DEEL 4
Ik stond daar naast Rachel en twee vertegenwoordigers van de juridische afdeling van Westbridge.
Daniel staarde me aan alsof hij een geest zag.
Ik droeg een donkerblauwe jas. Mijn haar zat strak naar achteren en mijn gezicht was kalm.
Dezelfde kalmte waarmee ik vroeger fraudeurs tegenover me had zien beseffen dat hun leugens niet langer werkten.
Vanessa deed een stap achteruit.
Daniel zwaaide met de papieren.
“Wat moet dit voorstellen?”
“Dit,” zei ik, “is het moment waarop je ontdekt dat papierwerk er wél toe doet.”
“Je kunt me niet uit mijn eigen huis zetten.”
“De Bennett Trust wel.”
Alle kleur trok uit zijn gezicht.
Rachel legde nog een dossier voor hem neer.
“En voordat je het vraagt,” zei ik, “ja. We hebben de rekeningen gevonden.”
Daniel verstijfde.
Vanessa keek hem scherp aan.
“Welke rekeningen?”
“De rekeningen waar hij jouw bedrijf voor gebruikte om geld doorheen te sluizen.”
Haar gezicht veranderde.
“Daniel… je zei dat die betalingen legaal waren.”
“Dat waren ze ook!”
“Nee,” zei een van de juristen van Westbridge. “Dat waren ze niet.”
Daniel draaide zich naar mij.
“Claire, hou hiermee op. Wat je ook denkt dat er gebeurd is, we kunnen dit oplossen.”
Bijna moest ik lachen.
Tien dagen eerder had ik trillend op O’Hare gestaan terwijl hij met een andere vrouw wegreed.
Nu trilden zijn handen.
“Je liet me midden in een sneeuwstorm achter zonder jas,” zei ik. “Je maakte onze noodrekening leeg. Je nam je minnares mee naar mijn huis. En daarna probeerde je me te bedriegen met een scheidingsregeling waarvan je me niet eens had verteld dat ze bestond.”
“Zo was het niet.”
Ik liep een stap naar hem toe.
“Je had over één ding gelijk, Daniel.”
Hij slikte.
“Ik moest inderdaad iets leren.”
Heel even verscheen er hoop in zijn ogen.
Toen maakte ik mijn zin af.
“Ik heb geleerd dat ik een man nooit meer moet beschermen tegen de gevolgen die hij zelf heeft verdiend.”
De jurist van Westbridge vertelde hem dat bewijsmateriaal rond vermoedelijke verduistering was overgedragen aan federale onderzoekers.
Vanessa begon te huilen.
“Daniel, wat heb je gedaan?”
“Hou je mond!”
“Je zei dat alles legaal was!”
“Ik zei dat je je nergens zorgen over hoefde te maken!”
