Deel 5: Wat Mercedes verzweeg
Ik liet Javier niet binnen. In de hal van Elena's gebouw bleef hij staan met de bloemen in zijn hand, alsof hij niet wist wat hij ermee moest doen. Ik vroeg hem rustig hoeveel zijn moeder precies had uitgeleend.
‘Tweehonderdduizend euro,’ zei hij. ‘In verschillende termijnen.’
‘En wanneer moet je dat terugbetalen?’
‘Volgens haar zo snel mogelijk. Volgens onze afspraak over twee jaar.’
Dat verschil was belangrijk. Als Mercedes haar geld niet onmiddellijk kon opeisen, waarom gedroeg ze zich dan alsof het morgen allemaal voorbij was?
Javier zei dat er daarnaast een lening bij een particuliere investeerder liep. De onderneming had meerdere huurders verloren. Een renovatieproject was duurder geworden dan gepland en de bank wilde geen nieuwe financiering zonder aanvullende zekerheid.
‘Waarom heb je me dit nooit verteld?’
‘Omdat ik wist dat je me zou veroordelen.’
‘Je hebt me niet de kans gegeven om iets anders te doen.’
Hij bood aan alle stukken te sturen. Ik vertelde hem dat ik ze alleen met mijn eigen adviseurs zou bekijken. Ik zou niets ondertekenen. Hij knikte, maar de opluchting op zijn gezicht was van korte duur.
‘Moeder denkt dat jij het probleem bent,’ zei hij.
‘Dan moet ze leren dat een weigering geen aanval is.’
De volgende dag ontving ik een map met jaarrekeningen, leningsovereenkomsten en correspondentie. Andrés en ik bekeken alleen de stukken die Javier vrijwillig had verstrekt. De cijfers lieten een bedrijf zien dat te snel was gegroeid en nauwelijks reserves had. Sommige projecten leverden geld op, andere slokten het op. De situatie was ernstig, maar niet onbegrijpelijk.
Wat me het meest trof, was een overeenkomst met Mercedes. Ze had geld verstrekt onder de voorwaarde dat Javier haar op de hoogte hield van grote beslissingen. In een bijlage stond dat hij haar toestemming moest vragen voordat hij bepaalde bedrijfsonderdelen verkocht. Haar bemoeienis met ons huwelijk was dus niet hetzelfde als haar zakelijke positie, maar de twee waren gevaarlijk door elkaar gaan lopen.
‘Er is een verschil tussen een moeder die haar zoon helpt en een geldschieter die denkt dat ze zijn vrouw kan aansturen,’ zei Andrés.
Ik moest aan het restaurant denken. Mercedes had me niet alleen willen vernederen. Ze had willen zien of ik onder druk geld uitgaf en gehoorzaamde. Als ik de rekening had betaald, zou dat voor haar het bewijs zijn geweest dat ik ook bij de bank zou toegeven.
Ik ontmoette Lucía opnieuw. We bespraken mijn wens om uit elkaar te gaan en de praktische gevolgen daarvan. Ze legde uit dat de precieze verdeling van bezittingen en schulden afhing van onze huwelijksvoorwaarden en de toepasselijke regels. Mijn appartement was vóór het huwelijk gekocht, maar we moesten nog steeds zorgvuldig naar betalingen en documenten kijken.
Ik gaf haar de oude brief van Javier en de nieuwe berichten. ‘Ik wil geen wraak,’ zei ik. ‘Ik wil niet meer gedwongen worden om te kiezen tussen mijn veiligheid en hun problemen.’
‘Dat is een helder uitgangspunt,’ antwoordde ze.
Twee dagen later nodigde Javier mij uit voor een gesprek met een onafhankelijke financieel adviseur. Voor het eerst stelde hij voor dat ik mijn eigen deskundige mocht meenemen. Ik twijfelde. Maar Lucía vond dat een gesprek over de feiten mogelijk was, zolang het geen onderhandelingsdruk werd.
We spraken af in een neutrale vergaderruimte. Andrés ging mee. Javier kwam alleen. Hij legde uit welke projecten hij wilde verkopen om de schulden af te bouwen. Het plan was pijnlijk, maar uitvoerbaar als de schuldeisers zouden meewerken.
Halverwege het gesprek ging zijn telefoon. Mercedes. Hij drukte haar weg. Ze belde opnieuw. Uiteindelijk nam hij op.
Ik hoorde haar stem door de stilte: ‘Heb je Clara al laten tekenen?’
‘Nee, moeder. We bespreken andere oplossingen.’
‘Andere oplossingen bestaan niet. Je weet wat ik anders zal doen.’
Javier keek naar ons, bleek en zwijgend. Toen zei hij iets wat ik nooit eerder van hem had gehoord.
‘Dan moet je doen wat je denkt dat nodig is. Maar Clara tekent niet.’
Hij verbrak de verbinding. Zijn handen trilden. Ik wist niet of ik hem kon vertrouwen, maar voor het eerst had hij zijn moeder openlijk tegengesproken.
Nog voor we het gebouw verlieten, kreeg Javier een bericht van haar advocaat. Mercedes eiste inzage in de volledige bedrijfsadministratie en kondigde aan haar contractuele rechten te zullen onderzoeken.
Javier liet het scherm zien. ‘Ze meent het.’
Ik keek naar de papieren op tafel. ‘Dan zullen we eindelijk zien wat er echt op het spel staat.’
