DEEL 3 — PAGINA DRIE
De volgende ochtend zaten Bram en ik op kantoor van Frederik de Bruijn in Utrecht.
Ik had inmiddels zelf twee jaar gewerkt als advocaat ondernemingsrecht bij een middelgroot kantoor.
Niet bij familie.
Bewust.
Mijn vader zat al aan tafel.
Mijn moeder naast hem.
Sanne bij raam.
Zij droeg een beige pak en keek alsof zij aandeelhoudersvergadering kwam winnen.
Twee jaar.
Geen hallo.
Mijn moeder stond half op.
‘Evelien.’
Ik knikte.
‘Marianne.’
Ze verstijfde bij voornaam.
Mijn vader:
‘Dit hoeft niet vijandig.’
‘Dan laten we feiten praten.’
Sanne rolde ogen.
‘Daar is ze weer.’
Bram ging naast mij zitten.
Mijn vader keek hem.
‘Moest hij mee?’
Bram:
‘Ik ben vooral hier voor koffie.’
Frederik kuchte.
‘Laten we beginnen.’
Hij legde structuur uit die ik al kende.
Deadline zestien dagen.
Mijn vader’s bijzondere zeggenschap kon worden voortgezet als vereiste verklaringen compleet waren.
De externe accountant had onder voorwaarden positief gerapporteerd, maar een aantal transacties buiten scope gelaten wegens ontbrekende documenten.
De externe STAK-bestuurder had nog niet getekend.
Mijn verklaring ontbrak volledig.
Mijn vader:
‘Het is formaliteit.’
Ik keek.
‘Nee.’
‘Evelien.’
‘Er staan feitelijke bevestigingen in.’
‘Die kloppen.’
‘Allemaal?’
‘Ja.’
Ik opende pagina drie.
‘Dan beginnen we met 3.2. Geen materiële transacties met verbonden partijen boven €250.000 zonder voorafgaande onafhankelijke goedkeuring.’
Mijn vader:
‘Correct.’
‘Maison Aurelia SAS.’
Sanne’s gezicht veranderde.
Heel klein.
Mijn vader:
‘Wat daarmee?’
‘Is dat een verbonden partij?’
‘Niet binnen groep.’
‘Sanne bezit 64 procent.’
‘Privé.’
‘Daarom is het juist verbonden.’
Mijn vader keek Frederik.
‘Dat is anders beoordeeld.’
Frederik werd zichtbaar ongemakkelijk.
Ik vroeg:
‘Hoeveel heeft Van der Bilt Holdings de afgelopen drie jaar aan Maison Aurelia verstrekt?’
Sanne:
‘Dit gaat jou niets aan.’
Ik keek haar.
‘Dan hoef ik blijkbaar ook niets te tekenen.’
Stilte.
Mijn moeder:
‘Waarom moet je meteen aanvallen?’
‘Ik stel één vraag.’
Mijn vader:
‘Het gaat om commerciële leningen.’
‘Hoeveel?’
‘Ongeveer negen ton.’
Ik keek Frederik.
Hij corrigeerde voorzichtig:
‘Totale bruto blootstelling ligt, afhankelijk van garanties, hoger.’
‘Hoeveel?’
‘Circa 1,85 miljoen.’
Bram floot zacht.
Mijn vader:
‘Dat is inclusief bankgarantie die nooit is getrokken.’
‘Goed. Is die garantie onafhankelijk goedgekeurd?’
Stilte.
‘Door raad?’
Mijn vader:
‘De directie had bevoegdheid.’
Ik schoof statutenkopie.
‘Niet voor related-party exposure boven €250.000.’
Sanne:
‘Opa schreef die dingen twintig jaar geleden.’
‘Hij wijzigde ze vijf jaar geleden.’
‘Met jou.’
‘Op advies.’
Mijn moeder:
‘Zie je? Jij zat hier altijd achter.’
Daar.
Beschuldiging sneller dan inhoud.
‘Ik wist niet dat Sanne jaren later 1,85 miljoen exposure zou krijgen.’
Sanne:
‘Exposure. Wat een woord.’
‘Het is het juiste.’
‘Mijn bedrijf is succesvol.’
‘Dan is onafhankelijke goedkeuring geen probleem.’
Ze werd rood.
Ik ging verder.
‘3.4. Alle certificaathouders hebben gelijkwaardige toegang tot materiële financiële informatie.’
Mijn vader:
‘Ja.’
‘Wanneer kreeg ik laatste kwartaalrapportage?’
‘Je wilde geen contact.’
‘Ik wilde geen persoonlijk contact. Mijn formele correspondentieadres stond bij STAK.’
Frederik keek map.
‘Er zijn inderdaad geen kwartaalsets aan mevrouw Evelien verstuurd vanaf…’
Hij stopte.
