DEEL 9 – HET GAT WAS VEEL GROTER DAN 200.000 DOLLAR
De volledige financiële stukken van Hale Manor kwamen drie weken later binnen.
Toen begreep ik waarom mijn moeder zo wanhopig was.
De kortlopende lening van 450.000 was niet het enige probleem.
Er stond nog ongeveer 1,85 miljoen bij Oakbridge open.
Een bankhypotheek van ruim 1,7 miljoen.
De private bridge van 450.000.
Leveranciersschulden.
Een nieuwe belastingaanslag.
En ongeveer 300.000 dollar aan verplichtingen rond renovaties die Vivian en Beatrice hadden laten uitvoeren omdat zij dachten dat een geplande reeks high-end evenementen voldoende inkomsten zou opleveren.
Totale schuld:
ruim 4,6 miljoen.
Waarde van Hale Manor volgens recente taxatie:
ongeveer 6,5 à 7 miljoen, afhankelijk van verkoop en restricties.
Er was dus nog vermogen.
Maar nauwelijks liquiditeit.
En herfinanciering was moeilijk omdat jaarlijkse inkomsten niet genoeg waren om nieuwe schuld comfortabel te dragen.
Het huis was niet waardeloos.
Het was te duur om vast te houden.
Mijn moeder wilde opnieuw lenen.
Sarah zei:
“Dat lost niets op.”
“Ik weet.”
“Je kunt Oakbridge refinancen.”
“Ik wil niet.”
“Dat is ook mijn advies.”
Beatrice presenteerde alternatief.
Meer evenementen.
Politieke diners.
Bruiloften.
Een exclusieve ledenclub.
“Binnen drie jaar draait het zichzelf.”
“Heb je vergunningen?”
“In aanvraag.”
“Exploitatieplan?”
“Alexander kent mensen.”
“Dat vroeg ik niet.”
Ze werd boos.
“Jij geniet hiervan.”
Ik was moe van die zin.
“Nee.”
“Je hebt altijd een hekel aan dit huis gehad.”
“Niet waar.”
“Dan waarom verkoop?”
“Ik verkoop niets. Mam is eigenaar. Ik zeg alleen dat ik niet nog meer leen.”
“Dat dwingt verkoop.”
“De schulden dwingen keuze.”
“Semantiek.”
“Nee. Boekhouding.”
Daniel bekeek plan op verzoek van mij, niet als financier.
Hij kwam tot dezelfde conclusie.
“Kan werken,” zei hij.
Beatrice straalde.
“Zie je?”
Hij vervolgde:
“Als jullie nog minstens 1,5 miljoen eigen kapitaal inbrengen, professionele exploitant inhuren en vijf jaar vrijwel alle cashflow herinvesteren.”
Haar glimlach verdween.
“Dat hebben we niet.”
“Dan werkt het niet.”
Alexander Whitford’s familie wilde geen 1,5 miljoen steken in een landgoed dat niet van hun zoon was en al zwaar belast.
Dat was rationeel.
Beatrice noemde het verraad.
Ik zag patroon.
Iedereen die nee zei werd verrader.
