Zonder haar arrogantie had ik misschien nog jaren langer in die passieve rol doorgebracht. Ik zou geld zijn blijven sturen. Ik zou zijn blijven doen alsof het gebrek aan respect gewoon familieruzie was. Ik zou me een gast in mijn eigen leven hebben gevoeld.
Soms is één harde zin genoeg om je wakker te schudden.
Ik ben Lorraine Miller.
Ik ben achtenzestig jaar oud.
Ik ben niet langer een verpleegster in dienst van mijn familie.
Ik ben een vrouw die haar eigen waarde kent en die beschermt.
En dat is het meest waardevolle bezit dat ik heb.
Terwijl ik mijn koffer inpakte, legde ik Arthurs foto op het nachtkastje en keek naar zijn glimlach. Ik denk dat hij het begrepen zou hebben. Hij wist altijd al dat ik sterker was dan ik eruitzag.
Ik deed de deur van mijn appartement op slot, liep naar de lift en keek uit naar die ochtend in Italië.
Alles was geregeld.
Alles stond nog maar aan het begin.
Soms betekent zwijgen niet toegeven.
Soms bepaal je door te zwijgen hoe alles afloopt.
