Mijn dochter hield het kleine voorwerp nog steeds tussen haar vingers. Het was een smal, opgevouwen stukje papier, nauwelijks groter dan een postzegel. De rand was vochtig geworden, maar de letters waren nog leesbaar.
Ik zag haar ogen eroverheen gaan.
“Wat staat erop?” vroeg ik.
Ze draaide het papier naar het licht.
“Een kamernummer.”
Mijn blik ging onmiddellijk naar het hoesje van de hotelsleutel.
“Welk nummer?”
Ze noemde het nummer zacht.
Daarna keek ze weer naar het hoesje.
Het hotel en het kamernummer stonden niet op hetzelfde soort materiaal, maar de combinatie was genoeg om haar zichtbaar onrustig te maken. Ze legde het papiertje naast het hoesje en keek ernaar alsof ze probeerde twee stukken van een puzzel bij elkaar te brengen zonder te weten wie de puzzel had gemaakt.
“Dit zat in haar medicijntasje,” zei ze.
“Ik hoorde je.”
“Maar ik heb het er niet in gestopt.”
Mijn kleindochter stond nog steeds dicht tegen mij aan. Haar ogen waren half gesloten van vermoeidheid. Mijn dochter merkte het ook.
“We moeten haar eerst laten nakijken.”
Ik knikte.
“En jij ook,” zei ze tegen mij.
“Ik kom later wel aan de beurt.”
“Nee, papa.”
Ze keek naar mijn kaak.
“Je bloedt nog.”
Ik veegde met mijn hand langs mijn lip en zag het rode spoor op mijn vingers. Ik wilde zeggen dat het niets was, maar mijn dochter kende me te goed.
“Als je straks niet meer kunt praten omdat je kaak drie keer zo dik is geworden, ga ik je zelf naar een arts brengen.”
Ondanks alles verscheen er een flauwe glimlach op mijn gezicht.
“Je hebt altijd al te veel op je vader willen lijken.”
“En jij hebt altijd al te weinig naar je dochter willen luisteren.”
Het was maar een kort moment van luchtigheid, maar het brak de spanning niet echt. Want op de tafel lag nog steeds dat hoesje.
Mijn dochter pakte haar telefoon en maakte een foto van het kamernummer en het logo op het hoesje.
“Waarom maak je een foto?” vroeg ik.
“Omdat ik niets wil beschadigen.”
Ze stopte het papiertje terug in het medicijntasje en legde het hoesje ernaast.
“En omdat ik straks wil kunnen aantonen waar we dit gevonden hebben.”
Ik keek naar haar.
“Denk je dat zij hier iets mee te maken heeft?”
Ze antwoordde niet meteen.
“Ik denk dat we nog niets moeten denken.”
Dat was waarschijnlijk het verstandigste wat ze die avond had gezegd.
Ze liep naar haar dochter en hurkte opnieuw naast haar.
“Lieverd, kun je me vertellen wie er vandaag bij je was?”
Het meisje keek naar haar moeder, maar haar lip begon te trillen.
Mijn dochter wachtte.
“Je hoeft niet bang te zijn. Je hoeft alleen maar te vertellen wat je nog weet.”
Mijn kleindochter keek naar mij.
Toen fluisterde ze:
“Oom.”
Mijn dochter knikte langzaam.
“En wie nog meer?”
Het meisje zweeg.
“Zijn vrouw?”
Een klein knikje.
Mijn dochter keek naar mij.
Ik zei niets.
Ze wilde haar dochter niet verder onder druk zetten.
“Oké. Dat is genoeg.”
Ze stond op en pakte haar jas.
“Papa, blijf hier. Ik haal de auto.”
Ik keek naar het raam.
“Wacht.”
Ze draaide zich om.
“Wat?”
“Ga niet alleen naar buiten.”
Haar gezicht veranderde.
“Waarom?”
“Ik weet het niet.”
Ik keek naar de deur.
“Maar nadat ik binnenkwam, waren ze niet geschrokken omdat ik haar vond. Ze waren boos dat ik haar bij hen weghaalde.”
Mijn dochter keek naar de deur alsof ze dezelfde gedachte opnieuw doorliep.
Toen pakte ze haar telefoon steviger vast.
“Ze zijn weg.”
“Voor nu.”
Ze liep niet naar buiten.
In plaats daarvan keek ze door een klein raam naast de voordeur.
Na een paar seconden zei ze:
“Hun auto staat er nog.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat?”
“Ze zijn niet met de auto vertrokken.”
Mijn dochter keek opnieuw.
“Hij staat om de hoek.”
Er viel een stilte.
Mijn kleindochter begon zacht te huilen.
Ik sloeg mijn arm steviger om haar heen.
“Kom,” zei mijn dochter. “We gaan naar achteren.”
We liepen niet naar de voordeur. Mijn dochter nam ons mee naar de keuken, weg van de ramen aan de voorkant. Ze pakte een tas voor haar dochter en stopte er alleen de noodzakelijke spullen in.
Toen trilde haar telefoon.
Ze keek naar het scherm.
Een onbekend nummer.
Ze nam niet op.
Het nummer belde opnieuw.
Deze keer keek ze naar mij.
“Misschien is het belangrijk.”
“Misschien willen ze weten of we de sleutel gevonden hebben.”
Ze keek naar het hotelsleutelhoesje dat nog op tafel lag.
Na een paar seconden drukte ze toch op opnemen.
“Hallo?”
Aan de andere kant zei niemand iets.
Mijn dochter zette de telefoon op luidspreker.
Toen kwam er een mannenstem.
“U moet dat hoesje terugbrengen.”
Mijn dochter verstijfde.
“Wie bent u?”
Een korte stilte.
Daarna zei de man:
“U begrijpt niet wat u hebt gevonden.”
De verbinding werd verbroken.
Mijn dochter keek naar mij.
Ik keek naar het hoesje.
En voor het eerst die avond begreep ik dat het misschien helemaal niet toevallig naast het medicijntasje van mijn kleindochter was beland.
