een toost.
Blijkbaar had Kristen een toespraak voorbereid voor een bruid die ze slechts één keer had ontmoet.
Sophie staarde haar aan.
„Mam.”
„Doe niets.”
„Ik heb nog niets gezegd.”
„Het staat op je gezicht.”
Tijdens het diner was Sophies woede vanaf de andere kant van de zaal zichtbaar geworden.
Ik vond haar bij de bar.
„Wat je ook van plan bent”, zei ik, „doe het niet.”
„Ik denk eraan dat Emma niet eens de helft van haar eten heeft gegeten omdat ze de hele tijd met papa’s vrouw bezig moet zijn.”
„Emma kan voor zichzelf spreken.”
Sophie keek me aan.
„Weet je dat zeker?”
De vraag irriteerde me.
„Natuurlijk.”
Sophie antwoordde niet.
Ze keek alleen naar de tafel van het bruidspaar.
Emma glimlachte om iets wat Tom had gezegd.
Volkomen rustig.
Volkomen beleefd.
Precies zoals ze was geweest bij alle verjaardagen.
Bij alle diploma-uitreikingen.
Bij elk kerstdiner.
Bij elk familiefeest sinds de scheiding.
Ik was altijd trots op haar geweest.
Emma was volwassen.
Zorgzaam.
Makkelijk in de omgang.
Voor elk familiefeest stuurde ze kleine berichtjes.
„Vanavond eten we om zes uur, mam.”
„Papa komt ook.”
„Sophie, alsjeblieft, doe aardig.”
Ik had altijd gedacht dat ze gewoon zo was.
Op haar vijfentwintigste kon ze een kamer binnenlopen waarin haar twee gescheiden ouders aanwezig waren en er op de een of andere manier voor zorgen dat iedereen zich gedroeg.
Wat ik mezelf nooit had afgevraagd, was waarom ze daar zo goed in was geworden.
De toespraken begonnen na het diner.
Eerst sprak Michaels vader.
Toen de getuige.
Toen Sophie.
Tijdens haar hele toespraak wachtte ik erop dat er een probleem zou ontstaan.
Dat gebeurde niet.
Sophie vertelde over de tijd dat ze een kamer met Emma deelde.
Over hoe ze haar truien stal.
Over hoe ze haar vanuit de universiteit belde telkens als ze heimwee had.
Ze liet ons lachen.
Ze liet Emma huilen.
Toen liep ze terug naar haar plaats.
Ik haalde opgelucht adem.
Misschien had ze naar me geluisterd.
Misschien zouden we de rest van de avond zonder problemen doorkomen.
Ik had het mis.
Ze sneden de bruidstaart aan.
Emma en Michael deden hun eerste dans.
Een tijdje begon ik te denken dat het ergste voorbij was.
