DEEL 7 — Chantal Begon Te Praten
Chantal brak sneller dan Jeroen.
Dat verbaasde me niet.
Jeroen had jaren geoefend in liegen.
Chantal had vooral geoefend in geloven dat zij aan de winnende kant stond.
Drie dagen na de zitting belde Elena.
"Mevrouw Chantal wil praten."
"Met mij?"
"Nee. Met haar eigen advocaat, de officier en eventueel met ons via schriftelijke verklaring."
"Waarom?"
"Ze heeft vermoedelijk begrepen dat Jeroen haar ook gebruikte."
Ik zat aan Arends keukentafel met crackers die ik niet lustte maar waar de tweeling blijkbaar tijdelijk een staatsbelang van had gemaakt.
Arend schonk thee in.
"Zeg niets aardigs uit automatisme."
"Over Chantal?"
"Ja."
"Ik haat haar niet."
"Dat vroeg ik niet."
"Wat dan?"
"Of je haar pijn moet verzachten omdat zij nu ontdekt dat hij ook tegen haar loog."
Ik zweeg.
Daar was hij goed in.
Niet troosten door te aaien.
Troosten door je ruggengraat terug te geven.
Chantals verklaring kwam een week later.
Zij had Jeroen ontmoet als assistente bij zijn investeringsmaatschappij. Hij vertelde dat zijn huwelijk al jaren dood was, dat ik weigerde de werkelijkheid te accepteren, dat mijn "obsessie met kinderen" hem kapotmaakte.
Toen zij zwanger bleek van een korte relatie met een andere man, raakte ze in paniek. De biologische vader wilde niets met haar te maken hebben. Jeroen bood een oplossing.
Hij zou het kind erkennen.
Zij zou publiekelijk bij hem blijven.
Samen zouden ze het verhaal neerzetten dat hij eindelijk "echte vruchtbaarheid" had gevonden.
In ruil kreeg zij financiële zekerheid, een appartement en een positie in zijn bedrijf.
"Ik wist dat het oneerlijk was tegenover Mara," schreef ze. "Maar Jeroen zei dat zij hem jarenlang emotioneel had gegijzeld. Hij zei dat zij nooit kinderen kon krijgen en dat ze hem een gezin misgunde. Ik wist niet van zijn diagnose. Ik wist niet dat hij medisch onmogelijk de vader kon zijn. Toen het rapport in de rechtbank werd genoemd, begreep ik dat ook ik een decorstuk was."
Decorstuk.
Ik las het woord meerdere keren.
Dat was Jeroens talent.
Mensen veranderen in objecten met een functie.
Ik was de schuldige vrouw.
Chantal was het vruchtbare bewijs.
Zijn moeder was het koor.
Bram Koot was de pen.
Arend was de fout die hij niet had voorzien.
Chantal leverde berichten aan.
Heel veel berichten.
J: Jij hoeft alleen rustig te blijven. Zodra mijn moeder jou ziet met buik, is Mara sociaal klaar.
C: En als ze medisch bewijs vraagt?
J: Ze durft dat niet. Ze schaamt zich.
C: En als ze zwanger raakt via donor?
J: Ze heeft daar geen geld meer voor.
Bij die laatste zin stopte ik met lezen.
Niet omdat hij me brak.
Omdat hij zo duidelijk maakte dat hij armoede als anticonceptie had willen gebruiken.
Hij had mijn rekeningen leeggetrokken, mijn auto afgepakt, mijn verzekering gemanipuleerd en mij op straat gezet, niet alleen om te straffen.
Om toekomst te blokkeren.
Elena vond die zin juridisch goud.
Ik vond hem moreel riool.
Bram Koot werd ondertussen officieel aangehouden.
Niet alleen vanwege mijn dossier.
Door Arends naam en Elena's stukken kwamen oude meldingen opnieuw boven. Vrouwen die jarenlang hadden gedacht dat zij gek waren. Mannen die beschermd waren door families, status of geld. Donorregistraties die niet klopten. Operaties met dubieuze indicatie. Embryo's met verkeerde codes.
Hanna's dossier werd heropend, hoewel zij er niet meer was om het mee te maken.
Arend zat die avond lang buiten.
Ik vond hem op het bankje bij de beukenhaag.
Nero lag naast hem.
"Ze zou blij zijn," zei ik.
"Misschien."
"Niet?"
"Hanna wilde niet dat anderen leden zoals zij. Maar ze wilde ook niet herinnerd worden als dossier."
"Hoe dan wel?"
Hij dacht na.
"Als vrouw die graag citroentaart maakte en vals zong bij de radio."
Ik ging naast hem zitten.
"Vertel dat dan vaker."
Hij keek naar me.
"Wat?"
"Over haar. Niet alleen over wat haar is aangedaan."
Hij zweeg lang.
Daarna glimlachte hij heel klein.
"Ze bakte verschrikkelijke citroentaart. Iedereen loog dat hij lekker was. Behalve ik. Daarom trouwde ze met mij."
"Dat klinkt logisch."
"Ze zei dat eerlijkheid aantrekkelijk was zolang je daarna zelf de afwas deed."
Ik lachte.
De tweeling schopte nog niet. Daar was het te vroeg voor.
Maar ergens in mij verschoof iets.
Niet alles in dit verhaal hoefde om Jeroen te draaien.
Er mochten ook citroentaarten in bestaan.
Valse zang.
Honden.
Thee.
Twee hartslagen.
En een oude rechercheur die langzaam weer leerde dat zijn vrouw meer was dan wat haar was aangedaan.
