DEEL 8 – HET VOORSTEL
Emily kwam met oplossing.
Samuel noemde het “ambitieus”.
Ik noemde het iets anders.
We ontmoetten elkaar met advocaten.
Zij schoof voorstel over tafel.
Bennett Heritage zou Lindenhof dertig jaar exclusief huren.
Volledige commerciële controle.
Margaret en ik zouden verhuizen naar gerenoveerde cottage aan rand van terrein of luxe appartement in stad.
Wij kregen jaarlijkse huur.
Daarnaast koopoptie na vijf jaar.
Aankoopprijs gebaseerd op onafhankelijke waardering minus “family continuity discount”.
Ik las dat twee keer.
“Wat is family continuity discount?”
Emily glimlachte.
“Gezien Daniel uiteindelijk erfgenaam is.”
Ik keek naar Samuel.
Hij keek professioneel neutraal.
Ik kende hem lang genoeg om te zien dat hij intern schreeuwde.
“Hoeveel korting?” vroeg ik.
“Twintig tot dertig procent.”
Margaret, naast mij:
“Nee.”
Emily draaide.
“U heeft het voorstel niet eens—”
“Nee.”
“Margaret, het is financieel zeer aantrekkelijk.”
“Nee.”
“De cottage wordt prachtig.”
“Nee.”
Daniel zei:
“Mam, luister tenminste.”
Margaret keek naar zoon.
“Zes maanden geleden zei jij dat verhuizen voor mijn gemak was.”
Hij sloot ogen.
“Dat was ook deel.”
“Nee. Dit was deel.”
Ze tikte op voorstel.
“Mijn slaapkamer wordt omzet.”
Stilte.
Ik zei:
“Jullie willen business en familie scheiden?”
Daniel knikte.
“Ja.”
“Goed.”
Ik schoof document terug.
“Dan huren jullie tegen marktprijs. Geen familiekorting. Geen veronderstelde erfenis. Geen automatische koopoptie. En wij beslissen zelf of wij überhaupt willen verhuren.”
Emily werd rood.
“Dan kan business dit niet dragen.”
“Dan is business afhankelijk van subsidie.”
“Dat is absurd.”
“Nee. Dat is verschil tussen marktmodel en familievoordeel.”
Mara keek naar tafel.
Later vertelde ze dat die zin keerpunt werd voor Daniel.
