DEEL 4 – DE ECHTE REDEN WAAROM MELISSA MIJ ER NIET BIJ WILDE HEBBEN
Melissa belde om halfelf.
Ze was woedend.
“Je ondervraagt mijn kinderen achter mijn rug.”
“Nee.”
“Tyler heeft je gebeld.”
“Via mam’s telefoon.”
“En Ava heeft je bericht gestuurd.”
“Ja.”
“Je had niet moeten antwoorden.”
“Ze vroeg of ik boos op haar was.”
Melissa werd stil.
Toen:
“Je maakt alles veel te groot.”
“Waarom heb je gelogen?”
“Ik heb niet gelogen.”
“Ava wilde mij erbij. Ben heeft niets gezegd. Tyler vond mijn regels irritant. Dat is niet hetzelfde als ‘de kinderen willen je niet’.”
“De algemene sfeer was dat het leuker zou zijn als jij wat minder controleerde.”
“Van wie kwam algemene sfeer?”
Geen antwoord.
“Melissa.”
“Van iedereen.”
“Van jou.”
Stilte.
Daar.
“Waarom?”
Ze zuchtte.
“Kyle wilde zijn broer uitnodigen.”
“Dat wist ik.”
“Met vriendin. En een ander stel.”
“Dat wist ik niet.”
“Zie je? Dit bedoel ik. Meteen controle.”
“Hoeveel mensen?”
“Vier extra volwassenen.”
“Dan waren we boven de afgesproken bezetting gekomen als iedereen bleef slapen.”
“Het huis heeft zes slaapkamers!”
“Verzekering en verhuurvergunning hebben een maximum.”
“Daarom wilden we jou er niet bij. Je maakt van vakantie een bedrijfsvergadering.”
Ik sloot ogen.
“Dus jullie wilden extra gasten meenemen naar mijn huis en daarom moest ik weg.”
“Jouw huis, jouw huis, jouw huis. We weten het nu.”
“Je wist het niet toen je me eruit zette.”
“Dat is niet punt.”
“Het is exact punt.”
Ze werd luider.
“Kyle heeft het hele jaar gewerkt. Hij wilde één week ontspannen zonder iemand die hem vertelt hoeveel bier hij bij zwembad mag drinken of wie in golfkar zit.”
Ik dacht aan Kyle die vorig jaar met twee bier in hand golfkar bestuurde tijdens ander vakantiepark en bijna tegen paaltje reed.
“Dus jij wilde geen eigenaar bij huis omdat eigenaar regels kende.”
“Wij wisten niet dat jij eigenaar was.”
“Dan wilde je geen persoon die huis had geregeld.”
“Ja, prima!”
Eindelijk.
“En je gebruikte kinderen als excuus.”
Ze zei niets.
“Waarom zei je niet gewoon: Emily, we vinden je regels irritant en willen vakantie zonder je?”
“Omdat dat gemeen klinkt.”
Ik lachte ongelovig.
“Dus je zei dat kinderen mij niet wilden.”
“Dat leek makkelijker.”
“Voor wie?”
Geen antwoord.
Toen vroeg ik:
“Waarom zei mam dat ik huis niet mocht annuleren?”
“Dat was mam.”
“Wie had daarover gepraat?”
Melissa ademde.
“We waren bang dat jij dramatisch zou doen.”
“Dus jullie wisten dat het gemeen was.”
“Emily…”
“Je verwachtte dat ik niet welkom was maar wel bleef betalen.”
“Jij hebt veel meer geld dan wij.”
Daar kwam echte overtuiging.
“En?”
“Voor jou is zesduizend niets.”
“Dat bepaal jij?”
“Je bezit dat hele huis!”
“Ik bezit het omdat ik jaren heb gewerkt, risico heb genomen en leningen heb afbetaald.”
“Niemand zegt dat je niet werkt.”
“Jij noemt mij voortdurend controlfreak omdat ik dingen bescherm waarvoor ik verantwoordelijk ben.”
“Dit gaat nergens heen.”
“Daar heb je gelijk in.”
Ik hing op.
Voorheen zou ik me schuldig hebben gevoeld.
Nu vooral moe.
