De volgende ochtend lag de factuur naast mijn laptop toen Sophie arriveerde. Ik had nauwelijks geslapen. Niet omdat ik bang was voor mijn moeder of Derek, maar omdat mijn hele beeld van de afgelopen drie jaar langzaam uit elkaar viel.
Sophie legde haar tas op tafel en pakte de documenten.
“Heb je vannacht iets van je vader gehoord?”
“Nee.”
“En je moeder?”
“Ook niet.”
“Derek?”
Ik schudde mijn hoofd.
Ze keek naar de factuur.
“Goed. Dan beginnen we hiermee.”
Ze maakte een foto van het dossiernummer en typte het in op haar laptop. Daarna belde ze het installatiebedrijf. Ik luisterde terwijl ze haar naam noemde en uitlegde dat ze de administratie van een oude installatie wilde laten controleren.
Na een paar minuten hing ze op.
“Ze bewaren het oorspronkelijke dossier nog.”
“Wat staat erin?”
“Dat willen ze niet telefonisch bevestigen. Ze kunnen het alleen aan de geregistreerde partij verstrekken.”
“En dat ben ik?”
Sophie knikte.
“Volgens hun systeem wel.”
Ik voelde een vreemde druk op mijn borst.
“Kun je het opvragen?”
“Ja. Maar het kan even duren.”
Mijn telefoon trilde.
Een bericht van mijn moeder.
“Kom vandaag niet naar het huis.”
Ik liet het aan Sophie zien.
“Dat is interessant,” zei ze.
“Ze zei gisteren nog dat ik mijn papieren moest terugbrengen.”
“En nu wil ze dat je niet komt.”
Ik dacht aan wat mijn vader had gezegd over de tweede set documenten.
“Misschien ligt die daar.”
“Dat is mogelijk.”
“Dan moet ik gaan.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Niet zonder plan.”
Ik wilde protesteren, maar ze stak haar hand op.
“Je hoeft niets te bewijzen door alleen naar binnen te lopen. Je hebt al iets veel belangrijkers: documenten die aantonen dat jouw naam al vóór je intrek met het pand verbonden was.”
Mijn telefoon ging.
Mijn vader.
Ik nam op.
“Pap?”
“Ben je bij Sophie?”
“Ja.”
“Goed.”
Zijn stem klonk zachter dan normaal.
“Luister goed. Ik heb gisteren geprobeerd de oude map te vinden.”
“De tweede set?”
“Ja.”
“Heb je hem gevonden?”
“Niet de hele map.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wat heb je wel gevonden?”
“Een ontvangstbewijs.”
“Waarvoor?”
“Voor de overdracht.”
Sophie keek onmiddellijk naar mij.
“Pap, wat voor overdracht?”
“Een overdracht van een deel van het huis.”
Ik kneep mijn ogen dicht.
“Op mijn naam?”
“Ja.”
Sophie schreef iets op haar notitieblok.
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Omdat het destijds niet bedoeld was als iets waar jij je mee moest bezighouden.”
“Maar mijn naam stond erop.”
“Ik weet het.”
“En mam wist ervan.”
“Ja.”
“Derek?”
Mijn vader zweeg.
Dat was genoeg.
“Pap, wist Derek het ook?”
“Ik weet niet hoeveel hij wist.”
“Maar hij wist genoeg om mij gisteren te vertellen dat ik die factuur niet had mogen meenemen.”
“Naomi…”
“Wat probeert hij te krijgen?”
Mijn vader antwoordde niet.
Toen hoorde ik mijn moeder op de achtergrond.
“Ze moet hier niet verder in gaan.”
Mijn vader zei iets onverstaanbaars.
Daarna kwam zijn stem terug.
“Naomi, luister naar me. Ga vandaag niet naar het huis.”
“Waarom?”
“Omdat Derek daar is.”
Ik keek naar Sophie.
“Is hij er nu?”
“Ja.”
De verbinding werd verbroken.
Ik legde mijn telefoon neer.
“Dus hij is daar.”
Sophie knikte.
“En je moeder wil niet dat jij er komt.”
“Dat is geen toeval.”
“Nee.”
Ze pakte haar jas.
“Dan wachten we niet af. We gaan uitzoeken waar dat ontvangstbewijs betrekking op heeft.”
We reden naar het kantoor dat in het oude document stond vermeld. Het was een klein notariskantoor aan de andere kant van de stad. Sophie had vooraf gebeld en uitgelegd dat ik mogelijk als partij in een oude vastgoedtransactie was opgenomen.
Een medewerker haalde een archiefmap tevoorschijn.
Ik voelde mijn handen trillen toen hij hem op tafel legde.
Mijn naam stond op de buitenkant.
Niet die van mijn moeder.
Niet die van mijn vader.
Die van mij.
Sophie keek naar mij.
“Wil je dat ik dit open?”
Ik knikte.
Binnen lagen verschillende documenten, maar één vel trok onmiddellijk mijn aandacht.
Het was een ontvangstbewijs van drie jaar geleden.
Daar stond opnieuw mijn naam.
En daaronder stond een korte omschrijving van een overdracht van een belang in de woning.
Ik las de datum.
Mijn moeder had mij diezelfde week gevraagd de papieren voor de verwarmingsketel te ondertekenen.
Mijn ademhaling versnelde.
“Dus het was geen formulier voor de reparatie,” zei ik.
Sophie schudde langzaam haar hoofd.
“Het lijkt erop dat je iets veel belangrijkers hebt ondertekend.”
Ik keek naar mijn handtekening.
Ik herkende hem.
Maar ik herinnerde me niet dat iemand mij ooit had verteld wat ik werkelijk ondertekende.
Toen zag Sophie een tweede document onder het ontvangstbewijs.
Ze trok het voorzichtig tevoorschijn.
Haar gezicht veranderde.
“Wat?”
Ze las de eerste regels en keek toen naar mij.
“Naomi, dit document zegt niet dat je moeder jou een deel van het huis heeft gegeven.”
Mijn hart zonk.
“Wat zegt het dan?”
Sophie keek opnieuw naar de pagina.
“Het zegt dat jij dat belang hebt verkregen onder een voorwaarde.”
“Welke voorwaarde?”
Ze draaide het document naar mij toe.
Mijn ogen gingen direct naar de laatste alinea.
Daar stond één zin die ik nooit eerder had gezien.
En ineens begreep ik waarom mijn vader had gezegd dat er twee sets documenten bestonden.
Want de officiële map eindigde precies waar de verborgen documenten begonnen.
