DEEL 7 — MARK VELDKAMP
Mark wilde ons niet telefonisch spreken.
Ook niet thuis.
Hij stelde een hotelbar voor in Utrecht.
Richard wilde erbij zijn.
Mark weigerde.
‘Hij wil controle,’ zei ik.
Ethan knikte.
‘Dan krijgt hij die niet.’
Uiteindelijk spraken we af in het kantoor van een onafhankelijke advocaat die Ethan kende.
Neutrale grond.
Mark verscheen tien minuten te laat.
Hij was eind zestig.
Gladgeschoren.
Donkergrijs pak.
Een man die nog steeds de uitstraling had van iemand die ooit gewend was dat anderen naar hem luisterden.
Hij keek eerst naar Ethan.
Toen naar mij.
‘Claire.’
Ik voelde mijn huid kriebelen.
‘We kennen elkaar niet.’
‘Nee.’
‘Maar u kent mij blijkbaar wel.’
Hij glimlachte flauwtjes.
‘Via papier.’
Ethan ging zitten.
‘Waarom heb je mijn handtekening gebruikt?’
Mark keek hem rustig aan.
‘Ik heb jouw handtekening niet gebruikt.’
‘Je bedrijf kreeg zestigduizend euro.’
‘Voor advies.’
‘Aan mijn moeder.’
‘Ja.’
‘Waarover?’
‘Vermogensbescherming.’
Ik lachte.
‘Van welk vermogen?’
Mark keek naar mij.
‘Dat is een goede vraag.’
Ethan schoof de lening naar hem.
‘Dit.’
Mark keek er nauwelijks naar.
‘Ik heb de financiering begeleid.’
‘Met een vervalste handtekening.’
‘Jouw moeder leverde een volmacht aan.’
‘Die volmacht is vals.’
Mark haalde zijn schouders op.
‘Dat moet je met haar bespreken.’
‘Heb jij gecontroleerd of ik hem had getekend?’
‘Niet persoonlijk.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat Diane jouw moeder is.’
Ethan keek hem strak aan.
‘Dat is geen complianceprocedure.’
Mark glimlachte.
‘Je bent verzekeraar. Ik weet dat jij graag alles netjes hebt.’
‘Ik hou ervan als mensen niet frauderen.’
Daar verloor Mark voor het eerst iets van zijn glimlach.
‘Pas op met dat woord.’
‘Waarom?’
‘Omdat je moeder ook veel over jou kan vertellen.’
Ik voelde meteen wat hij deed.
Dreigen.
Niet openlijk.
Net genoeg.
‘Wat bedoel je?’ vroeg Ethan.
‘Dat families ingewikkeld zijn.’
‘Kom ter zake.’
Mark vouwde zijn handen.
‘Jouw moeder was vier jaar geleden bang.’
‘Waarvoor?’
‘Dat Richard financieel opnieuw fouten zou maken.’
Richard zat niet in de kamer, maar zijn aanwezigheid hing overal.
‘Papa had al jaren geen bedrijf meer.’
‘Hij had investeringen.’
‘Kleine.’
‘Voor Diane groot genoeg.’
‘Dus ze wilde geld veiligstellen?’
‘Ja.’
‘Door schuld op mijn woning te zetten?’
‘Door liquiditeit te creëren.’
‘Zonder mij.’
‘Jouw moeder dacht dat jij niet zou weigeren.’
‘Maar ze vroeg het niet.’
‘Nee.’
‘Waar ging de zestigduizend euro naartoe?’
Mark keek naar mij.
‘Onderzoek.’
‘Naar Claire?’
‘Onder andere.’
Mijn hart sloeg hard.
Ethan boog naar voren.
‘Onder andere?’
‘Diane wilde weten welke risico's er rondom jouw vermogen lagen.’
‘Mijn vrouw is geen risico.’
‘Dat bepaal ik niet.’
‘Wie nog meer?’
Mark keek naar zijn handen.
‘Richard.’
‘Mijn vader.’
‘Ja.’
‘Natalie.’
‘Ja.’
‘Wie nog meer?’
Mark zweeg.
Ik zag het.
‘Mia?’
