DEEL 5 — De Bruid Die Begon Te Twijfelen
De volgende ochtend zou de bruiloft plaatsvinden om elf uur.
Om negen uur belde Daphne mij.
Ik zat in een suite van het hotel dat Alexander had geregeld, in een zijden ochtendjas die zachter was dan alles wat ik ooit naar een familieweekend had meegenomen. Buiten gleed grijs licht over het water.
Ik nam op omdat ik wist dat zij niet de vijand was.
Nog niet.
"Lotte?" Haar stem was dun.
"Ja."
"Kan ik je spreken?"
"Alleen?"
"Alsjeblieft."
Alexander keek op van zijn laptop. Ik knikte.
Een halfuur later zat Daphne tegenover mij aan een ronde tafel in de lounge. Geen make-up. Haar haar in een losse staart. Zonder haar perfecte bruidsglans zag ze eruit als een jonge vrouw die de uitgang zocht in een brandend theater.
"Ben je zwanger?" vroeg ik.
Ze verstijfde.
"Dus je weet het."
"Mam liet het vallen."
Daphne sloot haar ogen.
"Ik wilde het vandaag vertellen. Na de ceremonie. Als verrassing."
"Dat spijt me."
"Niet jouw schuld."
Ze keek naar haar handen.
"Ik wist niets van die schulden."
"Ik geloof je."
Ze keek op, verrast.
"Waarom?"
"Omdat jij gisteravond keek alsof iemand het raam uit de kamer haalde."
Ze lachte kort, zonder vreugde.
"Daan zei dat alles betaald was. Dat zijn bedrijf een grote opdracht kreeg. Dat jouw familie financieel stabiel was."
"Mijn familie is emotioneel insolvent. Financieel varieert per leugen."
Deze keer lachte ze echt bijna.
Daarna werd haar gezicht ernstig.
"Mijn vader wil de bruiloft uitstellen."
"En jij?"
"Ik weet het niet."
Ik zweeg.
Ze legde een document op tafel.
"Dit vond ik vanochtend in Daans toilettas."
Het was een concept van een huwelijkse voorwaardenwijziging.
Niet de nette versie die twee mensen samen tekenen.
Een verborgen addendum.
Volgens het document zou Daphne, na het huwelijk, garant staan voor een zakelijke kredietlijn van Daan, onder verwijzing naar toekomstige familie-investeringen.
Ze had het nooit gezien.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
"Wie heeft dit opgesteld?"
"Daan zegt dat het een oud concept is."
"Natuurlijk."
"Mijn moeder zegt dat ik moet vertrekken."
"En je vader?"
"Hij is woedend."
"Op Daan?"
"Op zichzelf. Hij heeft de locatie voorgeschoten omdat Daan zei dat het tijdelijk was."
Ik dacht aan mijn broer bij de microfoon.
Zijn grapjes.
Zijn gehuurde pak.
Zijn blik toen Alexander werd herkend.
"Luister," zei ik. "Ik ga je niet vertellen wat je moet doen."
"Ik hoopte eigenlijk van wel."
"Dat zou makkelijker zijn. Maar dan stap je alleen van Daans verhaal in het mijne."
Ze keek naar haar buik, nog vlak onder haar trui.
"Ik dacht dat hij volwassen was."
"Daan lijkt volwassen zolang iemand anders de gevolgen opvangt."
Haar ogen vulden zich met tranen.
"Ik ben bang."
"Dat is verstandiger dan blind."
Ze haalde adem.
"Kom jij naar de bruiloft?"
"Ja."
"Waarom?"
Ik keek naar mijn ring.
"Omdat ik niet langer verdwijn uit ruimtes waar mijn familie liegt."
Om kwart voor elf reden Alexander en ik naar de buitenplaats.
Niet om een bruiloft te verpesten.
Niet meer.
Om te zien of er nog iets viel te redden dat niet aan Daan toebehoorde.
