HOOFDSTUK 7 — DUS JE LAAT ME IN PLAATS DAARVAN BOOS ZIJN?

Camp Willow Creek zag er de tweede keer anders uit.

Misschien omdat ik deze keer wist dat de naam van Callie op de lijst zou staan.

Misschien omdat Lorraine niet achter ons stond te doen alsof alles volgens plan was verlopen.

Paige was weer aan het check-in.

Toen ze ons zag, glimlachte ze.

‘Callie.’

Callie grijnsde.

‘Je hebt me deze keer gevonden.’

Paige lachte.

‘Dat heb ik absoluut gedaan.’

Ze gaf haar een polsbandje.

“Je Bent Cabin Seven. Je bunkmates hebben gevraagd of het laatste meisje eraan kwam.’

Callie keek me aan.

“Lucy en Ava?”

‘Al hier,’ zei Paige.

Dat was het.

Callie was emotioneel weg voordat we de hut bereikten.

Ze zag twee meisjes in de buurt van de veranda en schreeuwde hun namen.

Ze schreeuwden de hare terug.

Voor het eerst sinds gisterenochtend zag ze er weer elf uit.

Niet verraden.

Niet beschaamd.

Gewoon opgewonden.

We droegen haar spullen naar binnen.

Ze koos voor het bovenste stapelbed.

Ben hielp een batterijventilator aan het frame te knippen.

Toen trok Callie hem aan de kant.

Ik deed alsof ik haar deken rechtzette, maar ik kon ze nog horen.

‘Papa?’

‘Ja?’

‘Heb je gewild dat ik in plaats daarvan naar de reünie ging?’

Ben pauzeerde.

‘Nee.’

Callie fronste.

‘Waarom heb je dan het kamp afgezegd?’

Hij keek me kort aan.

Dan weer bij haar.

En tot zijn eer verstopte hij zich niet.

“Ik wilde dat oma niet boos op me zou zijn.”

Callie overwoog dat.

‘Dus je laat me in plaats daarvan boos zijn?’

Het gezicht van Ben veranderde.

Ik keek weg.

Hij hurkte zodat ze ooghoogte waren.

‘Ja.’

Callie zei niets.

‘Het spijt me.’

‘Je hebt gelogen.’

‘Ja.’

“Voor een lange tijd.”

‘Ja.’

Ze keek naar haar vrienden buiten.

‘Dat vind ik niet leuk.’

‘Ik weet het.’

‘Ga je het nog een keer doen?’

Ben schudde zijn hoofd.

‘Nee.’

Callie was stil.

Toen zei ze: “Vertel me de volgende keer gewoon de waarheid, oké?”

‘Dat zal ik doen.’

Ze omhelsde hem.

Niet dramatisch.

Niet voor lang.

Toen omhelsde ze me harder.

‘Niet huilen als je weggaat.’

‘Dat was ik niet van plan.’

‘Je doet het gezicht al.’

‘Welk gezicht?’

‘De moeder staat onder ogen.’

Ben lachte.

Ik wees naar de deur.

‘Ga je vrienden zoeken.’

Ze is weggelopen.

Ik keek door het scherm terwijl de drie meisjes verdwenen in de richting van het activiteitenveld.

Op de rit naar huis zette Ben de radio niet aan.

Ongeveer twintig minuten later zei hij: “Ze heeft het sneller doorgedacht dan ik.”

‘Wat?’

“Dat ik besloot dat haar boosheid veiliger was dan die van mijn moeder.”

Ik keek uit het raam.

‘Ja.’

‘Dat heb ik jou waarschijnlijk ook aangedaan.’

Ik draaide me naar hem toe.

“Veel.”

Hij knikte.

Geen excuus.

Dat was belangrijk.

Toen we thuiskwamen, was de oprit leeg.

Voor één keer was Lorraine niet ongenoden opgedaagd.

Ben ging naar de keukentroeplade.

Hij haalde de reserve-huissleutel tevoorschijn die we voor haar bewaarden.

Vervolgens haalde hij het van de sleutelhanger.

‘Wat doe je?’

‘Dit heeft ze niet nodig.’

Ik heb hem niet geprezen.

Hij had geen lof nodig voor het op slot doen van onze eigen voordeur.

Toen sms'te hij Lorraine.

Ik heb niet gevraagd om het te lezen.

Hij liet het me toch zien.

Je neemt geen beslissingen voor Callie opnieuw. Je gebruikt ons geld niet. Je vraagt me niet om dingen te verbergen voor Natalie. En je komt niet in ons huis zonder eerst te bellen.

Lorraine reageerde voordat hij de telefoon kon neerleggen.

Het bericht vulde bijna het hele scherm.

Hij heeft het gelezen.

Toen kwam er nog een.

Dan nog een.

Ben getypt:

Dit is geen discussie.

Hij legde de telefoon met zijn gezicht naar beneden.

‘Ga je nog naar de reünie?’ Ik vroeg het.

Hij was stil.

“Misschien zaterdag. Voor de dag.’

‘Dat is jouw beslissing.’

‘Ga je niet?’

‘Nee.’

‘Hoe zit het met Callie na kamp?’

‘Ze kan beslissen.’

Hij knikte.

Dat was misschien wel de kleinste zin die hij de hele week had gezegd.

Het was misschien ook het belangrijkste.