Paisley stond abrupt op.
“Dit is belachelijk.”
Richard sprak kalm.
“Mevrouw Daley, uw kantoor heeft de machtiging verzonden.”
Haar gezicht vertrok.
“Mijn kantoor verstuurt honderden documenten.”
“Gebruikmakend van een account dat op uw naam is geregistreerd.”
Spencer draaide zich naar haar toe.
“Wat?”
Paisley keek hem aan.
“Je wist dat de handtekening vertraging had opgelopen.”
“Ik wist dat Phoebe nog niet had gereageerd.”
‘En wat had je dan van me verwacht? Dat ik de deal zou laten mislukken?’
Het leek alsof de hele balzaal de adem inhield.
Spencers gezichtsuitdrukking veranderde.
“Zeg me dat je dat niet gedaan hebt.”
Paisley staarde hem aan.
Haar ogen werden plotseling vochtig.
“Alles wat ik deed, deed ik voor jou.”
De zin kwam aan als een mokerslag.
Spencer deed een stap achteruit.
Richard sloot de map.
“Totdat de authenticiteitskwestie is opgelost, kan Meridian geen toestemming geven voor de Apex-transactie.”
Harrison Cole, de voorzitter van Apex Group, stond aan zijn tafel.
“Zonder toestemming van Meridian kunnen we niet verder.”
Het gefluister ontaardde in chaos.
De bestuursleden kwamen bijeen.
De telefoons werden tevoorschijn gehaald.
Journalisten liepen naar het podium.
Spencer keek me aan.
“Phoebe, alsjeblieft.”
Toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.
Ik keek hem aan en voelde vrijwel niets.
Geen triomf.
Geen tevredenheid.
Alleen maar verdriet.
Jaren van verdriet bereikten eindelijk een punt waarop ze me geen pijn meer konden doen.
‘Wist je dat?’ vroeg ik.
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Nee.”
Wist je dat Paisley mijn handtekening probeerde te bemachtigen?
“Ja, maar ik dacht dat ze contact opnam met de beheerders van de trust.”
‘Heb je haar verteld dat ik je vrouw ben?’
Stilte.
Dat was het antwoord.
‘Heb je het aan Meridian verteld?’
Weer stilte.
“Heb je het aan Apex verteld?”
“Phoebe-”
“Je hebt deze hele deal opgezet terwijl je deed alsof ik niet bestond.”
Hij verlaagde zijn stem.
“Ik wilde dit zelf doen.”
“U heeft kapitaal gebruikt dat toebehoorde aan mijn trust.”
“Dat wist ik niet toen Meridian investeerde.”
“Maar uiteindelijk kwam je erachter.”
Zijn gezicht verraadde hem.
Mijn vader verplaatste zich achter me.
Ik staarde naar Spencer.
“Wanneer?”
Hij slikte.
“Vier maanden geleden.”
De kamer verdween om me heen.
Vier maanden.
Hij wist het al vier maanden.
“En je zei niets.”
“Ik wilde het je vertellen nadat de transactie was afgerond.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist wat je zou denken.”
“Wat zou ik ervan vinden?”
“Dat ik jullie familie nodig had.”
De bitterheid in zijn stem schokte me.
Daar was het.
De echte vijand in ons huwelijk.
Niet Paisley.
Geen geld.
Trots.
Spencer heeft ooit van me gehouden.
Misschien deed een deel van hem dat nog steeds.
Maar hij had jarenlang geprobeerd het idee te ontlopen dat de rijkdom van mijn familie hem kleiner maakte.
Uiteindelijk besloot hij dat de makkelijkste manier om zich groter te voelen, was om mij juist kleiner te maken.
Vader liep naar de microfoon.
“Ik heb een vraag.”
Spencer keek hem aan.
De stem van mijn vader was kalm.
“Als u zo vastbesloten was om niet te profiteren van mijn dochter, waarom heeft uw bedrijf het kapitaal dan geaccepteerd nadat u wist waar het vandaan kwam?”
Spencer had geen antwoord.
Vader knikte.
“Dat dacht ik al.”
Paisley kwam plotseling het podium opgelopen.
“Dit is waanzinnig. Spencer, zeg het ze.”
‘Wat moet ik ze vertellen?’
“Dat je haar zou verlaten.”
Mijn hart stond stil.
De zaal barstte opnieuw in tumult uit.
Spencer sloot zijn ogen.
Paisley vervolgde, nu luider.
“Je vertelde me dat je huwelijk voorbij was.”
Spencer keerde zich tegen haar.
“Ik zei toch dat we problemen hadden.”
“Je zei dat je na de Apex-deal een aanvraag zou indienen.”
“Paisley.”
“Je zei dat we eindelijk konden stoppen met ons te verstoppen.”
Ik keek naar Spencer.
“Klopt dat?”
Zijn gezicht vertrok.
