Deel 6
Rachel stopte onmiddellijk.
"Waar heb je dit vandaan?"
Mijn vader keek naar de map.
"Dat was onderdeel van het dossier."
"Dit is geen gewoon onderdeel van een dossier," zei Rachel.
Ze hield het document tegen het licht.
Het was een volmacht die iemand toestemming gaf om namens mij bepaalde financiële informatie op te vragen.
Mijn naam stond erop.
De handtekening leek op de mijne.
Maar er was één probleem.
"Ik onderteken altijd met mijn middelste naam erbij," zei ik.
Rachel keek nogmaals.
"Deze handtekening heeft die niet."
"Kan dat genoeg zijn?"
"Op zichzelf niet. Maar we hebben ook geen bewijs dat jij deze volmacht ooit hebt verstrekt."
Ze maakte een foto.
"Ik stuur dit direct naar een documentonderzoeker."
Mijn vader begon te zweten.
"Misschien heeft Emma hem ooit getekend."
"Nee," zei ik.
Rachel keek hem aan.
"En als u dat beweert, moet u kunnen aantonen wanneer, waar en onder welke omstandigheden."
Mijn moeder liep naar de pick-up.
"Dit wordt allemaal overdreven."
"Nee," zei Rachel. "Het wordt eindelijk zorgvuldig."
Ik keek naar de map.
"Waar is Ryan?"
Pap antwoordde niet.
"Waar is hij?"
"Thuis."
"Nee. Hij is niet thuis."
Mijn vader keek op.
Ik zag meteen dat ik gelijk had.
"Waar is hij?"
Pap slikte.
"Bij de bank."
Rachel verstijfde.
"Welke bank?"
Hij noemde de naam.
Rachel keek naar haar telefoon.
"Dan moeten we snel zijn."
We reden niet achter mijn ouders aan. Rachel wilde eerst de bank bellen en voorkomen dat iemand namens mij informatie zou opvragen.
Binnen een half uur kregen we bevestiging dat er inderdaad een verzoek was ingediend.
Niet voor een lening.
Voor informatie over mijn aandelen.
"Wie heeft het verzoek ingediend?" vroeg ik.
De bankmedewerker kon dat niet telefonisch zeggen.
Maar Rachel kreeg een referentienummer.
Daarmee kon ze via haar contacten meer achterhalen.
Een uur later zaten we in mijn kantoor.
Rachel legde haar telefoon neer.
"Het verzoek kwam van Ryan."
Ik voelde niets.
Dat was misschien het vreemdste.
Jarenlang had ik gedacht dat ik iets moest bewijzen.
Nu zag ik dat mijn familie alleen geïnteresseerd was geraakt toen mijn succes geld kon opleveren.
"Wat nu?" vroeg ik.
"Nu documenteren we alles. Geen confrontatie zonder bewijs."
Ik keek naar de volmacht.
"En die handtekening?"
"Als die vervalst is, verandert de zaak."
Ze opende haar laptop.
"Er is nog iets. Dezelfde handtekening staat op twee andere documenten."
Mijn adem stokte.
"Welke?"
"Een aanvraag uit het jaar waarin je eerste app werd verkocht."
Ik dacht terug aan die periode.
Ik had toen nauwelijks geld gehad. Ik werkte nachten, sliep overdag en vertrouwde niemand met mijn documenten.
Toen herinnerde ik me iets.
Een weekend waarin Ryan mijn kamer had bezocht nadat ik al was verhuisd.
Hij had gezegd dat hij alleen wat spullen kwam ophalen.
Ik had hem mijn oude laptop laten gebruiken.
Ik had hem vertrouwd.
Rachel keek me aan.
"Emma, ik denk dat we eindelijk weten waar we moeten zoeken."
Maar voordat ze verder kon praten, verscheen op haar scherm een nieuwe melding.
Een document was zojuist geopend met mijn digitale naam.
Door iemand die zich nog steeds voordeed als mij.
De bezoeker bleek niet de boekhouder te zijn. Het was een medewerker van het oude administratiebedrijf dat mijn eerste startup had geholpen.
