“Waarom je het me nooit hebt verteld.”
Rebecca draaide zich om.
Voor het eerst die avond zag ze er boos uit.
Niet luidruchtig.
Niet ongecontroleerd.
Boos op de manier waarop diep water gevaarlijk is.
“Dat heb ik je wel verteld.”
“Nee. Niet over Harbor Vale.”
“Ik heb je verteld dat ik in vermogensbeheer werkte.”
“Je liet het klein klinken.”
Haar blik werd scherper.
“Nee, Ethan. Jíj maakte het klein.”
Hij kromp ineen.
“Ik heb je verteld dat ik partners had. Ik heb je verteld dat ik overnames leidde. Ik heb je verteld dat ik reisde voor bestuursvergaderingen.”
“Je hebt nooit miljarden genoemd.”
“Zouden miljarden ervoor hebben gezorgd dat je wel had geluisterd?”
Hij had geen antwoord.
Rebecca deed een stap dichterbij.
“Dat is de vraag die je jezelf zou moeten stellen.”
“Ik zou trots op je zijn geweest.”
Ze lachte bijna.
“Zou je dat?”
“Ja.”
“Denk goed na.”
Dat deed Ethan.
Hij herinnerde zich de etentjes.
De correcties.
Zijn irritatie telkens wanneer Rebecca iets wist wat hij niet wist.
Zijn opluchting wanneer ze zich stilhield.
Rebecca zag hoe hij tot het antwoord kwam.
“Ik weet het niet,” gaf hij toe.
Er veranderde iets in haar gezicht.
Geen vergeving.
Respect, wellicht, voor het eerste eerlijke antwoord van de avond.
“Dát,” zei ze, “geloof ik.”
Hij keek in de richting van de balzaal.
“Was vanavond wraak?”
“Nee.”
“Waarom kwam je dan?”
“Omdat je mijn naam hebt doorgestreept.”
Rebecca’s stem trilde voor het eerst.
Niet uit zwakte.
Maar doordat achttien jaar ineens tegelijk naar boven kwam.
“Je hebt me niet gebeld. Je hebt het me niet gevraagd. Je had niet eens de moed om het me zelf te vertellen.”
Ethan keek naar de grond.
“Je verving me door een andere vrouw en vertelde onze dochter dat ons huwelijk voorbij was voordat je het mij vertelde.”
“Ik heb Sophie nooit—”
“Je besprak het waar zij bij was.”
Hij sloot zijn mond.
Rebecca vervolgde.
“Jij besloot dat ik niet thuishoorde in jouw toekomst, Ethan.”
Sneeuw verzamelde zich in haar donkere haar.
“Dus besloot ik dat ik zou ophouden toestemming te vragen om in die van mezelf thuis te horen.”
Hij deed een stap naar haar toe.
“Rebecca—”
Ze deed een stap achteruit.
“Nee.”
Eén woord.
Met achttien jaar erin besloten.
“Ik slaap vannacht in The Peninsula. Morgen ga ik naar het huis aan het meer.”
“Voor hoelang?”
“Dat weet ik niet.”
“Wat betekent dat voor ons?”
Rebecca keek hem aan.
“Het betekent dat jij voor één keer niet het antwoord mag bepalen voordat je de vraag hebt gesteld.”
Daarna liep ze naar binnen.
Ethan bleef achter op het terras.
Alleen.
Voor het eerst in zijn volwassen leven was de grootste deal uit zijn carrière geslaagd—en hij voelde helemaal niets.
