De vraag was zacht.
Ik dacht na.
Een uur geleden had ik willen vertrekken.
Niet als toneel.
Echt.
Nu keek de hele familie anders naar me.
Maar dat was precies het probleem.
Hun respect was binnen vijf minuten veranderd omdat er een zwarte SUV was verschenen.
Niet omdat ik iets nieuws had gedaan.
Niet omdat ik plotseling slimmer was.
Of waardevoller.
Alleen omdat de man naast mij macht had.
Dat voelde verkeerd.
“Ik weet het niet,” zei ik.
Ethan knikte.
“Dan hoeven we niet te beslissen.”
Jake lachte nerveus.
“Nou, als jullie er toch zijn, pak een biertje.”
Niemand reageerde.
Hij stopte onmiddellijk met glimlachen.
Mijn moeder zei:
“Clara, het is een familiereünie. Je kunt nu toch niet zomaar vertrekken.”
Ik keek haar aan.
“Dat was ik vijf minuten geleden al van plan.”
“Maar nu is Ethan hier.”
“Precies.”
Ze begreep het niet.
Dus zei ik het duidelijker.
“Ik wil niet alleen welkom zijn omdat mijn vriend belangrijk genoeg blijkt te zijn.”
Stilte.
Leah keek naar de grond.
Mijn moeder trok haar lippen samen.
“Dat heb ik nooit gezegd.”
“Nee.”
Ik keek naar het datingprofiel dat ze ooit zonder toestemming voor me had aangemaakt.
Niet letterlijk.
Maar ik zag het ineens heel helder.
Lieve lerares.
Een beetje onhandig.
Makkelijk tevreden.
“Je hoefde het niet te zeggen.”
Ethan kneep één keer in mijn hand.
Toen stapte Leah naar voren.
“Clara.”
Ik keek naar haar.
“Ik had iets moeten zeggen.”
Dat verraste me.
“Wanneer?”
“Veel vaker dan één keer.”
Ze slikte.
“Carol. Jake. Mam.”
Ze keek om zich heen.
“Ik wist dat je het haatte.”
“Hoe?”
“Omdat je altijd op dezelfde manier lachte.”
Ik voelde mijn keel dichtgaan.
“Wat bedoel je?”
“Met je mond. Niet met je ogen.”
Dat deed meer pijn dan ik verwachtte.
Leah vervolgde:
“En ik liet het gebeuren omdat ik nooit degene was waar de grappen over gingen.”
David legde een hand op haar rug.
Ze keek naar me.
“Het spijt me.”
Dat was het eerste echte excuus van de middag.
Geen uitleg.
Geen grap.
Geen “maar”.
Gewoon:
Het spijt me.
Ik knikte.
“Dank je.”
Tante Carol zuchtte.
“Mijn hemel, maken we hier nu echt zo’n groot ding van?”
Leah draaide zich naar haar om.
“Ja.”
Carol keek verrast.
“Wat?”
