DEEL 6 – DE TUIN VAN ANNA
De volgende ochtend reed Margaret alleen naar Lindenhof.
Poortcode werkte weer.
Daniel had die hersteld.
Ik wilde meegaan.
Zij zei nee.
“Dit moet ik zelf doen.”
Twee uur later belde ze.
“Kom.”
Ik reed.
Bij pioenrozen stond Daniel.
Margaret had hem blijkbaar zelf gebeld.
Zij zat op bank onder magnolia.
Ik bleef ver genoeg weg.
“Waarom glimlachte je?” vroeg Margaret.
Daniel keek naar gras.
“Wanneer?”
“Bij poort.”
Stilte.
“Je weet wanneer.”
Hij ademde.
“Ik was boos.”
“Op mij?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat je altijd nee zegt.”
Margaret keek verbaasd.
“Waartegen?”
“Appartement. Volledige commerciële planning. Investeerders. Alles.”
“Het is mijn huis.”
“Dat weet ik.”
“Blijkbaar niet.”
Hij werd boos.
“Zie je? Dit. Jullie hebben altijd laatste woord.”
Ik wilde naar voren.
Margaret stak zonder te kijken hand naar mij uit.
Niet komen.
Daniel vervolgde:
“Ik bouw twaalf jaar een bedrijf en alles hangt af van één plek waar ik uiteindelijk nog steeds moet vragen of mam zaterdag in tuin wil werken.”
Margaret knikte langzaam.
“Dus je wilde je eigen locatie.”
“Ja.”
“Waarom kocht je er geen?”
“Omdat we daar geld niet voor hadden.”
“Dan had je bedrijf geen eigen flagship estate.”
Daniel zweeg.
“Je had toegang tot het onze.”
Die zin veranderde zijn gezicht.
Margaret keek naar pioenrozen.
“Anna zat hier laatste zomer iedere ochtend.”
Daniel’s ogen werden nat.
“Dat weet ik.”
“Toen ze bijna niet meer kon lopen.”
“Ja.”
“Je vader droeg stoel.”
Hij knikte.
“En jij bracht koffie waarvan ze twee slokken dronk en daarna zei dat hij vies was.”
Daniel lachte door tranen.
“Ze zei dat over alles.”
“Ja.”
Margaret keek hem aan.
“Denk je dat ik hier blijf omdat ik te dom ben voor appartement?”
“Nee.”
“Denk je dat ik huis belangrijker vind dan jou?”
Hij zei niets.
“Dan waarom moest ik vernederd worden om jouw bedrijfsplan?”
Zijn lip trilde.
“Ik wilde dat je begreep dat wij serieus waren.”
“Door mij pijn te doen.”
Hij begon te huilen.
“Ja.”
Geen excuus.
Geen:
Emily zei.
Alleen ja.
Margaret knikte.
“Dank je.”
“Waarvoor?”
“Dat je eindelijk waarheid zegt.”
