Een van de agenten liep naar haar toe.
‘Mevrouw Collins, u moet met ons meekomen.’
Ze wees naar mij.
‘Zij heeft dit gepland! Zij heeft mij erin geluisd!’
Ik gaf mijn telefoon aan de agent.
‘Nee,’ zei ik. ‘Ik heb alleen vastgelegd wat er gebeurde.’
Chloe probeerde ondertussen langzaam richting de uitgang te verdwijnen.
De tweede agent zag haar.
‘Mevrouw, blijft u alstublieft hier.’
Ze bevroor.
Margaret draaide zich wanhopig naar haar zoon.
‘Ethan! Doe iets!’
Voor het eerst die avond deed hij niets.
Geen excuses.
Geen verzoek aan mij om rustig te blijven.
Geen poging om zijn moeder te beschermen.
Margaret keek toen naar mij.
Haar stem werd laag.
‘Jij maakt deze familie kapot.’
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee.’
Ik keek haar recht in de ogen.
‘Ik weiger alleen nog langer degene te beschermen die dat heeft gedaan.’
Voor de ogen van honderden gasten werd Margaret Collins uit mijn huwelijksreceptie begeleid.
Twintig minuten later moest Chloe eveneens mee nadat de politie de beveiligingsbeelden had bekeken.
Daarop was duidelijk te zien hoe zij haar moeder hielp enveloppen van de cadeautafel naar een grotere tas in Margarets garderobe te verplaatsen.
Toen de chaos eindelijk begon te verdwijnen, stonden Ethan en ik samen bij de bijna lege cadeautafel.
De muziek was gestopt.
De champagne stond onaangeroerd op de tafels.
Mijn trouwjurk voelde ineens loodzwaar.
Ethan keek naar mij.
‘Het spijt me.’
Ik geloofde hem.
Dat maakte het alleen maar erger.
Soms komt spijt namelijk pas wanneer de schade al onherstelbaar is.
‘Je verdedigde haar,’ zei ik.
‘Ik wist niet wat ze deed.’
‘Nee.’
