“Ja.”
“Zelfs als dit bedrijf onroerend goed bezit?”
Ethans glimlach vervaagde een beetje.
Pierce antwoordde.
“Ervan uitgaande dat het onroerend goed juridisch eigendom is van de beschermde entiteit en onder de overeenkomst valt, ja.”
“Blijvend?”
“Ja, mevrouw Bennett. Blijvend.”
Ik keek naar het opnameapparaat.
“Zou u dat alstublieft duidelijk willen verklaren voor het protocol?”
Ethan sloeg met zijn handpalm op tafel.
“O, in hemelsnaam. Ze denkt waarschijnlijk dat ik een of ander Fortune 500-bedrijf verberg.”
Vanessa giechelde.
Patricia schudde haar hoofd.
“Ze heeft altijd al een levendige fantasie gehad.”
Pierce leunde naar het opnameapparaat.
“Bij de inwerkingtreding doen beide partijen afstand van elk huidig of toekomstig financieel belang in particuliere corporaties, vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid, dochterondernemingen en aanverwante activa die eigendom zijn van de andere partij, tenzij uitdrukkelijk elders in deze overeenkomst vermeld.”
Ik keek naar Rachel.
Mijn advocaat knikte.
Ik tekende.
Ethan tekende direct na mij.
De mediator bekrachtigde alles.
Afgehandeld.
Ethan stond op.
“Je staat er officieel alleen voor.”
Vanessa fluisterde: “Eindelijk.”
Patricia kwam naar me toe.
“Ik hoop dat dit je iets leert.”
“Dat heeft het al gedaan.”
Ze fronste.
“Wat?”
“Verwar verwanten nooit met familie.”
Haar gezicht verstrakte.
Voordat ze kon antwoorden, liep ik naar buiten.
Vrijdagochtend begon helder en brutaal koud.
Ethan betrad de Harrington Financial-toren in het centrum van Boston in de overtuiging dat hij op het punt stond rijk te worden.
Ik wist het omdat een van zijn collega’s mij later vertelde dat hij de hele ochtend had opgeschept.
Het Northstar-contract zou zijn leven veranderen.
De commissie zou zijn schulden afbetalen.
De promotie zou hem binnen het bereik van het bedrijfsmanagement brengen.
De hoofdpartners van Harrington verzamelden zich om 9:55 uur.
Ik betrad de conferentiezaal om 10:02 uur.
Ethan stond naast een presentatiescherm van zeventig inch.
Zijn laserpointer viel uit zijn hand.
Niemand lachte.
Ik droeg een donkerblauw broekpak.
Geen vestje.
Geen oude spijkerbroek.
Geen poging om kleiner te lijken dan ik was.
Harringtons president, Samuel Price, kwam meteen om de tafel lopen.
„Ms. Bennett, it is a pleasure to finally meet you in person.”
Ethan knikte.
Daarna naar mij.
Toen weer naar hem.
„Ms. Bennett?”
Samuel wees naar mij.
“Claire Bennett, oprichter en CEO van Northstar Cyber Defense.”
Ethans gezichtsuitdrukking veranderde zo snel dat het bijna beangstigend was.
Verwarring.
Herkenning.
Ontkenning.
Verschrikking.
Ik ging zitten.
“Alstublieft,” zei ik. “Ga uw gang.”
Dat kon hij niet.
Ethan starde me bijna tien seconden lang gewoon aan.
Samuels stem werd harder.
„Mr. Cole?”
“Ja.”
Ethan schraapte zijn keel.
“Natuurlijk.”
Hij begon.
Jarenlang was Ethan ervan uitgegaan dat mijn werk onbelangrijk was omdat hij het nooit had begrepen.
Die arrogantie is hem nu duur komen te staan.
In zijn voorstel beweerde hij dat Harrington de kosten van de beveiligingsimplementatie met bijna dertig procent kon verlagen.
Ik wist hoe.
Ze hadden essentiële redundantieniveaus geëlimineerd.
Ze hadden de compliance-vereisten onderschat.
En Ethan’s team had een goedkoper migratiemodel ontworpen dat gevoelige medische gegevens onbeschermd achterliet tijdens de transitieverwerking.
Ik onderbrak hem bij dia zes.
“De disaster recovery-architectuur beschikt over een handmatige failover.”
Ethan bevroor.
“Het is technisch gezien een hybride.”
“Nee. Het is handmatig.”
Hij keek naar zijn ingenieurs.
Niemand redde hem.
Ik ging verder.
“Als het primaire regionale cluster faalt tijdens de migratie, hoe snel kan uw systeem de operaties dan herstellen?”
“Ongeveer- ”
“In uw bijlage staat drie uur en veertig minuten.”
Samuel Price sloeg zijn exemplaar open.
Ethan slikte.
Ik leunde naar voren.
“Het ziekenhuisnetwerk van Northstar verwerkt spoedgegevens in zeven staten. Besef je wat bijna vier uur aan onbeschikbare systemen kan betekenen?”
