De uren verstreken in stukjes.
Een verpleegster controleerde mijn infuus.
Een ander stelde de monitoren bij.
De consultant is meerdere keren teruggekomen.
Mijn man kwam niet meer terug de kamer in.
Zijn moeder ook niet.
Uiteindelijk verscheen de bewaker opnieuw.
Hij had een map in zijn hand.
“Ik heb met de directie gesproken,” zei hij.
Ik wachtte.
“Het annuleringsverzoek en de kamerwijziging werden beide ingevoerd terwijl u nog als opgenomen patiënt geregistreerd stond.”
Ik knikte.
Hij legde de papieren op het bijzettafeltje.
“Er is nog één ding dat je moet weten.”
Ik keek hem aan.
“De privékamer was al toegewezen.”
Mijn maag draaide zich om.
“Voor haar?”
Hij knikte.
“Ze werd later die dag verwacht.”
Ik staarde naar de papieren.
Het was dus gepland.
Geen onverwachte gunst.
Geen misverstand.
Dat was niet iets wat mijn man in paniek had besloten.
Ze hadden verwacht dat ik weg zou zijn.
De kamer was al voor iemand anders gereserveerd voordat iemand mij had gevraagd of ik ermee instemde om te vertrekken.
Ik dacht aan het gescheurde ziekenhuisjasje.
Het bloed rond mijn opnieuw geopende infuus.
Mijn schoonmoeder vertelde vreemden dat ik geestelijk instabiel was.
De hand van mijn man bedekte mijn mond.
En de manier waarop hij steeds maar bleef herhalen dat we de kamer later konden bespreken.
Alsof de kamer het enige was dat ertoe deed.
De consultant kwam weer binnen.
Ze zag de papieren op tafel liggen, maar pakte ze niet op.
“Uw monitoring is momenteel gestabiliseerd.”
Ik sloot mijn ogen.
“Voorlopig?”
“We houden je nog steeds in de gaten.”
Ik knikte.
Toen stelde ik de vraag die ik de hele dag al niet durfde te stellen.
“Gaat het goed met mijn baby’s?”
Ze keek naar de monitoren.
“Ze worden nauwlettend in de gaten gehouden. Daar richten we ons nu op.”
Vier hartslagen volgden.
De een na de ander.
Ik greep naar de rand van het laken.
Voor het eerst sinds mijn man me uit die kamer sleepte, voelde ik iets terugkeren waarvan ik me niet had gerealiseerd dat ik het kwijt was.
Keuze.
Niet overal controle over hebben.
Er bestond geen zekerheid over wat de komende uren zouden brengen.
Maar wel het recht om te vertellen wat mij is overkomen.
