DEEL 5 – ETHAN VERTELDE EINDELIJK WAAROM HIJ MIJ BOVEN WILDE HOUDEN
Toen Noah sliep, zaten Ethan en ik in bibliotheek.
Geen Howard.
Geen Margaret.
Geen uniform.
Ik had joggingbroek en oud college-T-shirt aan.
Ironisch genoeg precies kleding waarvoor zijn moeder zich schaamde.
Ethan keek naar mij.
— Waarom heb je mij nooit verteld dat Northstar van jou was?
— Ik wil eerst antwoord op andere vraag.
— Welke?
— Waarom wilde je mij vandaag boven houden?
Hij zuchtte.
— Ik heb het uitgelegd.
— Nee. Je gebruikte je moeder als reden.
— Ze was degene die begon.
— En jij stuurde bericht.
Hij keek naar zijn handen.
— Er kwamen investeerders.
— En?
— Mensen die mogelijk in Arlington-project stappen.
Daar was zakelijke component.
De verjaardag was deels een pitch.
Mijn maag draaide.
— Je gebruikte Noahs verjaardag om investeerders te ontvangen?
— Niet “gebruikt”. Ze zijn vrienden. Families kwamen mee.
— En ik paste niet bij beeld.
Hij keek op.
Geen ontkenning.
— Zeg het.
— Mam denkt dat jij…
— Nee. Jij.
Lange stilte.
— Ik dacht dat sommige mensen vragen zouden stellen.
— Over?
— Jou.
Ik lachte ongelovig.
— Wat voor vragen?
— Wat je doet. Waarom je in oude Tahoe rijdt. Waarom je nooit bij countryclub komt. Waarom je…
Hij stopte.
— Waarom ik niet rijk genoeg lijk voor huis?
Zijn gezicht werd rood.
— Dat is niet eerlijk.
— Is het waar?
Hij zei niets.
Ik voelde iets definitief verschuiven.
— Je schaamde je voor mij.
— Niet voor jou.
— Voor hoe ik eruitzie.
— Claire—
— Voor mijn baan zoals jij hem begrijpt.
— Het ging om setting.
Ik stond op.
— Je hebt net een duurdere versie van hetzelfde gezegd.
Ethan volgde mij naar raam.
— Je begrijpt wereld van mijn familie niet.
Ik draaide.
— Twaalf jaar getrouwd en dat is nog steeds je verklaring?
— Reputatie betekent iets in mijn sector.
— En blijkbaar niet genoeg om banken je zonder extra zekerheid geld te geven.
Dat was hard.
Hij kromp.
Ik had spijt van toon.
Niet van punt.
— Sorry. Dat was beneden gordel.
— Nee. Het is waar.
Voor het eerst die avond nam hij iets aan zonder terug te slaan.
“Waarom wist je mijn rang niet?”
Hij ging zitten.
— Ik wist dat je promotie had.
— Tot?
— Ik weet het niet. Luitenant-kolonel?
Ik lachte zacht.
— Ik ben al drie jaar kolonel.
Zijn gezicht zakte.
— Drie?
— Ja.
— Waarom heb ik dat gemist?
Ik keek naar hem.
— Dat vraag ik mezelf al maanden af.
Geen verwijt.
Gewoon waarheid.
Daarna vroeg hij:
— Waarom vertelde je Northstar niet?
Ik ademde.
— Omdat ik bang was voor jouw trots.
— Dat is geen goed excuus.
— Nee.
Hij keek verrast.
— Nee?
— Ik had het moeten vertellen.
Eerlijkheid mocht niet eenzijdig zijn.
— Ik gebruikte een juridische structuur om een probleem te redden en daarna heb ik jouw gebrek aan nieuwsgierigheid gebruikt als reden om geheim te laten bestaan. Dat was ook fout.
Hij keek naar mij.
— Dus we hebben allebei gelogen.
— Niet hetzelfde.
— Natuurlijk niet.
— Ethan, ik heb je nooit toestemming ontnomen over jouw eigendom. Ik heb iets gekocht wat jouw bedrijf anders kwijtgeraakt zou zijn, via documenten die jij ondertekende. Maar ja: ik heb identiteit van eigenaar verborgen.
Hij knikte.
— Dat doet pijn.
— Begrijp ik.
— En jij denkt dat mijn fout erger is.
— Ja.
Hij lachte verdrietig.
— Tenminste eerlijk.
