DEEL 8 – WALTER WILDE HET HUIS TERUGKOPEN
Een jaar na scheiding vroeg Walter of hij met mij kon praten.
Wij zaten op veranda van zijn huis.
Technisch mijn pand.
Emotioneel nog steeds volledig zijn huis.
“Meredith, ik wil iets bespreken.”
“Oké.”
“Ik wil niet doodgaan in een huis dat jij uit medelijden bezit.”
Ik keek naar hem.
“Dat is niet waarom ik het bezit.”
“Hoe dan?”
“Omdat verkoop op dat moment beste manier was om beslagrisico weg te krijgen en schulden af te lossen.”
“Dat weet ik.”
Hij wreef handen.
“Maar ik wil iets terugdoen.”
“Je betaalt huur.”
“Te weinig.”
“Contractueel afgesproken.”
“Precies. Jij hebt ons te goed behandeld.”
Ik glimlachte.
“Wat stel je voor?”
Walter en Judith hadden intussen financiële situatie gestabiliseerd.
Judith werkte parttime bij galerie.
Walter deed kleinschalig advieswerk.
Niet genoeg om huis van ruim miljoen terug te kopen.
Wel genoeg om iets te veranderen.
Hij stelde voor huur te verhogen naar bedrag dat belastingen en verzekering volledig dekte.
Ik wilde eerst nee zeggen.
Toen dacht ik aan waarom ik in eerste plaats alles stil had gedaan.
Ik had hen waardigheid willen geven.
Misschien betekende waardigheid nu dat ik hun voorstel niet automatisch als onnodig wegwuifde.
Wij lieten accountant rekenen.
Een redelijke nieuwe huur.
Nog steeds onder markt.
Maar substantieel.
Walter tekende met zichtbaar genoegen.
“Nu ben je gewoon mijn vreselijke huisbaas.”
“Precies.”
Judith bracht limonade.
“Kan een huisbaas de hortensia’s verbieden?”
“Als ze raam opeten, misschien.”
Ze keek beledigd.
Voor het eerst voelde eigendom niet als geheim tussen ons.
Gewoon juridische werkelijkheid.
Dat was gezonder.