Hij gaf Rachel een envelop.
"Ik wil hier niet bij betrokken worden," zei hij.
"Waarom bent u dan gekomen?"
"Omdat ik denk dat Emma recht heeft op de waarheid."
Ik keek naar de envelop.
"Wat zit erin?"
"Kopieën van toegangslogs."
Rachel opende hem.
De logs lieten zien dat iemand jaren geleden mijn oude bedrijfsaccount had geopend buiten normale werktijden.
De gebruikersnaam was van een oud systeem dat ik bijna vergeten was.
"Wie had toegang tot dit account?" vroeg ik.
"Drie mensen."
Hij noemde de namen.
Een daarvan was de boekhouder.
De tweede was een voormalige werknemer.
De derde was Ryan.
Ik voelde geen verrassing meer.
"Wanneer is dit gebeurd?"
"Vlak voordat je eerste app werd verkocht."
Rachel keek naar mij.
"Dit kan belangrijk zijn."
Ik knikte.
De medewerker wees naar een regel.
"Er is die nacht een bestand gedownload."
"Welke?"
"Een map met contracten en aandeelhoudersgegevens."
Ik sloot mijn ogen.
De puzzel ging verder terug dan ik had gedacht.
Maar het betekende ook dat mijn succes niet alleen door mijn ouders was gebruikt. Iemand had al jaren geprobeerd informatie over mijn bezit te verzamelen.
Rachel belde de boekhouder.
Hij nam niet op.
Daarna belde ze de voormalige werknemer.
Ook geen antwoord.
We wachtten.
Na een uur kwam er eindelijk een bericht.
De boekhouder wilde praten, maar alleen als hij niet alleen kwam.
"Dat klinkt geruststellend," zei ik droog.
Rachel glimlachte kort.
"Het klinkt vooral alsof hij bang is."
We ontmoetten hem de volgende ochtend in een openbaar kantoor van een mediator. Ryan kwam ook, met een advocaat.
De boekhouder zag er ouder uit dan ik me herinnerde.
"Ik heb nooit gedacht dat dit zo groot zou worden," zei hij.
Rachel antwoordde:
"Dat zeggen mensen vaak wanneer documenten eindelijk worden bekeken."
Hij keek naar mij.
"Je broer vroeg mij om financiële informatie over jou."
"Wanneer?"
"Vorige zomer."
"Waarom?"
"Hij zei dat je toestemming had gegeven."
"Dat had ik niet."
"Dat weet ik nu."
"Wanneer wist je dat?"
Hij slikte.
"Toen je broer mij een bericht stuurde waarin hij vroeg de handtekening na te maken."
Ryan sloot zijn ogen.
Zijn advocaat legde een hand op zijn arm.
Rachel keek naar mij.
Ik zei niets.
De boekhouder haalde zijn telefoon tevoorschijn.
"Ik heb het bericht bewaard."
Hij liet het zien.
Daar stond de opdracht.
Niet letterlijk een bekentenis, maar duidelijk genoeg om te laten zien dat Ryan wist wat hij vroeg.
Ryan keek naar de tafel.
"Ik was bang."
Ik voelde mijn woede opkomen.
"Ik was negentien toen ik vertrok. Ik was ook bang."
Hij keek naar mij.
"Ik weet het."
"Nee. Dat weet je nu pas."
De boekhouder zei:
"Er is nog een bericht."
Rachel keek op.
"Van wie?"
"Van iemand bij Emma's oude bedrijf."
Hij noemde de naam.
Ik herkende hem meteen.
Het was iemand die na de eerste verkoop was verdwenen.
Rachel pakte haar telefoon.
"Dan hebben we nog een persoon die we moeten spreken."
De boekhouder keek naar mij.
"Maar voordat u dat doet, moet u weten dat hij iets veel groters heeft geprobeerd."
Ik voelde de kamer opnieuw stilvallen.
"Wat?"
Hij antwoordde:
"Hij probeerde de overname te beïnvloeden.
