En op dat moment wist ik het zeker.
Ryan kon niet meer doen alsof.
Zijn ogen schoten van mij naar Ashley en vervolgens naar de andere passagiers die langzaam de situatie begonnen op te merken.
Ashley liet zijn arm los.
“Wie is zij?” vroeg ze zacht.
Ryan slikte.
“Een stewardess.”
Ik keek hem rustig aan.
“Dat klopt.”
Een korte stilte.
Toen glimlachte ik professioneel.
“En toevallig ook je vrouw.”
Ashley verstijfde.
Ryan keek alsof hij hoopte dat de grond onder zijn voeten zou verdwijnen.
“Emma, luister…”
Ik hief mijn hand.
“Niet hier.”
Mijn stem bleef kalm.
“Je hebt passagiers achter je. Ga alsjeblieft zitten.”
Hij wilde iets zeggen, maar de blik van de purser achter mij maakte duidelijk dat het instappen gewoon door moest gaan.
Ryan pakte zijn handbagage.
Ashley liep zwijgend achter hem aan.
Ik wees naar hun stoelen.
“Uw plaatsen zijn 3A en 3B.”
Ashley keek naar mij alsof ze wilde protesteren.
Ik glimlachte.
“Prettige vlucht.”
Daarna draaide ik me om naar de volgende passagier.
“Goedemiddag. Welkom aan boord.”
Mijn handen trilden niet.
Mijn stem brak niet.
En vreemd genoeg voelde ik me sterker dan ik me in maanden had gevoeld.
De vlucht begon zonder verdere problemen.
Ryan en Ashley zaten voorin.
Ik hoefde niet naar hen toe.
