Ethan haalde diep adem.
‘Claire… geef mam misschien gewoon de enveloppen. Dan zoeken we dit morgen rustig uit.’
Een paar seconden dacht ik dat ik hem verkeerd verstaan had.
‘Je wilt dat ik haar de gestolen trouwcadeaus geef?’
‘Noem het alsjeblieft geen stelen.’
‘Hoe zou jij het noemen wanneer iemand stiekem cheques van andere mensen in haar tas stopt?’
Hij antwoordde niet.
Margaret glimlachte opnieuw.
Ze dacht dat ze gewonnen had.
Toen zag ik Naomi, onze weddingplanner, haastig door de balzaal naar ons toe komen.
Haar gezicht was bleek.
‘Claire.’
Ze hield een map stevig tegen haar borst.
‘Ik heb het opslagkantoor gecontroleerd, zoals je vroeg.’
Margaret verstijfde.
Het was nauwelijks zichtbaar.
Maar ik zag het.
Naomi gaf me de map.
Ik opende hem.
Binnenin lagen kopieën van verschillende documenten.
Geen trouwkaarten.
Terugbetalingen van leveranciers.
Drie weken vóór onze bruiloft had Margaret verschillende leveranciers benaderd en gedaan alsof ze namens mij handelde.
Ze had extra’s geannuleerd waarvoor Ethan en ik al hadden betaald.
Vervolgens had ze de terugbetalingen laten overmaken naar een rekening waar zij controle over had.
Terugbetaling van de bloemist: 6.800 dollar.
Lichtbedrijf: 4.200 dollar.
Voorschot voor het vervoer: 3.500 dollar.
Ze had zelfs geprobeerd onze transfer naar het vliegveld voor onze huwelijksreis te annuleren en ook dát geld naar dezelfde rekening te laten sturen.
Meer dan 18.000 dollar.
En dat was alleen wat we tot dan toe hadden gevonden.
Ik keek langzaam op.
Alle kleur was uit Margarets gezicht verdwenen.
‘Hoe kom je daaraan?’
Naomi antwoordde voordat ik dat kon.
‘Omdat iedere leverancier Claire een kopie heeft gestuurd nadat jij contact met hen had opgenomen.’
Chloe stopte met glimlachen.
‘Dit is belachelijk,’ beet Margaret haar toe.
‘Nee,’ zei ik.
Ik sloot de map.
‘Dit is fraude.’
Ethan rukte bijna de documenten uit mijn handen.
Hij bladerde erdoorheen.
Zijn gezicht werd steeds bleker.
‘Mam?’
