DEEL 10 — Chloé ontdekte dat zij nooit eigenaar was geweest van haar droom
Chloé verliet Bastiaan vier maanden na het zwembadfeest.
Niet uit morele verontwaardiging.
Niet alleen.
Het appartement in Marbella was niet van haar.
De luxe auto stond op een bedrijfslease.
Een deel van de sieraden was gekocht via een rekening die later onderdeel van het civiele onderzoek werd.
Ze voelde zich bedrogen.
Ironisch.
Ze stuurde mij één keer:
Hij heeft tegen ons allebei gelogen.
Ik antwoordde niet.
Niet omdat het onwaar was.
Omdat ik niet samen met zijn minnares een zusterbond tegen hem wilde bouwen.
Zij had mij ook jarenlang rechtstreeks voorgelogen.
Berichten gestuurd over "late vergaderingen".
Mijn babycadeau uitgezocht terwijl ze al met hem sliep.
Dat deed pijn.
Geen financieel delict.
Wel mijn grens.
Later getuigde zij over bepaalde boekingen.
Niet tegen immuniteit voor alles.
Gewoon medewerking.
Haar rol in één misleidende factuurcodering werd onderzocht.
Uiteindelijk onvoldoende bewijs dat zij wist dat het om een niet-gemeld persoonlijk belang van Bastiaan ging.
Geen aanklacht op dat onderdeel.
Zij betaalde wel een deel van onterecht gedeclareerde privé-reiskosten terug nadat haar vergoedingsovereenkomst was herzien.
Geen gevangenis.
Geen "mistress destroyed".
Gewoon iemand die verkeerde keuzes maakte, loog, deels werd voorgelogen en daarna verder moest.
Ik zag haar jaren later één keer.
In een drogisterij.
Zij met een peuter.
Niet Bastiaans.
Ik met Mats.
We keken elkaar aan.
Zij zei:
"Hoi."
Ik:
"Hoi."
Meer niet.
Dat was voldoende.
DEEL 11 — De echte €4,2 miljoen werd eindelijk opgesplitst
Na bijna veertien maanden kwam het definitieve forensische rapport.
Het onderzoeksuniversum:
€4.217.000.
Daarvan:
ongeveer €2.031.000 aan reguliere, voldoende onderbouwde personeelsvoorzieningen, premies, verzekeringsbetalingen en retentiekosten.
Circa €826.000 aan echte diensten en kosten, maar met gebrekkige aanbesteding, te hoge tarieven, disclosureproblemen of zwakke documentatie.
Ongeveer €1.360.000 zwaar problematisch.
Daarbinnen:
- circa €386.000 aan onvoldoende onderbouwde of dubbele adviesfacturen;
- ongeveer €271.000 aan niet-marktconforme voordelen via verbonden leveranciers;
- circa €214.000 aan betalingen die niet terecht als employee-benefit-gerelateerd waren geboekt;
- ongeveer €187.000 aan privé- of hospitalitykosten zonder voldoende zakelijke grond;
- circa €302.000 aan overige posten waar terugvordering of correctie sterk aangewezen was.
Maar zelfs dat betekende nog niet dat €1,36 miljoen strafrechtelijk door Bastiaan was gestolen.
Het strafrechtelijk hard bewezen bedrag zou kleiner worden.
Bastiaans direct of indirect persoonlijk economisch voordeel:
naar eindschatting ongeveer €437.000.
Niet 4,2 miljoen.
Niet 1,36 miljoen.
€437.000.
Andere betrokken leveranciers en functionarissen hadden eigen voordelen of verantwoordelijkheden.
Van Zandt Mobility en nieuwe aandeelhouder herstelden samen ongeveer €1,08 miljoen via terugbetalingen, settlements, leverancierscorrecties en verzekeringsdekking.
Daarnaast werden personeelsvoorzieningen administratief hersteld zodat werknemers geen rechtstreekse aanspraken verloren door de verkeerde boekingen.