Mijn stem klonk laag.
Hij keek op.
‘Niet het kind zelf.’
Mijn maag draaide.
Ethan stond zo snel op dat zijn stoel naar achteren schoof.
‘Wat heb jij over mijn dochter onderzocht?’
Mark stak beide handen op.
‘Rustig.’
‘Wat?’
‘Er is nooit surveillance of zoiets geweest.’
‘Wat dan?’
‘Diane wilde weten hoe een eventuele scheiding financieel zou uitpakken.’
De kamer werd ijskoud.
‘Wanneer?’
‘Tijdens Claire's zwangerschap.’
Ik keek naar Ethan.
Hij naar mij.
Mia was nog niet geboren.
‘Waarom zou Diane toen al een scheiding onderzoeken?’
Mark antwoordde niet.
‘Waarom?’
‘Ze dacht dat jullie huwelijk instabiel was.’
Ik begon te lachen.
‘Wij waren net ons eerste kind aan het verwachten.’
‘Dat zegt niet alles.’
‘Voor Diane blijkbaar.’
Ethan ging weer zitten.
‘Wat was haar doel?’
Mark keek hem aan.
‘Zorgen dat jij bij een scheiding zo min mogelijk verloor.’
‘Ik had huwelijkse voorwaarden.’
‘Ja.’
‘Dus waarom?’
‘Omdat jij volgens Diane plannen had om bepaalde bezittingen gezamenlijk te maken.’
Ethan fronste.
‘Welke bezittingen?’
‘De woning waarin jij en Claire nu wonen.’
Ik keek naar hem.
Onze woning hadden wij inderdaad later gezamenlijk gemaakt.
Bewust.
Omdat ik mijn eigen geld in de verbouwing had gestopt.
‘Mam wist dat?’
‘Blijkbaar.’
‘Hoe?’
‘Dat moet je haar vragen.’
‘Nee. Ik vraag jou.’
Mark leunde achterover.
‘Ethan, jouw moeder heeft jarenlang geprobeerd jouw belangen te beschermen.’
‘Tegen mijn vrouw.’
‘In haar ogen.’
‘Waarom?’
Mark keek naar mij.
‘Omdat ze bang was dat Claire hetzelfde zou doen als zijzelf.’
Niemand bewoog.
Ik voelde iets veranderen.
‘Wat bedoelt u?’
Mark ademde langzaam uit.
‘Je schoonmoeder is niet met Richard getrouwd uit liefde.’
Ethan werd wit.
‘Pas op.’
‘Jij wilde de waarheid.’
‘Wat bedoel je?’
Mark keek naar de tafel.
‘Diane was zwanger toen ze Richard ontmoette.’
Ethan knipperde.
‘Van Natalie?’
‘Nee.’
De ruimte leek stil te vallen.
‘Van wie dan?’
Mark keek naar Ethan.
‘Van jou.’
Ik hoorde mijn eigen hartslag.
Ethan staarde hem aan.
‘Dat is onmogelijk.’
‘Waarom?’
‘Mijn ouders waren al getrouwd toen ik geboren werd.’
‘Drie maanden.’
Ethan zweeg.
‘Pap is mijn vader.’
Mark antwoordde niet.
En daarin zat het antwoord.
‘Nee.’
‘Ethan—’
‘Nee.’
Hij stond op.
‘Dit gesprek is klaar.’
Mark bleef zitten.
‘Vraag Richard naar 1985.’
‘Hou je bek.’
‘Vraag hem waarom jouw geboorteakte pas twee weken na je geboorte definitief is ingeschreven.’
Ethan draaide zich om.
Zijn gezicht was kleurloos.
‘Als je liegt—’
‘Dan kan Richard het binnen één zin weerleggen.’
We liepen weg.
In de auto zat Ethan minutenlang met beide handen op het stuur.
De motor uit.
‘Zeg iets,’ fluisterde ik.
‘Ik weet niet wat.’
‘Wil je Richard bellen?’
‘Nee.’
‘Waarom?’
Hij keek naar me.
Zijn ogen waren nat.
‘Omdat ik bang ben dat hij niet zal ontkennen.’
