Hoe weet je dat ik in het management zit?’
‘Een gelukkige gok.’
Het was geen gok geweest.
Garrett vond het leuk.
Toen hij eindelijk weer naar beneden kwam, stond ik op hem te wachten.
Hij keek naar het scherm en stopte.
“Je vond deze foto leuk.”
Garrett fronste zijn wenkbrauwen. “Oké?”
“Het bericht werd maanden voordat we elkaar ontmoetten geplaatst.”
Het was geen gok geweest.
“Dus?”
“Je wist wie ik was.”
“Ik herkende je.”
Mijn zekerheid wankelde een beetje. “In het café?”
“Ja.”
Het bericht werd maanden voordat we elkaar ontmoetten geplaatst.
‘En je hebt er nooit aan gedacht om dat te vermelden?’
‘Wat moest ik zeggen? Dat ik een foto van je online had gezien?’
“Je zei dat je geen idee had wie ik was.”
“Ik zei dat ik je niet kende. Echt niet.”
Ik staarde hem aan. “Dus toen je tegen me aanliep…”
Heb je er nooit aan gedacht om dat te vermelden?
“Dat was een ongeluk, Claire.”
‘Weet je het zeker?’
Zijn blik verhardde. ‘Waarvan beschuldigt u me precies?’
Ik keek nog eens naar de foto. “Je wist wie mijn vader was.”
“Iedereen in dat bedrijf wist wie je vader was.”
Je had geen idee wie ik was.
“Dat is geen antwoord.”
‘Ja, ik wist wie hij was. En toen ik me realiseerde dat jij zijn dochter was, werd ik nerveus. Ik heb het je niet verteld omdat ik precies wist hoe het zou overkomen.’
Ik had niets te zeggen.
Misschien was ik te ver gegaan. Een gelikete foto was geen bewijs dat hij iets gepland had.
Garrett schudde zijn hoofd. “Denk je serieus dat ik onze hele relatie in scène heb gezet omdat ik je van één foto herkende?”
Ik wist precies hoe het zou klinken.
Toen hij het zo zei, klonk het belachelijk. “Ik weet niet wat ik ervan moet denken.”
“Misschien moet je dan ophouden met te oordelen dat ik schuldig ben voordat je weet wat er is gebeurd.”
Hij ging naar boven voordat ik kon antwoorden.
Ik bleef in de keuken staan en staarde naar de foto.
Voor het eerst die avond vroeg ik me af of ik het misschien mis had.
Misschien ben ik te ver gegaan.
Maar als ik mijn man van zoiets afschuwelijks wilde beschuldigen, had ik meer nodig dan een foto die geliket was.
***
Ik herinnerde me onze verloving.
“Wil je vader dat ik dit onderteken?”
“Ja.”
Ik had het mis.
“Hij denkt dat ik met je trouw voor het geld.”
“Nee, dat doet hij niet.”
“Waarom moet ik dan iets ondertekenen?”
“Om ons beiden te beschermen.”
‘Waarvan, Claire? Van mij?’
Destijds had ik Garrett verdedigd. Ik had wekenlang nauwelijks met mijn vader gesproken.
Ik trouw met je voor het geld.
Nu moest ik weten of mijn vader iets had gezien wat ik niet had gezien.
De volgende ochtend ben ik dus naar hem toe gegaan.
Ik vroeg naar Garrett.
Over de vragen die hij had gesteld. Over wat hij dacht dat van mij was.
Toen ik wegging, had ik mijn antwoord.
En vijfhonderd dollar uitgeven in een steakhouse voelde ineens als een heel kleine dosis karma.
Mijn vader had iets gezien wat ik niet had gezien.
***
Die avond trof ik Garrett in de keuken aan.
“Papa en ik hebben gepraat.”
Hij keek op. “Waarover?”
“De aandelen. Hij draagt ze aan mij over.”
Zijn hele gezichtsuitdrukking veranderde. “Meen je dat nou?”
Een heel klein beetje karma.
“Blijkbaar.”
“Dat is… Claire, dat is geweldig.”
“Er is één voorwaarde. Alles moet in een trustfonds worden ondergebracht. Volledig los van ons huwelijk.”
Zijn glimlach verdween. “Wat?”
“Je hebt me gehoord.”
“Dat is waanzinnig.”
Hij draagt ze aan mij over.
“Waarom?”
“Omdat we getrouwd zijn!”
“Dus?”
“Hij sluit me opzettelijk buiten.”
Ik keek toe hoe hij heen en weer liep. “Waarom is dat belangrijk?”