‘Vanaf?’
‘Tweeëntwintig maanden.’
Mijn moeder:
‘Omdat je alles had geblokkeerd.’
‘Mijn telefoon. Niet mijn e-mail van advocatenkantoor, niet notaris, niet STAK-adres.’
Mijn vader keek Frederik boos.
Frederik:
‘Daar moet ik intern naar kijken.’
‘Mooi.’
Volgende.
‘3.6. Geen certificaathouder is door bestuur of familieorgaan beperkt in informatie- of participatierechten op grond van niet-geverifieerde medische of psychologische aannames.’
Mijn moeder werd wit.
Dat was bepaling die opa had toegevoegd na een oudere familiezaak waarbij zijn zus uit familiebedrijf was gehouden onder argument dat zij ‘te emotioneel’ was.
Ik keek vader.
‘Heb jij ooit aan STAK of adviseurs geschreven dat mijn mentale toestand reden was om communicatie via jou te laten lopen?’
‘Niet op die manier.’
‘Welke manier?’
Stilte.
Frederik:
‘Er is een brief.’
Mijn hoofd draaide.
Ik wist niet dat er brief was.
‘Welke?’
Hij aarzelde.
Mijn vader:
‘Niet relevant.’
‘Frederik?’
Advocaat keek mij.
‘Vorig jaar heeft uw vader aan het toenmalige STAK-secretariaat gemeld dat rechtstreeks contact met u “wegens aanhoudende psychische instabiliteit en familiaire escalatie” bij voorkeur beperkt moest blijven.’
Bram’s hand spande.
Ik voelde niets.
Dat is wat grote woede soms doet.
‘Op basis van welke medische verklaring?’
Niemand sprak.
‘Is er ooit diagnose geweest?’
Mijn moeder:
‘Evelien, wij maakten ons zorgen.’
‘Medische verklaring?’
‘Nee.’
‘Psycholoog?’
‘Nee.’
‘Huisarts?’
‘Nee.’
‘Heb ik ooit arbeidsongeschiktheid gehad?’
‘Niet dat ik weet.’
‘Dan was het roddel in zakelijke correspondentie.’
Mijn vader:
‘We probeerden bedrijf uit familieconflict te houden.’
Ik lachte.
‘Door familieconflict in mijn dossier te zetten.’
Hij sloeg hand op tafel.
‘Dit is precies waarom gesprekken met jou onmogelijk zijn.’
Bram zei rustig:
‘Ze stelt vragen over verklaring die u wilt dat ze tekent.’
Mijn vader draaide.
‘Jij houdt je erbuiten.’
‘Graag. Dan beantwoord haar.’
Stilte.
Ik sloot map.
‘Ik teken vandaag niets.’
Mijn moeder:
‘Dus je wilt je vader uit zijn eigen bedrijf zetten.’
‘Nee.’
‘Dat is exact gevolg.’
‘Gevolg van niet tekenen is een onafhankelijk governanceproces dat opa zelf heeft ontworpen.’
Sanne lachte bitter.
‘En toevallig ben jij degene met knop.’
‘Een knop die mij niets oplevert.’
‘Behalve macht.’
‘Nee.’
Ik keek haar recht aan.
‘Macht zou zijn dat ik daarna jouw stoel krijg. Die krijg ik niet. Ik kan alleen weigeren te verklaren dat dingen correct zijn wanneer ik reden heb te denken dat ze dat niet zijn.’
Mijn vader stond.
‘Wat wil je?’
Daar was oude vraag.
Niet:
wat klopt er?
Wat wil je?
Alsof iedereen uiteindelijk prijs had.
‘Een onafhankelijke review van alle transacties met Maison Aurelia en andere familiepartijen over vijf jaar. Volledige STAK-correspondentie over mij. En bevestiging welke informatie andere certificaathouders kregen die ik niet ontving.’
‘Onmogelijk in zestien dagen.’
‘Dan wordt niet getekend.’
‘Je chanteert mij.’
‘Nee.’
Ik stond ook.
‘Chantage is: geef me iets of ik doe iets onrechtmatigs. Ik zeg: geef onafhankelijke informatie voordat ik een verklaring afleg.’
Frederik keek naar tafel.
Ik vroeg:
‘Klopt dat juridisch?’
Hij zuchtte.
‘In essentie wel.’
Sanne:
‘Jij geniet hiervan.’
Ik keek haar.
Dat was moeilijkste.
Want klein deel van mij deed dat.
Niet om bedrijf.
Om moment.
Om eindelijk niet degene te zijn die moest verdedigen dat mijn werkelijkheid bestond.
‘Minder dan jij denkt.’
Daarna liep ik weg.
