Ik antwoordde niet.
Daan pakte zijn telefoon opnieuw.
“Maak dit ongedaan.”
“Nee.”
“Emma.”
“Nee.”
“Je begrijpt niet waar je je mee bemoeit.”
Ik moest bijna lachen.
Dat was precies wat hij altijd had aangenomen.
Dat ik niets begreep.
Niet van zijn bedrijf.
Niet van de familieconstructies.
Niet van krediet.
Niet van macht.
Omdat ik na de geboorte van Lotte minder was gaan werken, had hij blijkbaar besloten dat ik financieel onwetend was geworden.
“Leg het dan uit.”
Hij zweeg.
“Vertel me waarom een standaard kredietcontrole jouw bedrijf binnen een paar uur in paniek brengt.”
Zijn gezicht werd bleek.
Dat was mijn eerste echte waarschuwing.
“Het is ingewikkeld.”
“Probeer het.”
“Bouwbedrijven werken met krediet.”
“Dat weet ik.”
“Kasstromen lopen niet gelijk.”
“Dat weet ik ook.”
“Dan begrijp je waarom dit schadelijk is.”
“Wat ik niet begrijp, is waarom je zo bang bent.”
Op dat moment ging de voordeur open.
Mijn schoonmoeder, Ingrid, stormde binnen.
Ze had niet eens aangebeld.
“Wat heb jij gedaan?”
Ik keek van haar naar Daan.
“Goedemorgen, Ingrid.”
“Besef je hoeveel gezinnen afhankelijk zijn van dat bedrijf?”
“Interessant.”
“Wat?”
“Gisteren was ik een nutteloze profiteur. Vandaag ben ik blijkbaar machtig genoeg om jullie hele imperium in gevaar te brengen.”
Ze werd rood.
“Dit gaat niet over jou.”
“Daar zijn we het eindelijk over eens.”
Daan greep zijn jas.
“We gaan naar kantoor.”
Ingrid wees naar mij.
“Los dit op.”
“Nee.”
“Daan kan je laten scheiden zonder cent.”
Ik keek haar aan.
“Dat zou lastig worden.”
“Waarom?”
“Omdat het grootste deel van mijn vermogen nooit van Daan is geweest.”
Ze lachte.
Toen zag ze mijn gezicht.
Haar lach verdween.
“Wat bedoel je?”
Daan trok haar aan haar arm.
“Mam. Nu.”
Dat was het moment waarop ik wist dat Daan meer wist dan hij mij ooit had verteld.
Om 09.30 uur zat ik tegenover Robert en mijn advocaat, Sophie Meijer.
Niet thuis.
Op kantoor van de private bank in Amsterdam.
Robert had een dossier klaargelegd.
“Er is een probleem,” zei hij.
“Met mijn vermogen?”
“Nee. Met De Vries Bouw.”
Sophie schoof haar stoel dichterbij.
“Hoe groot?”
Robert opende de map.
“De eerste controle laat zien dat het bedrijf waarschijnlijk meerdere financieringsvoorwaarden heeft geschonden.”
“Welke?”
“Te hoge schuldgraad. Onvoldoende liquiditeitsbuffer. En mogelijk onjuiste informatie bij eerdere kredietrapportages.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Fraude?”
“Dat zeg ik nog niet.”
“Maar?”
“Maar de cijfers die aan de bank zijn verstrekt lijken niet overeen te komen met de onderliggende administratie.”
Sophie keek naar mij.
“Wist jij hiervan?”
“Natuurlijk niet.”
Robert knikte.
“Dat kunnen we vrij eenvoudig aantonen. Emma had geen bestuursfunctie en geen tekenbevoegdheid binnen De Vries Bouw.”
“Dus wat gebeurt er nu?”
“Een volledige controle.”
“En tot die tijd?”
“Bepaalde kredietopnames zijn tijdelijk geblokkeerd.”
Ik dacht aan Daan die die ochtend schreeuwde.
“Daarom raakte hij in paniek.”
Robert keek me ernstig aan.
“Waarschijnlijk niet alleen daarom.”
Hij draaide een document naar mij toe.
Er stonden drie vastgoedobjecten op.
Een bedrijfspand.
Een vakantiehuis in Spanje.
En een woning in Wassenaar.
“Die woning is van Ingrid.”
“Dat dacht zij waarschijnlijk.”
Ik keek op.
“Wat bedoel je?”
“De woning is gebruikt als onderdeel van een zekerhedenpakket.”
“Met haar toestemming?”
