Deel 9 – Northstar stelde één vraag
Northstar pauzeerde de deal binnen vierentwintig uur.
Niet annuleerde.
Pauzeerde.
Zakelijke taal voor:
Iedereen heeft advocaten nodig.
Hun raad wilde drie dingen weten.
Wie had toestemming gegeven voor de vervalste handtekening?
Welke afspraken bestonden tussen Alexander en Jasmine?
En of Vermeer Intellectual Assets überhaupt bereid was een gewijzigde licentie te bespreken.
Mijn vader zei:
“Zeg nee.”
Ik keek hem aan.
Hij zuchtte.
“Sorry.”
“Dank je.”
“Wat wil jij?”
“Eerst weten wat de deal waard is zonder de manipulatie.”
Hij glimlachte.
“Dat zou je grootvader gezegd hebben.”
“Welke?”
“Mijn vader.”
“Die vond jij toch irritant?”
“Dat sloot wijsheid niet uit.”
We lieten onafhankelijke adviseurs Orion bekijken.
Niet Alexander’s bank.
Niet Northstar.
Niet onze eigen family office alleen.
Twee externe partijen.
De conclusie verraste me.
De deal was niet slecht.
Sterker nog.
Strategisch kon een combinatie met Northstar Van Dalen Technologies enorm versterken.
Toegang tot Amerikaanse markten.
Meer investeringen in R&D.
Lagere kapitaalkosten.
Een beter distributienetwerk.
Ik voelde bijna woede.
Niet omdat Alexander fout zat over de deal.
Omdat hij misschien gelijk had en tóch had gelogen.
Dat maakte alles tragischer.
Hij had niet hoeven manipuleren.
Hij had alleen hoeven vragen.
Daniël kwam met de cijfers.
“Als Vermeer akkoord gaat met een aangepaste licentie, kan de waarde van jullie belang aanzienlijk stijgen.”
“Hoeveel?”
“Afhankelijk van de structuur honderden miljoenen.”
Mijn moeder zei:
“Dus je man probeerde je te bedriegen voor een deal waarmee jij waarschijnlijk zelf akkoord was gegaan.”
“Ja.”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat is bijna beledigend inefficiënt.”
Mijn vader lachte.
Ik ook.
Even.
Daarna niet meer.
“Waarom deed hij het dan?”
vroeg mijn moeder.
Ik wist het antwoord inmiddels.
Omdat vragen betekende dat ik nee kon zeggen.
Omdat hij mijn toestemming niet als partner zag, maar als afhankelijkheid.
Omdat hij na jaren van mijn geld en steun wilde bewijzen dat hij mij niet nodig had.
Ironisch genoeg had hij daarvoor opnieuw nodig wat van mij was.
De patenten.
Mijn handtekening.
Mijn stilte.
Een week later kreeg ik een e-mail van Northstar’s voorzitter.
Rechtstreeks.
Mevrouw Van Dalen, wij zouden u graag spreken zonder vertegenwoordigers van Van Dalen Technologies.
Ik stemde in.
Videogesprek.
Nathan Cole.
De voormalige baas van Jasmine.
Grijs haar.
Beheerst.
“Laat ik beginnen met excuses.”
“Waarvoor?”
“Voor de rol die iemand met een eerdere band aan onze organisatie heeft gespeeld.”
“Jasmine.”
“Ja.”
“Werkte zij voor jullie?”
“Niet formeel.”
“Informeel.”
“Zij heeft contact onderhouden.”
“En jullie wisten van haar relatie met Alexander?”
Cole zweeg.
“Dus ja.”
“We wisten dat er een persoonlijke relatie was.”
“En dat hij getrouwd was?”
Nog een stilte.
“Ja.”
Ik glimlachte zonder humor.
“Interessante governance.”
Hij accepteerde die.
“Terecht.”
“Waarom wilt u met mij spreken?”
“Omdat wij Orion niet willen opgeven.”
“Zelfs na dit?”
“De industriële rationale is sterk.”
“En Alexander?”
Cole dacht na.
“Dat wordt onderdeel van onze herbeoordeling.”
Mijn lichaam werd koud.
“U overweegt de deal zonder hem.”
“Wij overwegen alles opnieuw.”
Daar was de prijs van zijn eigen strategie.