Dat was de belangrijkste uitkomst.
Niet Bastiaans ondergang.
Mensen die daar werkten hoefden niet te betalen voor zijn keuzes.
DEEL 12 — De strafzaak
De strafzaak begon ruim twee jaar na het zwembadfeest.
Geen gouden USB.
Geen maatpak-act.
Alexander zat achterin.
Als getuige-expert op onderdelen.
Niet mijn partner.
Niet mijn wraakengel.
Gewoon accountant.
Bastiaan werd vervolgd voor een pakket financiële feiten.
Niet alles uit het rapport.
Het Openbaar Ministerie koos de sterkste stukken:
valsheid rond disclosures;
frauduleuze verbonden-partijtransacties;
misleidende rapportage;
en specifieke persoonlijk bevoordeelde geldstromen.
Daarnaast speelde onjuiste informatie in de familierechtelijke vermogensopgave in een apart civiel/familierechtelijk kader en op enkele punten strafrechtelijk waar voldoende bewijs bestond.
Het OM noemde niet €4,2 miljoen "gestolen".
Goed.
Het strafrechtelijk bewezen financieel nadeel werd door de rechtbank uiteindelijk op een bedrag van enkele tonnen vastgesteld, met aanvullende voordeelontnemings- en civiele aspecten die afzonderlijk liepen.
Bastiaan kreeg een meerjarige onvoorwaardelijke gevangenisstraf, maar geen absurd lange straf.
Geen twintig jaar.
Geen levenslang.
Hij was een financieel bestuurder die misbruik had gemaakt van vertrouwen, niet een gewelddadige seriemoordenaar.
De rechter benadrukte:
zijn leidinggevende positie;
het gebruik van complexe structuren;
eigen financieel voordeel;
de gevolgen voor vertrouwen van werknemers en aandeelhouders;
maar ook dat niet het volledige onderzoeksbedrag fraude was.
Ruben van Dijk kreeg een lichtere consequentie voor zijn eigen bewezen rol en medewerking.
Twee leveranciers troffen afzonderlijke schikkingen en werden deels vervolgd.
Geen één-persoonskwaad.
Mijn slachtofferverklaring ging niet over mijn lichaam na de zwangerschap.
Niet over Chloés leeftijd.
Niet over zwembadvernedering.
Ik had dat allemaal eerst willen gebruiken.
Daarna niet.
Ik zei:
"Bastiaan was mijn echtgenoot."
"Dat maakt hem niet automatisch financieel schuldig."
"Het maakt zijn verzwijging tegenover mij wel persoonlijk."
Ik keek naar hem.
"Ik heb jaren gedacht dat zijn grootste verraad de affaire was."
"Daarna dacht ik dat het het geld was."
"Nu denk ik dat beide dezelfde kern hadden."
De rechter keek op.
"Hij besloot steeds vaker dat andere mensen de waarheid pas hoefden te kennen wanneer hij vond dat zij die aankonden."
"Ik hoefde niet te weten dat hij Chloé zag."
"De raad hoefde nog niet alles te weten over zijn leveranciersbelang."
"Werknemers hoefden niet precies te weten hoe personeelskosten werden geboekt."
"De familierechter hoefde niet te weten van vermogensrechten die volgens hem later wel gecorrigeerd zouden worden."
Ik ademde.
"Steeds was de redenering: ik los het later wel uit."
"Maar toestemming die later komt, maakt eerdere misleiding niet schoon."
Mijn stem trilde.
"Ik vraag ook niet dat u hem straft voor mijn vernedering als echtgenote."
"De rechtbank gaat niet over zijn keuze voor een jongere vrouw."
"Zij gaat over bewezen feiten."
Dat was de zin waar ik het trotst op was.
Niet omdat ik boven emoties stond.
Omdat ik eindelijk wist waar ze wel en niet thuishoorden.
