Ik keek hem aan. Ik was niet klaar om te vergeten wat hij had verborgen of te doen alsof ons vertrouwen in een week hersteld was. Maar ik was wel klaar om naast die slechte herinnering een goede toe te laten.
‘Klaar.’
We sneden de cupcakes open. De vulling was blauw. Connor keek me aan.
‘Dit maakt niets goed.’
‘Nee.’
‘Toch wilde ik je dit geven.’
Ik nam een hap. ‘Dit moment is van ons.’
Mijn telefoon trilde. Molly: ‘Hebben jullie het al gedaan???’ Connor keek erop.
‘Antwoord je?’
‘Nog niet.’
Ik liet de telefoon liggen en at verder. Een paar minuten later, toen de cupcakes op waren, stuurde ik Molly een foto van de lege papiertjes. Haar antwoord kwam snel: ‘Gefeliciteerd, lieverd. Het spijt me dat ik het eerste moment verpestte. Maar ik ben zo blij dat ik oma word. Ik blijf op mijn plek tenzij jullie me uitnodigen.’
Ik liet het Connor zien. Hij las het en glimlachte. Ik draaide me naar hem.
‘Het spijt me,’ zei hij.
‘Ik zal je niet eeuwig straffen voor wie je toen was. Maar iets verbergen omdat je bang bent voor mijn reactie, is niet hetzelfde als mij beschermen.’
Hij knikte. ‘Ik wil geloven dat de man die nu hier zit me de waarheid zal vertellen, ook als die lelijk is. Dat hij geen keuzes voor ons gezin zal maken alleen omdat hij bang is voor mijn reactie.’
‘Dat is de man die ik wil zijn.’
‘Wees hem dan.’
Onze zoon schopte onder mijn hand. Connor legde zijn hand op de mijne. Geen van ons pakte de telefoon. Voor het eerst die dag was het moment alleen van ons. Deze keer liet ik niemand anders toe.