Hij wilde via Northstar onafhankelijk worden.
Nu kon Northstar besluiten dat híj het risico was.
Ik voelde geen plezier.
Alleen verdriet.
“Wat wilt u van mij?”
“Weten of de IP-licentie bespreekbaar is.”
Ik dacht na.
“Ja.”
Cole keek verrast.
“Onder voorwaarden.”
“Natuurlijk.”
“Volledige disclosure.”
“Akkoord.”
“Geen documenten die mijn toestemming veronderstellen voordat die bestaat.”
“Akkoord.”
“Geen rol voor Jasmine in deze deal.”
Hij aarzelde.
“Dat klinkt persoonlijk.”
“Ze heeft vertrouwelijke informatie uit beide kampen gecombineerd terwijl zij een geheime relatie had met de CEO.”
Cole knikte.
“Fair.”
“En Alexander?”
“Wat wilt u?”
Dat was de vraag.
Ik voelde hoe verleidelijk het was.
Zeg:
Weg.
Laat hem alles verliezen.
Maar dat was niet mijn rol.
“Dat bepaalt jullie raad samen met die van Van Dalen Technologies.”
Cole keek me lang aan.
“U zou zijn vertrek niet eisen.”
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik niet mijn zakelijke macht wil gebruiken om mijn echtgenoot privé te straffen.”
Hij knikte langzaam.
“Dat is ongebruikelijk.”
“Dat zegt meer over uw sector dan over mij.”
Voor het eerst glimlachte hij.
Na het gesprek zat ik lang stil.
Mijn vader kwam binnen.
“En?”
“Ze willen doorgaan.”
“Met Alexander?”
“Onzeker.”
Hij ging zitten.
“Je had hem kunnen verwijderen.”
“Ik weet het.”
“Waarom niet?”
Ik keek naar hem.
“Omdat ik jarenlang bang was mijn geld als macht te gebruiken.”
“Ja.”
“Nu wil ik niet de tegenovergestelde fout maken.”
Mijn vader knikte.
“Goed.”
“Ik wil niet doen alsof macht niet bestaat.”
“Nee.”
“Maar ik wil ook niet ieder persoonlijk verlies oplossen met een zakelijke knop.”
Hij glimlachte.
“Dat is ongeveer de moeilijkste vorm.”
“Wat?”
“Zelfbeheersing wanneer je kunt winnen.”
Die zin bleef.
Mijn telefoon ging.
Alexander.
Voor het eerst in een week.
Ik nam op.
“Sophie.”
“Ja.”
“Northstar heeft mij uit de volgende ronde gesprekken gehaald.”
Ik sloot mijn ogen.
“Dat spijt me.”
“Meen je dat?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ik weet hoeveel dit voor je betekent.”
Hij werd stil.
“Je hebt niet gevraagd dat ze mij verwijderen.”
“Nee.”
“Cole zei dat.”
“Oké.”
“Waarom?”
“Daar hebben we het al over gehad.”
“Je had me kunnen vernietigen.”
Ik voelde mijn keel strak worden.
“Ik heb nooit gewild dat jij vernietigd werd.”
“Zelfs nu niet?”
“Nee.”
Hij begon te huilen.
Mijn briljante, trotse man.
“Dan waarom voelt het alsof ik alles verlies?”
Ik dacht aan de jet.
De stoel.
De handtekening.
Jasmine.
“Misschien omdat je dingen hebt behandeld alsof ze van jou waren voordat iemand ze aan je had gegeven.”
Hij zei niets.
“En nu ontdek je het verschil tussen toegang en bezit.”
Lange stilte.
Toen:
“Kom je vanavond thuis?”
Ik sloot mijn ogen.
“Nee.”
“Wanneer wel?”
“Ik weet het niet.”
“Kunnen we tenminste praten?”
“Ja.”
“Wanneer?”
“Met een relatietherapeut.”
Hij lachte schor.
“Serieus?”
“Ja.”
“Sophie…”
“Dat is mijn grens.”
Hij ademde.
Toen, verrassend:
“Oké.”
Eén woord.
Misschien het eerste echte begin van verantwoordelijkheid.
Of misschien alleen angst.
Ik wist het nog niet.
Voor het eerst hoefde ik dat ook niet meteen te weten.
